Νὰ πιστεύουμε σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ πιστεύουμε καὶ στοὺς ἄλους…
…ἐτοῦτος ὁ κόσμος μόνον ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν στὶς δυνατότητές τους καὶ στὶς δυνατότητες τῶν γύρω τους θὰ ξανα-ἀνθίση… Συνέχεια →

Καὶ μακάρι αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι νὰ ἦσαν ἡ αἰτία κινητοποιήσεως ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων. Ἀλλά πῶς;

Καὶ λέω ἀφορμή, ἀλλὰ ὄχι αἰτία, διότι γιὰ νὰ κινητοποιηθῇ κάποιος πρέπει καὶ νὰ διαθέτῃ τὸ ἀναγκαῖο ἐκεῖνο ἀντιληπτικὸ ἐπίπεδον ποὺ ἡ κινητοποίησις θὰ «ζυμώνεται» μέσα του γιὰ καιρό, θὰ συμβαίνη σὲ ἐπὶ μέρους στάδια καὶ πολὺ πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἀδιεξόδων, θὰ ἔχη «κτισθῆ» ὡς στάσις ζωῆς ποὺ θὰ ὁδηγήση, ἐξ ἀνάγκης, σὲ ἀποφάσεις καὶ σὲ δράσεις. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ πτῶσις πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προϋπῆρχε Ἄνοδος.
Γιὰ νὰ ξανα-ὑπάρξῃ Ἄνοδος ὅμως πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ πτῶσις.
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ στασιμότης, σὲ ἐπίπεδα πτωτικά, ἢ καὶ ἀνοδικά, διότι ἡ Φύσις δὲν ἀγαπᾶ τὴν ἀκινησία. Συνέχεια →

Μόνο μέσα στὴν ἀληθινὴ ζωὴ μπορεῖς, καθὼς στρίβεις στὴν γωνία τοῦ δρόμου, νὰ νοιώσῃς ὅτι σὲ κατακλύζει ξαφνικὰ μιὰ αἰσθήσις εὐτυχίας, ἐπειδὴ …κατάπιες ἕνα κόμματι φθινοπωρινοῦ ἡλίου, π Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη προδοσία ποὺ βιώνουμε ὡς λαός, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, δὲν εἶναι τόσο αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὰ ἐθνικά μας ζητήματα, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ δὲν ὁμολογῶνται. Εἷναι αὐτὰ ποὺ ψιθυρίζονται καὶ αὐτὰ ποὺ ὀσμιζόμεθα. Εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀπεφασίσθησαν, ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μας, γιὰ τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἢ ὄχι νὰ ἐπιβιώσουμε. Εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀπέκρυψαν καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς Ἱστορίας μας. Εἶναι τέλος πάντων κάθε παγίδευσις, κάθε προπαγάνδα, κάθε ἀποσιώπησις, μὰ κυρίως εἶναι τὰ ἀναπάντητα «γιατί», ποὺ οὐδέποτε μᾶς ἐπετράπη ἀκόμη καὶ νὰ ὑποψιασθοῦμε. Συνέχεια →