Οἱ πεταλοῦδες εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὑπέροχα πλάσματα, ποὺ ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τους δὲν ξεπερνᾶ τὶς ὧρες…
Κι ὅμως… Δὲν παύουν διαρκῶς νὰ μᾶς ἀποδεικνύουν πὼς ἔρχονται στὸν κόσμο μας γιὰ νὰ τὸν ὀμορφύνουν…

Συνέχεια →

Μά τί ἀκριβῶς ἀντιλαμβανόμεθα ἀπό αὐτό πού διαβάζουμε στόν τίτλο;
Μήπως …τίποτα, διότι, πολὺ ἁπλᾶ, ὅλο αὐτό πού ἀντιλαμβανόμεθα ὡς ζωή δέν εἶναι κάτι περισσότερο ἤ λιγότερο ἀπό μίαν στασιμότητα; Συνέχεια →

Αὐτὴ ἡ διαπίστωσις ἐξαπλώνεται διαρκῶς καὶ ὅλοι μας πλέον, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀντιλαμβανόμεθα πὼς «τὸ αὐγὸ τοῦ φιδιοῦ» ἐκεῖ μέσα ἐκκολάφθη. Μὰ γιὰ νὰ ἀποτελέσῃ αὐτὴ ἡ συνειδητοποίησις ἀφετηρία κι ὄχι κενὸ γράμμα, ὥρα μας εἲιναι νὰ τὴν χρησιμοπιήσουμε γιὰ νὰ «ἀνοίξουμε τὸν ὁρίζοντά» μας καὶ νὰ ἐπεκτείνουμε τὶς κοινές μας διαπιστώσεις σὲ κοινούς μας σκοπούς. Διότι τί νά μᾶς κάνουν οἱ διαπιστώσεις ἐάν δέν μποροῦν νά χρησιμοποιηθοῦν πρός ὄφελός μας;  Συνέχεια →

Ἡ παλέτα τῶν χρωμάτων τῆς ζωῆς μας εἶναι στὰ χέρια μας.
Ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτῶνται ὅλα τὰ χρώματα, φωτεινὰ ἤ σκοτεινά, ποὺ θὰ τὴν καλύψουν.
Ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται ἡ ὀπτικὴ τῶν γεγονότων, ποὺ θὰ τὰ μετατρέψη σὲ κάτι χρήσιμο ἤ θὰ τὰ ἀφήση σὰν βαρίδια νὰ μᾶς καταδυναστεύουν.
Ἀπὸ ἐμᾶς καὶ μόνον ἐξαρτᾶται ἡ διαχείρισις τῶν συναισθημάτων μας, τῶν ἐπιλογῶν μας, τῶν ἀποφάσεων, τῶν στόχων μας, τῶν ἀποστασιοποιήσεων καὶ τῶν δεσμεύσεών μας.
Συνέχεια →