Ἡ ἐποχή μας, ἀπολύτως ὑβριστική, χαρακτηρίζεται ἀπὸ διαρκεῖς καὶ πολυεπίπεδες μορφὲς ἀποδομήσεως. Τὰ πάντα, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς ἀναγκαία, γκρεμίζονται, γελοιοποιῶνται καὶ χάνουν διαρκῶς μεγάλο τμῆμα ἀπὸ τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν προσοχή μας. Θέλοντας καὶ μή, τελικῶς, καταλήγουμε νὰ ἑστιάζουμε στὰ χρήσιμα καὶ στὰ σημαντικά, προσπερνῶντας τὰ περιττὰ καὶ τὰ ἀνούσια. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ἄς ξεφυτρώσουμε ἀπὸ μία …ῥωγμή!!!
Ἂς ξεφυτρώσουμε πάλι ἀπὸ μία ῥωγμή!!!
—————————————————– Συνέχεια
Φόβος σημαίνει ἄγνοια…
Μελετῶντας γιὰ λίγο, πολὺ λίγο, τὴν γνωστή μας Ἱστορία, ἕνα μόνον μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε: μία ἀνατροπή, ὁποιαδήποτε ἀνατροπή, δὲν προέρχεται ἀπὸ προπαρασκευὴ αἰώνων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μία ἄσχετο τυχαιότητα ποὺ ἐπιφέρει, τοὐλάχιστον, καταῤῥεύσεις στὰ τῆς κρατούσης τάξεως. Κι αὐτὴ ἡ τυχαιότης δὲν εἶναι ἀπαραίτητον κάτι ποὺ μποροῦμε ἐμεῖς, οἱ πολλοί, νὰ ὀργανώσουμε ἢ νὰ σχεδιάσουμε, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε μποροῦμε νὰ πατήσουμε ἐπάνω της καὶ νὰ ξανά-πιάσουμε τὶς ζωές μας ἀπὸ τὴν ἀρχή. Συνέχεια
Ἰσλάμ πρός …ἐξαφάνισιν;
Διαβάζουμε διαρκῶς, μὲ κάθε εὐκαιρία καὶ κάθε …«πρόσχημα», κυρίως στὸν διεθνῆ τύπο (ἀλλὰ ὄχι μόνον) ἀμέσως ἢ ἐμμέσως, ἕνα «Ἐξαφανίσθε τὸ ἰσλάμ». Πρόκειται γιά ἐντολή; Πρόκειται γιά προτροπή; Πρόκειται γιά ἐπιθυμία; Στόχο; Σκοπό; Σχέδιον;
Τὸ ἐπίσημον -πάντα- ἀφήγημα στοχοποιεῖ τὸ ἰσλάμ, ὡς θρησκεία, ὄχι τόσο γιὰ τὶς θεωρήσεις του, ὅσο γιὰ τὴν ἀδαοσύνη, τὸν μισανθρωπισμὸ καὶ τὰ ἐγκλήματα κάποιων (φερομένων ὡς) φανατικῶν πιστῶν του πού, ὅταν ἐκφράζονται μέσα στὶς δυτικὲς -κυρίως- κοινωνίες, γεννοῦν φρίκες. Τοὺς ἄλλους, τοὺς μετριοπαθεῖς, τοὺς -τέλος πάντων- φιλησύχους, ποὺ καὶ ἐνοχλῶνται καὶ διώκονται, ἀπὸ ὁμοθρήσκους των, τοὺς «παίρνει ἡ μπάλα» τῆς προπαγάνδας. Ὅλοι στὸν «κουβά». Καλοὶ καὶ κακοί, θύματα καὶ θῦτες, ἀθῷοι κι ἔνοχοι. Συνέχεια
Θύματα ἤ πολεμιστές;
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ θύματος, εἶναι δεδομένη ἡ κατάληξίς του καὶ φυσικὰ τὸ τέλος του.
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ πολεμιστοῦ διασφαλίζει, καθημερινῶς, λόγῳ τῆς συστηματικῆς του προετοιμασίας, σοβαρὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεώς του. Συνέχεια
Κατωτερότης ἤ ἀνωτερότης;
Ἡ ταυτότητα τῆς ἀνεπαρκείας ποὺ δίνουμε στὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ ἡ αἴσθησις ὅτι δὲν εἴμαστε ἀρκετοί, δὲν εἴμαστε ἐπαρκεῖς, δὲν ἀξίζουμε, ἐκφράζεται μὲ ἀκραίους τρόπους. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸ συναίσθημα τῆς ὑπερεπαρκείας.
Ἐκφράσεις συναισθημάτων κατωτερότητος ἤ ἀνωτερότητος, ποὺ ὅμως φανερώνουν αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ κρύψουμε.
Τὸ συναίσθημα τῆς κατωτερότητος (εἶμαι λιγότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) καὶ τὸ συναίσθημα τῆς ἀνωτερότητος (εἶμαι καλλίτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) εἶναι ἐκφάνσεις τοῦ ἰδίου πράγματος.
Συνέχεια