Ἀπίστευτο !!!!!
Δὲν πίστευα στὰ μάτια μου μὲ αὐτὸ ποὺ ἀντίκρυσα σήμερα τὸ πρωὶ στὰ ὑγρολείβαδα τοῦ Μαυροχωρίου, στὴν λίμνη Καστοριᾶς.
Ἕνα Ἄλογο μὲ δύο γεννητικὰ ὄργανα!!!
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Γιατί χαίρονται κάποιοι καί πανηγυρίζουν μέ τήν δυστυχία τῶν Ἑλλήνων;
Μήπως εἶναι μισέλληνες;
Μήπως εἶναι μισάνθρωποι;
Ἤ μήπως τίποτα ἀπό αὐτά καί ἁπλῶς ἀναμένουν (ἐπὶ τέλους) νά ἀλλάξῃ σέ αὐτόν τόν τόπο κάτι πρός τό καλλίτερον;
Γιὰ ἀρχὴ θὰ πρέπη νὰ κατανοήσουμε πὼς ναί, πάντα, παντοῦ γύρω μας, ὑπάρχουν καὶ οἱ μισάνθρωποι.
Ὑπάρχουν φυσικά, ἐπίσης σὲ μεγάλες δόσεις, ἀρκετοὶ μισέλληνες, ἑλληνογενεῖς ἢ μή, μὰ παραλλήλως ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ἐντεταλμένοι, ποὺ γιὰ ἀστεία ἀνταλλάγματα, ἐνσπείρουν συνειδητῶς ζιζάνια καὶ δηλητήρια μέσα στὶς κοινωνίες μας. Εἶναι, βλέπετε, χρήσιμος πάντα ὁ διαχωρισμὸς κάθε εἴδους, ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετικὲς οἱ κοινωνικὲς διασπάσεις.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅμως στὴν ἀνθρωπότητα τὸ μῖσος, ἐὰν δὲν καλλιεργηθῇ ἐντέχνως, ἀπὸ θρησκευτικές, κρατικὲς ἢ κομματικὲς προπαγάνδες, δὲν εἶναι ἔμφυτον. Ὁ ἄνθρωπος, γενικῶς, ὅπως δὲν ἀρέσκεται στὸ νὰ τὸν μισοῦν, ἔτσι καὶ δὲν μισεῖ.
Ἀλλὰ αὐτὰ συμβαίνουν σὲ γενικὲς γραμμὲς καὶ μόνον.
Τρεῖς ἀγχόνες στὴν Λευκωσία
Ποῦ τρέχουν ὅλοι αὐτοί;;
Γιατί τόση ἀναταραχή;
Γιά νά σκοτώσουν τρία παιδικά χαμόγελα; Συνέχεια
Χειρότερα ἀπό τήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν;
Ἐὰν γελᾶτε μὲ τὸ ὅτι παρεπέμφθη καὶ ὁ Ἕλλην ποὺ πυροβόλησε ληστή, καθὼς καὶ μὲ τὸ ὅτι ἡ ἀστυνομία εἶπε πὼς εἶναι καλλίτερα νὰ κάνετε τὸ κορόιδο, θεωρώντας πὼς αὐτὰ τὰ συμβάντα εἶναι καὶ πρωτοφανῆ καὶ μοναδικά, θὰ σᾶς ἀπογοητεύσω… Συνέχεια
Ὥρα ἰδιωτικοποιήσεως τοῦ νεροῦ τῆς Θεσσαλονίκης;
Τέσσερεις (4) ἡμέρες χωρὶς νερὸ ὅλη ἡ Θεσσαλονίκη.
Ἔσπασε ἀγωγὸς στὴν Ἀραβυσσό.
Ἐντάξει… Μεγάλη ἡ ζημία.
Δέν ἔπρεπε ὅμως ὁ,τιδήποτε ἔχει σχέση μέ τό δίκτυο τοῦ νεροῦ νά εἶναι προβλεπόμενο;
Ὑπέρ-Δυναμώνοντας…
Μποροῦμε λοιπόν, μὲ κάθε εὐκαιρία, νὰ ἀναμασσοῦμε τὰ «περασμένα μεγαλεία» μας, νὰ τὰ διηγώμεθα γιὰ νὰ κλαῖμε…
Μποροῦμε ἀκόμη καὶ νὰ παρηγορούμεθα ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν προγόνων μας, πατώντας ἐπάνω σὲ αὐτὰ καὶ …ψηλώνοντας καθημερινῶς κάτι πόντους…
Μποροῦμε ἴσως ἀκόμη καὶ νὰ θεωροῦμε πὼς ἐφ΄ ὅσον τυγχάνουμε ἀπόγονοι μεγάλων προγόνων, δικαιούμεθα καὶ τοῦ ἀναλόγου σεβασμοῦ…
Κι ὅλα αὐτά, ὡς συνήθως, δίχως νὰ πληρώνουμε τὰ σχετικὰ τιμήματα, ποὺ θὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἀξίους ἀπογόνους, μεγάλων προγόνων, ἀν τὶ αὐτοῦ ποὺ σήμερα ἐμφανίζουμε: τῶν ξεπεσμένων …συγγενῶν! Συνέχεια