Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη (ἐπανάληψις)

Ὁ Πολύφημος εἶχε φήμη

Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία….

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα
 δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής Συνέχεια →

Ζώντας τὸν ἀπόλυτον Ἔρωτα, ὅλοι οἱ Φόβοι ἐξαφανίζονται…

Ἕνα ἀγαπημένο μου κείμενον, ποὺ ἀπὸ τὸ 2011 κυκλοφορεῖ ἐλευθέρως στὸ διαδίκτυον, ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν τίτλο:

Μόνον μὲ τὸν Ἔρωτα ζῶ!

Σήμερα, χάριν καὶ μόνον τῶν γεγονότων ποὺ τρέχουν (καί, δυστυχῶς μας, τρομοκρατοῦν τοὺς πάντες), ἀπεφάσισαν νὰ τὸ θυμηθῶ, δίχως περισσότερα σχόλια. Συνέχεια →

Καλλίτερα εἶναι νὰ χαμογελᾶμε…

Τὰ στραβὰ ὀμορφαίνουν, μαλακώνουν…
Τὰ ὄμορφα γλυκαίνουν περισσότερο… Συνέχεια →

Καλημερίζοντας τὴν ζωή μας…

Ὅπως ἴσως θὰ γνωρίζετε, φτιάξαμε μίαν νέα σελίδα γιὰ νὰ λέμε τὶς καλημέρες μας, γιὰ νὰ μοιραζόμεθα ὄμορφες σκέψεις καὶ γιὰ νὰ μαθαίνουμε νὰ δημιουργοῦμε ἐμεῖς τὶς προϋποθέσεις ποὺ θὰ ἀλλάξουν τὴν ζωή μας.

Μία προσπάθεια ποὺ εὐελπιστοῦμε νὰ γίνῃ ἀρχὴ γιὰ νὰ μπορέσουμε, ὅλοι μας, σιγὰ σιγά, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ καταφέρουμε νὰ ζήσουμε περισσότερες στιγμὲς εὐτυχίας, νὰ μπορέσουμε ἐπίσης νὰ δοῦμε τὸν κόσμο μας ὅπως εἶναι, κι ὄχι ὅπως μᾶς ἔμαθαν πὼς εἶναι.
Ὁ κόσμος μας εἶναι ὄμορφος, τέλειος, ἄγριος καὶ τρυφερός, φονικὸς καὶ ζωδότης.
Μὰ ἄν καὶ ταὐτοχρόνως ὅλα αὐτὰ μαζὺ συμβαίνουν, ἐμεῖς συνηθίζουμε νὰ βλέπουμε μόνον τὴν πλευρὰ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ δοῦμε.
Ὁ κόσμος μας ἐξελίσσεται, ὅπως κι ἐμεῖς.
Εἴμαστε μέρος του, βάσει τῆς δικῆς μας ὀπτικῆς, μὰ  γιὰ αὐτὸν εἴμαστε κύτταρά του.
Δὲν μπορεῖ λοιπὸν νὰ συμβῇ κάτι δίχως μας.
Ἐὰν αὐτὴν τὴν ἀλήθεια τὴν κάνουμε κτῆμα μας, τότε εἶναι βέβαιον πὼς μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε αὐτὸν τὸν κόσμο μας.

Τὶς πρωϊνές μας καλημέρες λοιπὸν θὰ τὶς μοιραζόμεθα ἀπὸ τὴν νέα μας σελίδα…
Μία σελίδα ποὺ φτιάχνεται ἀκριβῶς γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀλλάξουμε τὶς ὀπτικές μας… Νὰ τὶς ἀνοίξουμε…
Νὰ τὶς διευρύνουμε…
Νὰ αἰσθανθοῦμε ἐπὶ τέλους πὼς ὁ κόσμος μας εἴμαστε ἐμεῖς κι ἐμεῖς εἶναι ὁ κόσμος μας.

Φιλονόη

 

Δυστυχισμένε μου λαέ…

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

…καλὲ κι ἠγαπημένε…
πάντοτε εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε…!!!
(Διονύσιος Σολωμός, κατ’ ἐξαίρεσιν λόγῳ τῆς Ἀνάγκης καὶ τῶν γεγονότων!)

