Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι

Δὲν ἤθελα νὰ γράψω….

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σήμερα δὲν ἤθελα νὰ γράψω. Δὲν εἶχα διάθεσι. Οὔτε κέφι. Αἰσθανόμουν μία κόπωσι, μίαν ζαλάδα, μίαν βαθειὰ κούρασι… Χρειαζόμουν ὕπνο. Πολὺ ὕπνο. Ἀλλὰ ὁ ὕπνος δὲν ἐρχόταν. 

Δὲν ἤξερα τί μοῦ συμβαίνει. Τὸ μόνο ποὺ ἄκουγα, σὰν μία φωνούλα ἀπὸ μακρυά, ἦταν νὰ ξεπεράσω τὴν ἀρνησι καὶ νὰ γράψω γιὰ τὴν ἄρνησι. 

Πρὸ ὁλίγου διάβασα τὸ μήνυμα μίας φίλης: «νὰ γράψῃς», ἔλεγε… Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν εἶχα τὴν ὄρεξι….

Σιγὰ σιγὰ, ἔπιασα τὸν ἑαυτό μου καὶ ἄρχισα νὰ τὸν τραβῶ νὰ σηκωθῇ. Νὰ τὸν ἐρωτῶ τί τοῦ συμβαίνει. Γιατί σήμερα εἰδικῶς εἶναι ἔτσι; 

Συνέχεια →

Ὁ θάνατος τῶν πολιτικῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἔχει ἐπέλθῃ ἤδη. 

Ὁ πολιτικὸς εἶναι ἕνα πρόσωπο ἀπαραίτητον μόνον γιὰ κοινωνίες ποὺ καθίστανται ἀνίκανες νὰ σκεφθοῦν καὶ νὰ συμπράξουν στὴν πολιτικὴ ζωὴ ἑνὸς τόπου. Ἕνα πολιτικὸ ὄν, δῆλα δὴ ἕνας ἐλεύθερος ἄνθρωπος μὲ πολιτικὴ σκέψι, δὲν χρειάζεται ἐκπροσώπους γιὰ νὰ ἀρθώσῃ πολιτικὸ λόγο. Ἡ ζωή του, ἡ σκέψις του, ἡ κοινωνία του εἶναι πολιτικοποιημένα ἐκ τῶν πραγμάτων. Συμμετέχει καὶ συναποφασίζει. Σὲ κάποιες περιπτώσεις, κάποιους τοὺς  ἀπομονώνει, διότι οἱ Συνέχεια →

Καὶ μετὰ ξυπνήσαμε!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων. 

Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε  εἶναι ὁ θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;

Συνέχεια →

Ἐγὼ θὰ φτιάξω τὴν Ἑλλάδα ποὺ ὀνειρεύομαι!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μόνη μου! 

Τὸ θέλετε δὲν τὸ θέλετε…
Τὸ πιστεύετε δὲν τὸ πιστεύετε…
Τὸ στηρίζετε δὲν τὸ στηρίζετε….

Συνέχεια →

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…

Συνέχεια →

Ἡ ψαροῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Παραλία Ἀττικῆς, ἕνα πρωϊνό Σαββάτου. Εἶμαι μὲ τὴν φίλη μου τὴν Βίκυ καὶ μίαν φίλη της. Ἐμπρός μας παίζουν μέσα στὸ νερό τρία παιδάκια ἡλικίας 6-11 ἐτῶν. Ξαφνικά, δίπλα μας σχεδόν, ἔρχεται μία παρέα ἀπὸ τρεῖς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες στήνουν παντοῦ γύρω τους σύνεργα ψαρικῆς, καλάμια, δολώματα…. 

Τὰ παιδάκια δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ κάτι κι ἐξακολουθοῦσαν τὸ παιχνίδι τους. Σὲ μίαν στιγμὴ ἡ Βίκυ πετάγεται ὡς ἐλατήριο καὶ σώζει κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὸ ἀγκίστρι ἕνα παιδάκι.  Πλησιάζω τίς «γειτόνισσες» καὶ τοὺς ἐξηγῶ πὼς ἀπαγορεύεται νὰ ψαρεύουν ἀνάμεσα στοὺς λουομένους.  Οἱ δύο μαζεύονται ἀλλὰ ἠ τρίτη, ἡ ὁποία κατεῖχε δύο καλάμια μὲ βάσεις, ἀδιαφόρησε ἐν τελῶς.

Σὲ λίγο τὰ πιτσιρίκια, παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς φίλης μου, ξαναυρίσκονται ἀνάμεσα στὰ ἀγκίστρια, τὶς πετονιὲς καὶ τὴν ψαροῦ. Σηκώνω τὸ τηλέφωνο καὶ καλῶ τὸ λιμενικό. 
Μετὰ ἀντιλαμβάνεστε τί ἔγινε.  

Συνέχεια →