Ἡ ἐρωτικὴ ἡδονὴ εἶναι μιὰ παλαιὰ τόλμη, ποὺ ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν ἠθῶν μετέτρεψε σὲ κάτι τετριμμένο.
Μέσα στὴν φθορὰ καὶ στὴν ἀστάθεια τῶν συναισθημάτων γιὰ παρὰ πολλοὺς τὸ σὲξ γίνεται τὸ πεδίο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ στηριχθοῦν γιὰ νὰ αὐξήσουν, σὲ ἀξιομνημόνευτες ποσότητες, τὶς φευγαλέες συγκινήσεις τους. Συνέχεια →

Ὅποιος λατρεύει τὸ πᾶν, λατρεύει καὶ τὸ μέρος.
Ἐάν αὐτὸς λατρεύῃ μόνον μίαν προσωπικότητα, ὅσον ἰσχυρᾶ καὶ ἀγαθὴ καὶ ἀν εἶναι αὐτή, ὑποτιμᾷ τὸ Σύνολον.
Αὐτὸς ποὺ λατρεύει τὴν Φύσιν καὶ τὸ φῶς της, θαυμάζει, ἀγαπᾷ καὶ σέβεται κάθε συνειδητὸ «ἐγώ» ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς φύσεως.
Συνέχεια →

Ὅταν κάποιος εἶναι μόνος του, μὲ τὸν ἑαυτό του, εἶναι εὔκολο νὰ θεωρῇ ὅτι εἶναι ἔνα πνευματικό, φωτισμένο ἄτομο, ποὺ ξέρει νὰ ἀγαπᾷ… Συνέχεια →

Κρεμάλα λοιπόν;;;
Νά ῥίξουμε καί λίγη πίσσα, μαζύ μέ τά πούπουλα, γιά νά τό μπουρλιοτιάσουμε τό κτῆνος;
Ἀλήθεια; Ποιός ἀπό ἐμᾶς εἶνα ἀναμάρτητος βρέ πατριῶτες; Ποιός ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἄσπιλος κι ἀμόλυντος καί πεντακάθαρος καί τελικῶς ἱκανός κι ἄξιος νά ἀποφασίσῃ γιά τόσο σοβαρά θέματα, ὅπως εἶναι ἡ ζωή καί ὁ θάνατος; Συνέχεια →

Τῆς ζωῆς μας…
Τῆς καθημερινότητός μας…
Τὰ ὅσα κάθε στιγμὴ συναντοῦμε, ποὺ ὅμως παραμένουν ἀναπόσπαστα τμήματα τοῦ συνόλου, ποὺ εἶναι ὁ προσωπικός μας βίος καὶ συνιστᾶ τὴν ζωή μας… Συνέχεια →

Εἶναι γιὰ νὰ τὶς ζοῦμε…
Ὅλες οἱ στιγμές, καλές, κακές, δύσκολες εἶναι γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ περνᾶμε ἀπὸ μέσα τους καὶ νὰ βγαίνουμε ὀμορφότεροι, δυνατότεροι, καλλίτεροι σὰν ἄνθρωποι.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα καλά, τότε δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναγνωρίζαμε καὶ νὰ ἐκτιμούσαμε τὰ καλά.
Ἐὰν ὅλα ἦσαν πάντα ἄσχημα, τότε ἡ κόπωσις δὲν θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἐκτιμήσουμε τὰ ὄμορφα… Συνέχεια →