Τώρα λοιπόν, ὅσο πλησιάζουμε στὸ τέλος τοῦ πλαστοῦ καὶ ψευδοῦς κόσμου μας, τόσο περισσότερο ἐκφράζεται ὑποσυνειδήτως ἡ ἐσωτερικὴ ἀνάγκη γιὰ τὴν φροντίδα μας πρὸς ὅλους καὶ ὅλα αὐτά, ποὺ ἀγαπήσαμε. Καὶ εἶναι σημαντικό, τώρα εἰδικῶς, νὰ χαλαρώσουμε, ὅσο μποροῦμε, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὲς τὶς στιγμὲς τρυφερότητος, ἐπικοινωνίας καὶ ἐπαναπροσεγγίσεως, διότι μετά, ὅταν οἱ ἀγῶνες τῆς ἐπιβιώσεως θὰ εἶναι πολὺ κοπιαστικοί, οὔτε χρόνος θὰ ὑπάρχη, οὔτε διάθεσις, οὔτε κουράγιο.

Ὁ κόσμος μας, ὅπως τὸν γνωρίζαμε, φθάνει στὸ τέλος του, διότι τὰ θεμέλιά του ἦσαν ἐν τελῶς λάθος.
Κι ὅπως ἀκριβῶς ἕνας σεισμὸς ἀποκαλύπτει τὴν προχειρότητα μίας κατασκευῆς, σκοτώνοντας τοὺς ἐνοίκους τῆς κατασκευῆς, ἔτσι ἀκριβῶς κι ὁ κόσμος μας, ἀποκαλύπτει τὴν προχειρότητα δομήσεώς του, σκοτώνοντας τοὺς ἐνοίκους του.

Τὸ οἰκοδόμημα «πολιτισμός» μας καταῤῥέει καὶ ὀφείλουμε νὰ σταθοῦμε δυνατοὶ γιὰ νὰ τὸ ξανακτίσουμε.
Ἀποχαιρετοῦμε, μὲ σεβασμὸ κι ἀγάπη, ὅλα κι ὅλους αὐτούς, ποὺ κάτι μᾶς ἔδεσε μαζύ τους, ἀλλὰ δὲν παύουμε νὰ ἐξακολουθοῦμε τὶς προετοιμασίες μας. Ἔρχονται δύσκολες στιγμές, ὅπου θὰ παραμείνουμε γιὰ καιρὸ «ἀνέστιοι», ἀλλὰ θὰ εἶναι καὶ στιγμὲς δημιουργίας καὶ ἐπικοινωνίας καὶ παραγωγῆς σημαντικῶν ἐπιτευγμάτων.
Ἂς εἴμαστε πανέτοιμοι, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀπολαύσουμε μίαν διαδρομή, ποὺ ὅμοιά της δὲν ἔχουν νὰ μαρτυρήσουν πολλοί.
Ἂς ἀγαπήσουμε αὐτὰ ποὺ ἀφήνουμε πίσω μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε συναισθηματικῶς, ἀπὸ τώρα, ἀποφεύγοντας τὸ νὰ βιώσουμε ἀργότερα τὸν πόνο τῆς ἀπωλείας.
Ἂς ἀποχαιρετήσουμε ὅποια τὰ ὄμορφα αὐτοῦ τοῦ «πολιτισμοῦ» μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὰ μεταφέρουμε, ἀκόμη καλλίτερα, στὸ νέο μας οἰκοδόμημα.

Φιλονόη

εἰκόνα