Γίνε ἡ Ἀλλαγή…
…ποὺ θέλεις γιὰ τοὺς ἄλλους!!!
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Φάρος Ἀλεξανδρινὸς
Ὅτε ἡ ἐν Αἰγυπτίοις βασιλεία τοῦ Πτολεμαίου τοῦ δευτέρου ἐγένετο, ὅς καὶ φιλάδελφος ἐπεκλήθη, ὁ λίαν πεφημισμένος φάρος τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπὶ σμικρᾶς τινος νήσου ᾠκοδομήθη. Ὁ Σώστρατος ὁ Κνίδιος, ἀρχιτέκτων ὤν, τὸν φάρον τόνδε, ἀμφὶ τὸ 250, ὑπὲρ τὰ ἑκατὸ μέτρα καθ’ ὕψος ἐποίησεν. Οὐκ ἔτι ἴσμεν, εἰ καὶ βουλόμεθα εἰδέναι, πως τὸ φῶς τοῦ φάρου ἐγένετο. Ἐν τοῖς ἑπτὰ θαυμαζομένοις ἔργοις καὶ ὁ φάρος ὅδε ἦν. Συνέχεια
Κάποιες …«θεραπεῖες» πονοῦν!!!
Οἱ βαθύτατες θεραπεῖες, αὐτὲς ποὺ στοχεύουν στὴν ἐπαναδόμησιν τοῦ ὀργανισμοῦ, συνήθως …«πονοῦν».
Εἶτε πονοῦν κυριολεκτικῶς εἶτε ….μεταφορικῶς, ἐφ΄ ὅσον ὁ …ἀσθενὴς πρέπει νὰ κοπιάσῃ γιὰ νὰ θεραπευθῇ.
Ἰδίως ἐὰν ἡ ἀσθένεια ἤ ἡ πάθησις εἶναι βαρειά. Συνέχεια
Καὶ παρὰ τὶς ἀναποδιὲς πάλι ὄρθια στέκομαι…
Ἄλλως τε…
…Ὅ,τι δὲν μὲ σκοτώνει μὲ δυναμώνει!!!
Οἱ συνθῆκες διαβιώσεως σαφῶς καὶ δυσκολεύουν καθημερινῶς…
Μὰ ἡ ἐπιτυχία δὲν εἶναι στὸ νὰ καταφέρνουμε νὰ ξεπερνοῦμε τὶς δυσκολίες, δύσθυμοι καὶ φοβισμένοι…
Ἡ ἐπιτυχία εἶναι στὸ ὅ,τι οὔτως ἤ ἄλλως, μὲ ἤ χωρὶς δυσκολίες, καταφέρνουμε νὰ στεκόμαστε ὄρθιοι καὶ κυρίως νὰ …χαμογελᾶμε!!!
Αὐτὴ ἡ ἐκπληκτικὴ γκριμάτσα, ποὺ λέγεται χαμόγελον, καὶ ποὺ μποροῦμε νὰ προσφέρουμε ἀρχικῶς στοὺς ἑαυτο Συνέχεια
Ὑπάρχει κοινός σκοπός;
Σκοπός μας εἶναι πλέον τό νά σταματήσουμε τήν κατρακύλα ἤ τό νά τήν ἀφήσουμε νά ὁλοκληρωθῇ καί νά ξεκινήσουμε τήν ἀνηφόρα, πατώντας γερά καί δομώντας νέα θεμέλια στόν κόσμο μας;
Ἐὰν σκοπός μας εἶναι τὸ πρῶτον, τότε καλλίτερα νὰ …ἀράξουμε, νὰ κλείσουμε τὰ μάτια καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὸν ἀργό μας θάνατο.
Ἐὰν πάλι ὄχι, τότε ἀπαιτεῖται, ἐπὶ τέλους, νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ ποῦ μᾶς πρέπει νὰ φθάσουμε. Συνέχεια
Δεσμὰ ἐπίπλαστα
Δεσμὰ φανταστικά. Δεσμὰ ἀνύπαρκτα. Δεσμὰ ποὺ ὑπάρχουν μόνον γιατί ἐμεῖς τὰ τροφοδοῦμε μὲ ἰσχύ. Δεσμὰ ποὺ ὑπάρχουν μόνον διότι οἱ δικοί μας φόβοι, οἱ δικές μας ἄγνοιες, οἱ δικές ὑποχωρήσεις καθημερινῶς μετουσιώνονται σὲ νέους κρίκους τῶν ἁλυσίδων μας.
Ἀλήθεια… Ἔχουμε ἀναρωτηθῆ, σοβαρὰ ὅμως, γιά τό πόσα ἀπό αὐτά πού πιστεύουμε εἶναι ἀληθῆ; Πόσα ἀπό αὐτά πού μᾶς κρατοῦν ἐν ἀκινησίᾳ εἶναι τελικῶς καί ἱκανά νά μᾶς ἀκινητοποιοῦν; Μήπως τελικῶς ὅλα τά δεσμά μας προέρχονται ἀπό τούς φόβους μας; Κι ἐάν εἶναι ἔτσι…
…μήπως τελικῶς ὁ μόνος πραγματικός μας δεσμοφύλαξ εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ ἀπόψεις μας καί οἱ φοβίες μας;
Εἶναι ὀδυνηρὸ νὰ ἀποδεκτοῦμε μίαν τέτοιαν πραγματικότητα. Ὅμως ἐὰν τολμήσουμε ἕνα εἶναι βέβαιον: τὸ ἐλάχιστον ποὺ θὰ κερδίσουμε, γιὰ ἀρχή, εἶναι ἀνάσες Ἐλευθερίας. Τὰ δεσμά τελικῶς εἶναι ἐπίπλαστα καὶ μόνον δύο δρόμοι ὑπάρχουν γιὰ νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἐξ αὐτῶν: Ὁ ἕνας δρόμος λέγεται βαθειὰ συνειδητότης, ἀλλὰ ἐλάχιστοι ἀποφασίζουν νὰ τὴν προσεγγίσουν κατ’ ἐπιλογή. Ὁ ἄλλος, ὁ ταχὺς κι …ἀπότομος, εἶναι ὅταν ἕνας μεγάλος πόνος, ποὺ μᾶς διαλύει τὴν καθημερινότητά μας καὶ μᾶς γεμίζει ἀπώλειες, μᾶς ξεγυμνώνει. Δύσκολο φυσικὰ μέσα ἀπὸ τὸν ἔντονο πόνο νὰ ἀνοίξουμε παράθυρα στὸ Φῶς. Ὅμως, δυστυχῶς μας, εἶναι καὶ ἡ εὐκαιρία μας.