Ἡ ζωὴ εἶναι μικρὴ δίχως χαρά…

Καὶ τὴν χαρὰ δὲν μᾶς τὴν χαρίζουν…
Τὴν κερδίζουμε… Τὴν διεκδικοῦμε… Ἐὰν φυσικὰ πιστεύουμε πὼς τὴν δικαιούμεθα…

Ἡ χαρὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀποτέλεσμα, ὅταν κάνουμε πράξεις ποὺ μᾶς εὐαρεστοῦν.
Κάνουμε ὅμως τέτοιες πράξεις; Συνέχεια →

Πίστις εἶναι νὰ προχωρᾷς…

Ὅταν κάποιος ἀρχίζῃ νὰ διακρίνῃ τοὺς σπόρους τῆς εὐκαιρίας, μέσα στὶς στάκτες τῆς καταστροφῆς, τότε μέσα του σταδιακὰ γεννιέται ἡ πίστις.

Πίστις δεν εἶναι νὰ εἶσαι βέβαιος, οὔτε νὰ βγάζῃς θρησκευτικοὺς ἤχους στὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Συνέχεια →

Τὸ τελευταῖο γεῦμα.

Βρισκόμαστε στο έτος 1944. Ήδη το καλοκαίρι έχει έρθει και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η παρουσία τους στην χώρα δεν θα κρατήσει πολύ. Οι σφαγές, οι εκτελέσεις και τα μπλόκα εντείνονται. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ πολεμά αποφασιστικά για την ημέρα της απελευθέρωσης που κοντοζυγώνει.

Παράλληλα μεγάλη ανυπομονησία έχει απλωθεί στους συνεργάτες των Γερμανών στην Αθήνα και όλη την χώρα. Τι θα συμβεί τώρα που ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει ακάθεκτος; Τι θα απογίνουν εκείνοι; Οι Γερμανοί φαίνονται καθησυχαστικοί. Υπόσχονται για όσους το επιθυμούν να τους πάρουν μαζί τους στην Γερμανία όταν επιστρέψουν. Οι Γερμανοί τελικά θα εγκαταλείψουν την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πριν όμως από αυτό διοργάνωσαν μια αποχαιρετιστήρια φιέστα… Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ τρεῖς …ψεῦτες;

Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ τρεῖς ...ψεῦτες;Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι ἀπόψε… Σὲ λίγο…

Κι ἐγὼ ἐδῶ… Ἀν τὶ γιὰ τὶς εἰδήσεις προτείνω τὰ …καλλίτερα.
Μία βόλτα… Λίγη κουβέντα μὲ φίλους… Λίγο διάβασμα… Συνέχεια →

Λίγο νὰ ξύσῃς τὴν πέτσα τῆς …κουλτούρας, ἀνακαλύπτεις τὴν βαρβαρότητα.

Ἡ Δύση οὐδέποτε ἀπέκτησε – ὅσο καὶ ἄν ἐπάσχισε –  τὴν πατῖνα ποὺ ἀφήνει ἡ κοινωνία τῶν σχέσεων, ὁ πολιτισμὸς καὶ ἡ ἀλήθεια.

Δὲν εἶχαν παρὰ μονάχα μία πέτσα κουλτούρας ἠθικισμοῦ καὶ καθωσπρεπισμοῦ, ποὺ ἔφθανε λίγο νὰ τὴν ξύσης.. Συνέχεια →