Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα μέ ἕνα …ἔξυπνο πουλί;

Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε…
Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…

Πόσα ἄρα γε μποροῦμε νά κάνουμε, θαυμαστά, ἀπό τό νά καταπιασθοῦμε μέ τίς εἰδήσεις;
Πολλά… Πάρα πολλά…
Ἰδίως τώρα ποὺ εἶναι καλοκαίρι… Συνέχεια →

«Ποῦ πᾶς, ῥέ μαλάκα; Θὰ σὲ σκοτώσουν…»

Τα τελευταία λόγια που άκουσε αυτός ο 26χρονος ανεπίδεκτος μαθήσεως ειρηνευτικών και διαλλακτικών πολιτικών, ήταν αυτά. Μία καθημερινή συμβουλή φίλων καθώς περνάς τον δρόμο χωρίς να κοιτάξεις δεξιά και αριστερά. Η φωνή που σε κάνει να κοκαλώσεις και να συμμορφωθείς. Αυτός απλά πέρασε τον δρόμο. Συνέχεια →

Δὲν μᾶς ἔφθαναν οἱ ἐγχώριοι ΜΕΛΛΟΝτοαρπᾶκτρες….

Ἀποκτήσαμε καὶ εἰσαγωμένους…
Σουμπούντου…!!! 100% ἐγγύησις!!! Σπεύσατε λέμε…
Ἄ ῥὲ Ἕλληνες…
Τόση ξεφτίλα πιά; Τόση; Συνέχεια →

Ἄσε τὸ παιδὶ (καὶ μέσα σου) νὰ …πετάξῃ!!!

Πόσο δύσκολο ἀλήθεια εἶναι νά ἀποδεκτοῦμε πώς τά παιδιά μας μεγαλώνουν καί πώς πρέπει νά μάθουν νά πετοῦν μέ τά δικά τους φτερά;
Δύσκολο… Πολὺ δύσκολο…
Τὸ παιδὶ γιὰ τὸν γονέα εἶναι πάντα μικρό, εὐάλωτο, ἀνυπεράσπιστο καὶ πρέπει νὰ προστατευθῇ καὶ νὰ περιφρουρηθῇ… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐδῶ νὰ τοῦ πετσοκόβουμε τὰ φτεράκια τους… Καὶ νὰ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ τὰ τρομοκρατοῦμε… Καὶ νὰ λίγο παρὰ κάτω νὰ διαπιστώνουμε πὼς ναί, τὰ καταφέραμε, τὰ καταντήσαμε …φυτά!!!
Διότι αὐτὸ ποὺ ἐπιτυγχάνουμε τελικῶς εἶναι νὰ τὰ καθιστοῦμε ὅλο καὶ πιὸ ἀνίκανα νὰ ἀντιμετωπίσουν μόνα τους τὴν ζωή τους… Συνέχεια →

Μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὰ πάντα!

Ὑπάρχει πάντα ἔνας δρόμος ποὺ δίνει νόημα στὴν ζωή…
Ἕνας δρόμος ποὺ εἶναι ἀνοικτὸς γιὰ τὸν καθένα κάθε στιγμή.

Μποροῦμε νὰ ἀτενίζουμε τὴν ἀθλιότητα παραδομένοι ἀπὸ κάθε ἀντίσταση, παραλυμένοι ἀπὸ ἀπελπισία, φτωχοὶ φουκαράδες στὴν δίνη ἐνὸς κακοῦ πεπρωμένου, παρατηρητὲς ἤ νὰ Συνέχεια →

Εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ τάφος τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου στήν Ἀμφίπολιν;

Ὁ Δεινοκράτης, ἐπιστήθιος φίλος τοῦ Ἀλεξάνδρου, δὲν θὰ πήγαινε ἐκεῖ νὰ κτίσῃ τέτοιον μεγαλοπρεπῆ καὶ ἄκρως πολυδάπανο τάφο, για κάποιον ἄλλον, γιὰ τὴν Ῥωξάνη λ.χ.
Ἐπαγωγικὼς σκεπτόμενοι μποροῦμε νὰ ἐξαγάγουμε τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ τάφος προοριζόταν γιὰ τὸν Μεγάλο Βασιλέα. Συνέχεια →