«Δαγκωτό» στὸν Χειμωνᾶ!!!

Ἡ φράσις τοῦ ὑποψηφίου τοῦ πασὸκ Θανάση Χειμωνᾶ,, σὲ μίαν σχολιάστρια τοῦ facebook:: «τὸ λέω στὴν δική σου μάννα, ὅταν τὴν γαμάω ἀπὸ τὸν κῶλο κι ἀκούει Πάριο», ἦταν μία φράσις ποὺ ἐστοιχείωσε τὸν καλλιτέχνη-συγγραφέα τοῦ μπαμπᾶ καὶ τοῦ πασόκ…. Συνέχεια →

Κυττᾶμε πίσω μόνον γιὰ νὰ …μαθαίνουμε.

Κι ὄχι γιὰ νὰ ἀναζητοῦμε ἄγκυρες, πρὸ κειμένου νὰ κρατηθοῦμε μὲ τὸ παρελθόν μας ἀγκαλιά.
Ἡ ζωή μας εἶναι ἐδῶ, τώρα. Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε τώρα ΔΕΝ θὰ τὸ ἔχουμε αὔριο.
Καὶ δὲν εἶναι μόνον ποὺ ἀγνοοῦμε τὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ ξημερώσουμε, ἀλλὰ ἐὰν μᾶς ἐνδιαφέρῃ μόνον τὸ χθές, τὰ λάθη του καὶ τὰ σωστά του, τότε δὲν μᾶς μένει χρόνος καὶ διαύγεια γιὰ νὰ ὀνειρευθοῦμε, νὰ ὀραματισμοῦμε καὶ φυσικὰ νὰ ζήσουμε. Συνέχεια →

Γιατί ψηφίζω «Νέα Δημοκρατία»…

Ἐγὼ βασικῶς ψηφίζω «Νέα Δημοκρατία» μετὰ τὴν ἐπέμβασι ποὺ ἔκανα.
Ἦταν μία δύσκολος ἐπέμβασις, πολὺ λεπτὴ κι ἐπώδυνος.
Ἀπὸ τὴν ἐπέμβασι καὶ μετὰ ἀλλαξε ἡ ζωή μου.
Ἔγινα λιγότερο ἀριστερός, περισσότερο φωνακλᾶς, λιγότερο μίζερος καὶ ἀρκετὰ πιὸ καλοντυμένος.

Συνέχεια →

Νὰ κάνουμε ἕναν ἀπολογισμὸ γιὰ τὸν δρόμο ποὺ τραβήξαμε ἀπὸ τὸ ’21 καὶ μετά…

Καθίσταται ἐπίκαιρος ὄσο ποτέ ὀ λόγος τοῦ δρομοδείκτου Ζησίμου Λορεντζάτου αὐτές τὶς ἡμέρες:

«Πρέπει νὰ κάνουμε ἕναν ἀπολογισμὸ γιὰ τὸν δρόμο ποὺ τραβήξαμε ἀπὸ τὸ ᾽21 καὶ ἐδῶθε ἀκολουθῶντας τὴν Εὐρώπη καὶ νὰ κυττάξουμε:

  1. Ἄν πρέπῃ ἀπὸ ἐδῶ καὶ μπρός νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐρώπη. Συνέχεια →

Βιτρίνες σὰν τὸν Μελισσανίδη, κάνουν τὴν (ΠΟΛΥ) βρώμικη δουλειά!!!

Σημείωσις εἰσαγωγική:
Στὴν πραγματικότητα «βιτρίνες» σὰν τὸν (κάθε) μελισσανίδη «…πληρώνουν τὸ μάρμαρον» ἐὰν «κάτσῃ ἡ στραβὴ στὴν βάρδια τους»!

Θαυμάζω πάντα, κάθε δυναμικό, εὐφυὴ καὶ εὑρηματικὸ «Μελισσανίδη», ποὺ ἀπὸ τὸ τίποτα ἔκτισε πολλά, ξεκινῶντας ἀπὸ τὸ μηδὲν κι ἀποκτῶντας τὰ πάντα, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν συμφωνῶ ἤ ὄχι μὲ τὶς μεθόδους καὶ τὶς τακτικές του κι ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἐγὼ δὲν θὰ ἔκανα τὶς ἐπιλογές του.
Εὔγε του καὶ Ζήτω του λοιπόν…
Ὅμως… Ἀπὸ τὸ κτίζω (μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο) μίαν οἰκονομικὴ αὐτοκρατορία, ἔως τὸ κτίζω μὲ ναρκεμπόριον καὶ μὲ ὁπλεμπόριον καὶ μὲ μεταφορὲς μισθοφόρων, ὑπάρχει μία τεραστία ἀπόστασις ποὺ λέγεται Ζωή.   Κι αὐτὴν τὴν Ζωὴ κατ’ ἐμὲ ὀφείλουμε ἅπαντες νὰ ὑπηρετοῦμε.

Ἔτσι, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε καλλίτερα τὸ ποιοὶ ἔχουν καὶ τὸ μαχαίρι ἀλλὰ καὶ τὸ …πεπόνι.
Καὶ γιὰ νὰ ξεκαθαρίζουμε τὸ τὶ ἐννοῶ, ἄς ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν χώρα, γενικῶς, στὴν Εὐρώπη, ἀκόμη πιὸ …γενικῶς, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλον τὸν πλανήτη γενικότερα, συμπεριλαμβάνονται στὴν ἐξῆς πρότασιν: «κρᾶτα μὲ νὰ σὲ κρατῷ, νὰ ἀνεβοῦμε τὸ βουνό».

Τί ἐννοῶ; Συνέχεια →

Ὁ δρόμος. (ἀναδημοσίευσις)

Κάποτε ἕνας σοφὸς ἐδέχθῃ ἕναν νεαρὸ ποὺ ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνῃ μαθητής του. Ὁ σοφὸς, γιὰ νὰ ἀποφασίσῃ ἐὰν ὁ νεαρὸς εἶναι κατάλληλος γιὰ μαθητής, τοῦ ἔδωσε ἕνα κουτάλι γεμάτο λάδι καὶ τοῦ ἐζήτησε νὰ περπατήσῃ σὲ ὅλο τὸ βασίλειο, προσέχοντας φυσικὰ νὰ μὴν χυθῇ τὸ λάδι, ἀλλὰ παρατηρῶντας μὲ ὅλην του τὴν προσοχὴ κάθε λεπτομέρεια. Συνέχεια →