Διότι στὰ εὔκολα ἀποτύχαμε…
Στὰ (φερόμενα ὡς) ἔργα εἰρήνης σηκώσαμε ἀδιάφορα τοὺς ὤμους καὶ ξεχάσαμε τὴν ἔννοια τῶν ἀγώνων.
Κι ἀφήσαμε τὸν ἑαυτόν μας, τὶς ἀξίες μας καὶ τὶς ἀρχές μας νὰ καραῤῥεύσουν ἤ νὰ προσβληθοῦν ἤ νὰ γελοιοποιηθοῦν. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Βάζοντας τὴν ἀγάπη στὸν πίνακα τοῦ κόσμου…
Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας.
Κουβαλᾶ μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν του χρόνων, ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια
Ὡς «χάπι ἐφησυχασμοῦ» δρᾶ ἡ ἐλεημοσύνη γιὰ τοὺς …μελλοθανάτους!!!
Ἐφησυχασμοῦ καὶ Ἀδρανείας. Ἐφησυχασμοῦ καὶ ἀναβλητικότητος. Ἐφησυχασμοῦ καὶ αὐτοχειρίας.
Δὲν θὰ μᾶς λυπηθοῦν κάποιοι. Ἀντιθέτως θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ μᾶς λειώσουν, ἢ ἀκόμη καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσουν, ἐὰν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα παρουσιάσουμε τὴν παραμικρὰ μορφὴ ἀντιστάσεως. Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἤδη…
Ξεχνᾶμε (σιγά-σιγὰ καὶ ὁριστικῶς) ὅλα ὅσα ξέραμε γιὰ ὅπλα μας!!!
Θεωρητικῶς, λέει, τὰ ὅπλα μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ κρατᾶμε. Κι ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἄλλος μὲ τὸν λόγο (γραπτὸ ἢ προφορικό), ἄλλος μὲ τὶς ἐκλογὲς κι ἄλλος μὲ κόμματα καὶ ἀποκόμματα, μὲ κινήματα καὶ σωματεῖα ἐπιχειρεῖ νὰ ὀργανώσῃ τὸ δικό του «μαγαζάκι» γιὰ νὰ ἐνδυναμωθῇ (ὁ ἴδιος τελικῶς) καὶ νὰ διαχειρισθῇ τὴν ἐξουσία, λέει, μήπως καὶ μᾶς …(ἀπό-)σώσῃ!!!
Συνέχεια
Γιὰ νὰ σὲ διώξῃ κάποιος…
Γιὰ νὰ σὲ διώξῃ κάποιος ἀπὸ κοντά του, δὲν χρειάζεται νὰ πῇ ἤ νὰ κάνῃ κάτι…
Διάλυσις τῶν πάντων…
Δομές, κράτος, οἰκογένειες διαλύονται, κομματιάζονται, καταστρέφονται… Ὅλα σκορπίζονται καὶ ὄλα καταῤῥέουν.
Οἱ ἀπώλειες πλέον εἶναι ἀδύνατον νὰ καταγραφοῦν. Τὸ μόνον ποὺ μένει, ὡς ἀποτέλεσμα, σὲ ὄλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, εἶναι τὸ κενό.
Φόβος, φόβος καὶ φόβος καταλαμβάνει ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν διελυμένων κοινωνιῶν μας…
Μὰ κι αὐτὸς ἐργαλεῖο μας εἶναι καὶ πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ τὸν χρησιμοποιήσουμε πρὸς ὄφελός μας…
Συνέχεια