Ἀπὸ τὴν μία μᾶς λὲν γιὰ σεβασμὸ στὴν διαφορετικότητα κι ἀπὸ τὴν ἄλλην πως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴδιοι καὶ ἴσοι.
Τότε ποῦ εἶναι ἡ διαφορετικότης;;
Ἒ λοιπὸν οὔτε ἴδιοι εἶναι οὔτε ἴσοι.
Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μοναδικός!
Καὶ οὐδεὶς ἄνθρωπος εἶναι ἴσος μὲ τὸν ἄλλον!!!
Συνέχεια
Antonius zur Predigt
Die Kirche findt ledig.
Er geht zu den Flüssen
und predigt den Fischen;
Ἔτη πολλὰ τοῖς φιλτάτοις καὶ φιλτάταις, Ἀντωνίοις καὶ Ἀντωνίαις.
Κάθε τέτοιαν ἡμέραν, Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἐκείνου τοῦ ἐναρέτου ἀναχωρητοῦ ἀλλὰ καὶ κοινοβιάρχου (τοῦ ὁποίου τὰ ὁράματα πάντοτε τὰ ἐζήλευα…), ἡ σκέψις μου στρέφεται εἰς ἕναν ἄλλον ἅγιον Ἀντώνιον. Ὄχι δικὸν μας. Ἕνα «φράγκον» Ἀντώνιον καὶ μάλιστα θερινῶς ἑορτάζοντα.. Συνέχεια
Α. Ἡ «παραδοσιακή» ἑλληνικὴ διανόησις, ποὺ ἡγεμόνευσε ἰδεολογικὰ ἀπὸ τὶς ἀπαρχὲς τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἔως τὸ 1950 περίπου, ἀντιστοιχεὶ στὸν μικροαστικό, ἐμπορικὸ καὶ ἀγροτικὸ χαρακτῆρα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Κύριες μορφές της εἶναι ὁ δικηγόρος, ὁ ἰατρὸς καὶ ὁ ἐκπαιδευτικός. Ἰδανικὸ αὐτοῦ τοῦ τύπου διανοήσεως εἶναι ἡ «ἀναγεννησιακή» πανεπιστημοσύνη, ἡ εὐρυμάθεια, ἡ ἐνασχόλησις μὲ «πᾶν τὸ ἐπιστητό». Στὴν κορυφὴ τῆς κλίμακος τῶν ἀξιῶν τῆς εὑρίσκονται ὁ ἐκπαιδευτικὸς οὐμανισμός, ὁ κλασικισμὸς καὶ ἡ ὁλόπλευρος μόρφωσις (Bildung). To νομικὸ ἐγχειρίδιο μὲ τὴν ἀκριβολογία καὶ τὴν διδακτικότητά του, εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἀντιπροσωπευτικὸ προϊὸν αὐτῆς τῆς διανοήσεως, ποὺ συμβολίζει τὴν δεοντολογικὴ λειτουργία της καὶ τὴν ἠθοπλαστικὴ ἀποστολή της.
Συνέχεια
«Ὁ Πλάτων γνωρίζει ὅτι ἡ κατάστασις ποὺ διαμορφώνεται σὲ ἕνα κράτος εἶναι συνάρτησις τοῦ ἤθους: τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης πρωτίστως τῶν ἀρχόντων (ἀφοῦ τελικὰ μόόον ἀτομικὰ προσδιορισμένοι ἄνθρωποι ἄρχουν καὶ ὄχι «οἱ νόμοι» ἢ «οἱ ἰδέες» ἢ «ὁ λαός») ἀλλὰ καὶ τῆς ἠθικῆς οὐσίας ποὺ θὰ ὑπάρχη στοὺς ἀρχομένους.
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
Πάντα προσπαθοῦσα νὰ εὕρω τὶς λέξεις γιὰ νὰ περιγράψω τὸ ξεκίνημα μιᾶς ἱστορίας ἀγάπης, ἀλλὰ δὲν ἔχω καλλίτερη ἀρχὴ ἀπὸ αὐτή:
Νόμιζα ὅτι εἶμαι πλούσιος ἔχοντας ἔνα λουλούδι μοναδικὸ στὸν κόσμο καὶ νὰ τώρα ποὺ δεν ἔχω παρὰ ἔνα κοινὸ τριαντάφυλλο. Καὶ πέφτοντας στὸ χορτάρι ἔκλαψε.
