Ὀδυνηρή…
Ἐὰν μάλιστα περιλαμβάνῃ καὶ τὸν ἀνθρώπινο παράγοντα, ὁ πόνος κορυφώνεται, ἡ σκέψις θολώνει καὶ τὰ ἀντανακλαστικά μας περιορίζονται ἢ καὶ ἐξαφανίζονται. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Οἰκογενεακοὶ δεσμοί…
Εἶναι χρόνια τώρα, ποὺ γιὰ πάρα πολλοὺς λόγους, οἱ οἰκογενειακοὶ δεσμοὶ χαλαρώνουν ἤ καὶ σπάζουν.
Ἄλλως τὲ τὰ πρότυπα, ποὺ μᾶς προβάλλουν νυχθημερόν, εἶναι τέτοια ποὺ μᾶλλον ὁδηγοῦν τὸ ἄτομον ἔξω καὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένια ἀλλὰ κυρίως στὸ νὰ ἀπεχθάνεται τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν δημιουργία δικῆς του.
Καὶ φυσικὰ ἡ ἀλήθεια πάντα κάπου ἀνάμεσα στὰ μὴ καὶ στὰ πρέπει εὑρίσκεται…
Τὰ ἄκρα, πάντα, ἦσαν ἄκρα. Συνέχεια
Ὑπάρχει λόγος γιά νά ἀλλάξω;
Ὅταν ἡ καθημερινότης μου εἶναι γεμάτη ἄγχος, νεῦρα, φόβους, ἀνασφάλειες, ἀρνητικότητες καί, τελικῶς, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα διαρκῶς μοῦ ἀπομένει μεγάλη πίκρα, ἀπογοήτευσις, ὀργὴ ἢ ἀκόμη καὶ μῖσος ναί, σίγουρα, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξω. Ἴσως νὰ σκέπτομαι πὼς πρέπει νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τὸν κόσμο μας, στὰ πάντα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τόσο, ὥστέ, ἐπὶ τέλους, νὰ παύσω νὰ εἶμαι …ἐγώ.
Μά εἶναι πράγματι ἔτσι ἤ θά …ἤθελα νά εἶναι ἔτσι;
Συνέχεια
Ἀνατροπές…
Ἡ πορεία τοῦ Ἀνθρώπου στὸν πλανήτη, στὴν πραγματικότητα, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀμέτρητες, μικρὲς ἢ μεγάλες, ἀνατροπές.
Ἀνατροπὲς κυρίως νοητικές, ποὺ τὸν ὁδηγοῦν καὶ σὲ κοινωνικές, ἠθικές, οἰκονομικὲς ἀνακατατάξεις.
Μὰ ὅλες αὐτὲς οἱ ἀνατροπὲς γιὰ νὰ συμβοῦν ἀπαιτεῖται μία σοβαρὴ παράμετρος: νὰ συμβοῦν μὲ καθαρὴ καρδιά, διάφανη συνείδησιν καὶ ἀπολυτότητα. Συνέχεια
Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας!!!
Θὰ ἀντικρύσουμε ἕναν ἄλλον κόσμο, πραγματικό.
Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἦσαν …πλαστά.
Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐθελουσίως παραμέναμε ἐντός τους. Συνέχεια
Τιθασεύοντας τὸ συναίσθημα.
Τὸ συναίσθημά μας εἶναι ἕνας ὑπέροχος σύντροφος γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο γύρω μας.
Ἀλλὰ τὸ συναίσθημα ΔΕΝ εἶναι ὁδηγός. Ὁδηγὸς εἶναι ἡ ἀντίληψις, ἡ διαίσθησις, ἡ ἐμπειρία, ἡ γνῶσις, ἡ λογική… Τὸ συναίσθημα, ἁπλῶς, ὅταν μποροῦμε νὰ τὸ παρατηρήσουμε μὲ ἐντιμότητα καὶ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἶναι ἕνας θαυμάσιος σύντροφος, ποὺ μᾶς προστατεύει ἀπὸ κακοτοπιές, ἀλλὰ καί, κάποιες φορές, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ αὐτές.
Διότι συχνὰ κάνουμε τὸ λάθος νὰ θεωροῦμε τὸ συναίσθημα ὁδηγό, ξεχνώντας πὼς τὰ θέλω μας, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ συναίσθημα, δὲν εἶναι πάντα αὐτὰ ποὺ χρειαζόμαστε πραγματικά. Συνέχεια