Θέλω ἀπὸ ἐσένα, θέλεις ἀπὸ ἐμένα, θέλει, θέλουμε ἀπὸ ἐσᾶς, θέλετε ἀπὸ ἐμᾶς, θέλουν.
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικὸς τοῦ τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Συνέχεια
Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια
Τόσο δύσκολες τώρα πιὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις… Τόσα τὰ ἀδιέξοδα…
Ῥήξεις, διαζύγια, ἀποχωρισμοὶ στὴν καθημερινότητά μας…
Ἄνθρωποι ποὺ ξαφνικὰ μένουν μόνοι τους, ἄν καὶ κατὰ βάθος, πάντα ἦσαν μόνοι τους.
Κι ἀποροῦμε… Ἴσως μάλιστα νὰ πονᾶμε, ἐὰν κι ἐμεῖς, μὲ τὴν σειρά μας, ἔχουμε ἀπωλέσει κάποιους ἀνθρώπους. Συνέχεια
Ἤ μπαίνεις στὸ «παιχνίδι» της ἤ περιμένεις …ἡμιθανής, ἔως ὅτου νὰ σοῦ ἀνακοινώσουν πὼς πέθανες.
Ζωὴ μὲ …παρατηρητικότητα ΔΕΝ ὑπάρχει. Ἤ συμμετέχεις ἤ…
Ζωὴ ὑπὸ τὴν ἐξουσία ἄλλων ΔΕΝ νοεῖται. Ἤ ἀποτινάζεις τὸν ὅποιον ζυγό, ἤ… Συνέχεια
Ἔχεις αἰσθανθεῖ τόν πόνο τοῦ Γέρου μας γιά τίς προδοσίες πού ὑπέστη;
Τήν μοναξιά τοῦ Ὑψηλάντου ὅταν ἐγκατελήφθη;
Τόν πόνο τοῦ Ὀδυσσέως ὅταν φίλια χέρια τόν στραγγάλιζαν;
Τήν ἀγωνία τοῦ τυφλοῦ Νικηταρᾶ ὅταν τό μπαστοῦνι κτυποῦσε τίς πέτρες διστακτικά γιά νά τόν προστατεύσῃ ἀπό πτώσεις;
Τό οὐρλιακτό τῆς μάννας ὅταν ὁ Κοῦρδος τήν ξεκοίλιαζε γιά νά πετάξῃ τό ἀγέννητο παιδί της στήν γῆ; Συνέχεια
Δὲν τοὺς φέρνουν.
Οὔτε ἡ ἐπιθυμία μας, ποὺ βασίζεται στὴν ὀργή, μπορεῖ νὰ λύσῃ τὰ προβλήματα μας.
Γενικῶς ΔΕΝ θὰ εὕρουμε λύσεις μέσα ἀπὸ τὴν μίμησιν τῶν πράξεων τῶν ἄλλων. Δὲν θὰ εὕρουμε λύσεις καὶ δρόμους μέσα ἀπὸ τὴν ἀναζήτησιν σκοταδιστικῶν μεθόδων ἐφαρμογῆς τῆς δικῆς μας ἐξουσίας ἐπὶ τῶν ἄλλων.
Ἡ λύσις εἶναι ἀλλοῦ. Εἶναι στὸ φῶς. Στὴν ἀλήθεια. Στὴν αὐτογνωσία. Στὴν ἀναζήτησιν ὅλων αὐτῶν ποὺ χάσαμε. Συνέχεια
