Στὰ παλαιὰ τὰ χρόνια, (τρέχα καὶ …γύρευε πόσο …παλαιά!!!) οἱ πόλεις λειτουργοῦσαν ὡς κράτη.
Κάθε πόλις διέθετε τὸν δικό της ἥρωα, ἤ τοὺς δικούς της ἥρωες, τὴν ἱστορία της, τὸ πολίτευμά της…
Τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, τοὐλάχιστον γιὰ τὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, ἦσαν σὲ μεγάλον βαθμὸ κοντινὰ καὶ παρεμφερῆ μεταξύ τους, ὅπως ἦταν καὶ ἡ γλῶσσα, οἱ θεοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ ῥίζες.
Αὐτὸ ὅμως δὲν ἄλλαζε τὶς θέσεις τῶν πόλεων. Ἡ κάθε πόλις εἶχε τὸ δικό της πολιτικὸ σύστημα διοικήσεως, ποὺ πολλὲς φορὲς ἦταν ἀκριβῶς ἐνάντιον αὐτοῦ τοῦ πολιτεύματος ποὺ εἶχε μία κοντινὴ πόλις, δίχως ὅμως κάτι τέτοιο νὰ ἐνοχλῇ ἤ νὰ ἐπηρεάζῃ ἄμεσα.
Κι ἔτσι βλέπουμε ἐδῶ τυραννία, ἐκεῖ δημοκρατία, παρὰ κάτω βασιλεία… Μὰ πάντα αὐτονομίες….
Συχνὰ πυκνὰ λοιπὸν βλέπαμε ἐπίσης νὰ συμβαίνουν διάφοροι πόλεμοι, (ἐμφυλίους τοὺς ἀποκαλοῦμε σήμερα!!!) πρὸ κειμένου νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ μία ἤ ἡ ἄλλη πόλις, στρατιωτικῶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ὅποιες θέσεις της.
Μὰ κι αὐτὸ περιστασιακὸ ἦταν καὶ συνήθως, ἐκτὸς ἄλλων παραγόντων, ἠ κάθε πόλις ἐξηκολούθησε νὰ πορεύεται βάσει τῶν ἐπιλογῶν της, καλῶν ἤ κακῶν. Συνέχεια →