Χάρη στὴν ἀνοιξιάτικη σύνδεσή του ὁ Ἀπρίλης ἢ Μουνιχιὼν (κατὰ τὸ ἀρχαῖο Ἀττικὸ ἡμερολόγιο) ἢ Λαμπριάτης (κατὰ τὴν παράδοση), τραγουδήθηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ ποιητὲς καὶ λαό: Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὅλα τὰ περὶ …«χρέους» εἶναι ἐπίπλαστα!!!
Καρπαζοεισπράκτορες, πιόνια τῶν δυνάμεων Κατοχῆς καὶ δοῦλοι τῶν τοκογλύφων, κυβερνήσεις «δοσιλόγων» – «yes men» καὶ βουλὴ «ὀπερέτα» – «ἐφαρμοστὲς ἀθλίων νόμων» σὲ ἕνα φαῦλο καθεστὼς δῆθεν «κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας», «διακυβέρνησαν» τὴν χώρα, ἐξανδραποδίνζοτας τὴν κοινωνία τῶν Ἑλλήνων, προκειμένου νὰ τὴν παραδόσουν στὴν λεηλασία. Συνέχεια
Κάνοντας χαρακίρι…
μὴ φοβᾶσθε νὰ τὸ κάνετε…
ὅλους – κάποια στιγμὴ – μᾶς ἐξηπάτησαν! Συνέχεια
Λιποφόροι…. Σκυλοφόροι… Χαρτζηλικοφόροι…
Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννᾶται, μετὰ ἀπὸ τόσους φόρους, εἶναι τὸ ἐὰν ἔχουμε λόγο ὑπάρξεως δίχως τους.
Διότι ἐὰν κάποιος, τὴν σήμερον ἡμέρα, δὲν πληρώνῃ φόρους, δὲν ὑπάρχει. Καὶ δὲν ὑπάρχει διότι ἀδυνατεῖ, βάσει νέων νομολογημάτων, νὰ ἀποκτᾷ δικαίωμα διαβιώσεως, ἐφ΄ ὅσον κάθε του συναλλαγή, πέραν τῶν 150 εὐρῶ, θὰ γίνεται ΜΟΝΟΝ μὲ κάρτα. (Καὶ τσιπάκι νὰ τὸ πεῖτε, μέσα θὰ πέσετε… Αὐτὸ εἶναι!!!)
Δὲν θὰ ἀμοίβεται, δὲν θὰ λαμβάνη μισθούς, συντάξεις, ἀναδρομικά… Τέλος πάντων ἐὰν κάποιος δὲν ἔχῃ καρτούλα ΔΕΝ θὰ ὑπάρχη.
Συνεπῶς ξεκινῶντας ἀπὸ ἐκεῖ τὸ κλείσαμε τὸ θέμα… Συνέχεια
Ἄς ἐνδυναμώσουμε τὶς σχέσεις μας…
Μὲ ἁπλᾶ πράγματα… Πράξεις πού, λόγῳ ῥουτίνας, δὲν παρατηροῦμε ἤ ξεχάσαμε.
Ἕνα χαμόγελο… Μία ἀγκαλιά… Ἕνα τρυφερὸ χάδι…
Μία καλὴ κουβέντα… Μία ζεστὴ ματιά… Λίγο περισσότερο ἐνδιαφέρον… Συνέχεια
Ὄνειρο ἀπηγορευμένο… ἐλεύθερο!
Κόκκινη πεταλούδα εἲν’ τ’ ὄνειρο…ἀπαγορευμένο…λεύτερο…σὰν τ’ ἀγγίξεις.. Συνέχεια