Ἔφθασε ἴσως ἡ στιγμή τῆς Ἀνάγκης;
Ἤ μήπως ὄχι;

Δακρύζω μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ θλίβομαι. Ἔπρεπε ἤ δέν ἔπρεπε νά φθάσουμε ἔως ἐδῶ καί νά ἀντικρύζουμε τίς παραπάνω εἰκόνες; Ποιός μπορεῖ, μὲ τὸ χέρι στὴν καρδιά, νά ἀπαντήσῃ;

Ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ δὲν εἶναι τὸ ὑβριδικὸ ἑλλαδοκαφριστὰν-κράτος τῶν τοκογλύφων.
Οὔτε εἶναι τὸ εὐρωπΕϊκὸ παραμάγαζο τῶν γελοίων μαριοννετῶν καὶ τῶν παπαγάλων…
Οὔτε εἶναι ἡ «ἀνάπτυξις» καὶ ὁ «δυτικὸς πολιτισμὸς» καὶ τὸ «κεκτημένον ἐπίπεδον ζωῆς».
Τὸ μόνον ποὺ ἀξίζει νὰ σωθῇ εἶναι ὁ λαός, ἡ φυλή, ὁ Ἄνθρωπος. Τὸ μόνον γιὰ τὸ ὅποῖον ἀξίζει νὰ πολεμήσουμε καὶ νὰ νικήσουμε ἢ (ἀκόμη καὶ) νὰ χαθοῦμε, εἶναι ἡ Ἐλευθερία.
Ἡ Ἀξιοπρέπεια καὶ ἡ Εὐθικρισία οἱ ἀληθεῖς μας σύντροφοι.
Τὸ Ἔνστικτον Ἐπιβιώσεως καὶ ἡ Διαίσθησις οἱ ὁδηγοί μας.
Ὅλα τὰ ἄλλα στάκτη, καπνός, σκουπίδια πρὸς ἀνακύκλωσιν…
Πρὸς τοῦτον καὶ ὁ τίτλος, μέρος τοῦ ἐπιγράμματος:

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε,
πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε.

Πολλοὶ οἱ αἰῶνες τῆς δουλείας μας. Ἁτελείωτοι γιὰ νὰ μετρηθοῦν. Πλησιάζει πιὰ ἡ ὥρα μά…

…«θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ Ἐλευθερία…»
ᾩδὴ εἰς Σάμον, Ἀνδρέας Κάλβος

Ἀβάστακτος ὁ πόνος τῶν συμπατριωτῶν μας, μὰ κι ὅλων μας καὶ διαρκῶς μεγαλώνει, βαθαίνει, ἁπλώνει γιὰ νὰ μᾶς πνίξῃ καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ ἢ νὰ πολεμήσουμε ἢ νὰ σβήσουμε.

Ἤ τὰν ἤ ἐπὶ τᾶς…

ἔλεγε ἡ γιαγιὰ Σπαρτιάτισσα…
Κι ἐμεῖς τώρα, λόγῳ τῶν τόσων ἀδιεξόδων, ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πλησιάζουμε στὸ νὰ ποῦμε… 

Γονιδιακή μνήμη;; Ἀνάγκη; Κάτι μεγαλύτερον;
Δὲν ξέρω… θὰ φανῇ…
Γιὰ τὴν ὥρα θαυμάζουμε τὴν ἀποφασιστικότητα, στηρίζουμε, ὑποστηρίζουμε, ἐνισχύουμε, ἐνδυναμώνουμε… Δὲν εἶναι μόνοι τους. Μαζὺ εἴμαστε ὅλοι.
Κι ὅσο γιὰ τὰ γνωστὰ συνδικαλιστο-λαμόγια… Ἔ, τώρα μάθαμε, δέν μάθαμε;

Φιλονόη.

Υ.Γ. Κάτι εἶδα γιὰ νὰ ἀποφασίσω τὰ παραπάνω. Τὸ εἶδα ἄνευ εἰσαγωγικῶν. Ὅλοι μας τὸ εἴδαμε, ἀλλὰ δὲν ξέρω πόσοι τὸ ἀντελήφθησαν.