Τὸ μῖσος. (β)

Ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν τὶς θλιβερὲς διαπιστώσεις μου γιὰ τὸ μῖσος, ποὺ συναντοῦμε καθημερινῶς, μέσα ἀπὸ κάθε μας συναναστροφή.
Μῖσος ποὺ προέρχεται, κατὰ τὶς δικές μου ἐκτιμήσεις, ἀπὸ λάθος …ἐκτιμήσεις.
Περιορισμένες δῆλα δὴ πληροφορίες, ποὺ μᾶς μετατρέπουν σὲ θαυμάσια ὄργανα ἤ ἐργαλεῖα μίας γενικοτέρας παραστάσεως…

Τὸ μῖσος.

Παραστάσεως ἔγραψα;
Ὤ… Ναί!!!
Παραστάσεως…
Διότι ἐὰν καταφέρουμε νὰ «βγοῦμε» ἀπὸ τοὺς «ῥόλους» μας θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἁπλῶς συμπεριφερόμαστε ἔτσι ἤ ἀλλοιῶς ἤ παρ΄ ἀλλοιῶς, μὰ πάντα κατὰ πῶς ἄλλοι μᾶς ὁρίζουν…
Ἤ ὀρθότερα, κατὰ πῶς μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει…
Διότι μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει… Δυστυχῶς…
Κι αὐτὸ δὲν ἐξυπηρετεῖ κάποιον ἄλλον παρὰ μόνον αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν ἔλεγχο στὶς κοινωνίες μας…
Συνέχεια →

Οἱ ἀτελέσφοροι «ἀγῶνες» τῶν ἐκπαιδευτικῶν εἶναι πάντα εἰς βάρος τῆς μαθήσεως.

ΟΙ «ΑΓΩΝΕΣ» ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ποὺ ἅπτονται τῶν ἐπαγγελματικῶν τους δικαιωμάτων καὶ διεκδικήσεων παραδρομίζουν, πολὺ συχνά, σ’ ἄγονες ἀτραποὺς καὶ σπαταλιοῦνται σὲ πράγματα ποὺ δὲν ἀποδίδουνε. Καὶ τοῦτο γιατὶ πάντοτε οἱ «ἀγῶνες» αὐτοὶ καθοδηγοῦνται εἴτε ἀπ’ τὸν «συνδικαλισμό» εἴτε ἀπ’ τὴν «πολιτική» μ’ ἀποτέλεσμα νὰ πολιτικοποιοῦνται ἢ νὰ διοχετεύονται σὲ κομματικὰ κανάλια. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς οἱ «ἀγῶνες» αὐτοὶ καταπνίγονται στὸ τέλος κι ἔτσι δὲν ὁδηγοῦν σὲ οὐσιαστικὲς βελτιώσεις τῶν διαφόρων ἐπαγγελματικῶν ὁμάδων καὶ σὲ κρίσιμες κατακτήσεις.
Πάρτε γιὰ παράδειγμα τὴν εὐγενῆ τάξη τῶν «δασκάλων» ὅλων τῶν βαθμίδων. Τὰ τελευταῖα τριάντα χρόνια ἔχουν γίνει δεκάδες ἀπεργιακὲς κινητοποιήσεις καὶ συλλαλητήρια, ὅλα κατευθυνόμενα ἀπὸ συνδικαλιστικὰ ὄργανα, μὲ αἴτημα κυρίως τὸ μισθολογικό. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν σχεδὸν μηδαμινὸ γιατὶ κι οἱ «μισθοί» τῶν δασκάλων παραμένουν μισθοὶ πεῖνας κι οἱ «δάσκαλοι» συνεχίζουν νάναι ἀπαξιωμένοι ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις.
Συνέχεια →

Τὸ κακὸ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ …1821!

Τὰ δάνεια τοῦ 1821 κατεδίκασαν τὸ προτεκτοράτο σὲ πλήρη ἔνδεια καὶ ὑπαναπτυξη γιὰ 100 σχεδὸν χρόνια (οἱ πτωχεύσεις συνέβησαν ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε ἄλλη φορολογητέα ὕλη-πόροι, γιὰ νὰα ἐξυπηρετηθοῦν οἱ ἀνάγκες τοῦ κράτους καὶ τῶν δανειστῶν)…….

Τὰ ἐχουμε ξαναδεῖ αὐτά… Συνέχεια →

Ἀναθεωρῶντας.

Πῶς μπορῶ νά ἀποτινάξω ὅλα αὐτά πού μέ βαραίνουν;
Πῶς μπορῶ νά δομήσω νέες συνθῆκες γιά πιό μεγάλη ἐλευθερία στήν σκέψιν καί στήν διαβίωσίν μου;
Πῶς μπορῶ νά κερδίσω ὅλα αὐτά πού μοῦ στεροῦν; Συνέχεια →

Τὰ παιδιὰ τῶν δρόμων.

Γύρω του οι διαβάτες περνούσαν σαν να βρίσκονταν επάνω σε έναν κινούμενο ιμάντα… σε μια ευθεία, με τον ίδιο βηματισμό, με το ίδιο βλέμμα, με τα ίδια σχεδόν ρούχα, μιλώντας γύρω από τα ίδια θέματα της μίζερης Πραγματικότητας.
Όλοι ίδιοι … όλοι όμοιοι. Σαν προϊόντα επάνω σε έναν ιμάντα μεταφοράς, σε ένα εργοστάσιο κατασκευής άψυχων πραγμάτων, προορισμένα να είναι χρηστικά, ίσως και ωφέλιμα, μα ποτέ ενσυνείδητα.

Το βλέμμα του έπεσε στους θαμώνες της θορυβώδους καφετέριας αριστερά του.
Γυναίκες και άνδρες, νέα παιδιά όμορφα στην θωριά, νέα παιδιά που μοιράζονταν την ίδια κενότητα στο βλέμμα. Κάθονταν μαζί σε παρέες μα δεν μιλούσαν … υπνωτισμένοι μονάχα κοιτούσαν τα μικρά παράθυρα Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά χαζολογήσουμε καλλίτερα μέ ἕναν γεροντοκόρο;

Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις πάλι ἀπόψε… Σὲ λίγο…
Κι ἀν τὶ νὰ χαροῦμε τὴν ὄμορφη βραδιά, ἐμεῖς ἤδη στρωθήκαμε καὶ περιμένουμε τὶς νέες ἐπιθέσεις προπαγάνδας καὶ φόβου… Συνέχεια →