Τὸ ἢξερα διαισθητικῶς, ἀλλὰ χρειαζόμουν ἀποδείξεις.
Σκεπτόμουν παλαιότερα, ὅταν διάβαζα κάποια βιβλία γιὰ τὴν ἐπιστήμη τῆς Ἐξελίξεως, πὼς οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες λένε γιὰ νὰ λένε. Ὑποθέτουν, θὰ ἤθελαν, τὸ παλεύουν… Ἀλλὰ καταλήγουν ὅλοι στὸ …ἴσως. Στὸ μόνον ποὺ συμφωνοῦν εἶναι στὴν μεγάλη πιθανότητα δημιουργίας ζωῆς στὸν πλανήτη ἀπὸ ἐξωγήινα …σπέρματα.
«Ἔτσι»; Τί μοῦ ἦλθε πάλι; Κάθε πρωΐ καὶ μία νέα ἰδέα;
Ὄχι. Κάθε στιγμὴ καὶ μία νέα συνειδητοποίησις. Κάθε στιγμὴ κι ἕνα βῆμα.
Ἐὰν δὲν γίνουμε ὅλοι «Ἔτσι», δὲν θὰ γίνουμε κάτι.
Τὸ πιστεύω πλέον.
Κάποιοι διαχωρίζουν ἢ ἐπιμερίζουν τὰ προβλήματά μας. Κάποιοι τὰ ῥίχνουν ὄλα στὸ μνημόνιο καὶ στὸ μεσοπρόθεσμο. Ἢ στὸν GAP καὶ τὴν παρέα του.
Κι ὅμως, τὰ προβλήματα εἶναι τὸ ἐξῇς ἕνα: Ἐμεῖς!
Ἐμεῖς χάσαμε ταὐτότητα. Συνείδησι. Ἐμεῖς βολευθήκαμε. Ἐμεῖς ἐνδώσαμε. Ἐμεῖς κρυφθήκαμε. Φοβηθήκαμε. Ἀπαρνηθήκαμε συνείδησι, συλλογικότητα, παιδεία, ἀρχές, ἦθος, μνῆμες, ὄνειρα…
Συμβιβασθήκαμε! Παραιτηθήκαμε. Ἀδιαφορήσαμε.
Εὔκολα ἀπαρνηθήκαμε τὴν ἱστορία μας. Ἀκόόμη πιὸ εὔκολα δεθήκαμε στὰ ἅρματα τῆς μοδός καὶ τοῦ πολυφορεμένου. Κι ἀκόμη πιὸ εὔκολα ἀφήσαμε τὴν Ἑλληνικότητά μας.
Ὄχι, δὲν εἶναι θέμα ἐθνικισμοῦ. Οὔτε θέμα ὑπερμέτρου πατριωτισμοῦ. Οὔτε θέμα ἀραχνιασμένου μυαλοῦ.
Στὸ Σύμπαν τίποτα δὲν μπορεῖς νὰ τὸ πάρῃς δωρεάν. Ὑπάρχει ἀφθονία γιὰ τὰ πάντα. Ἁπλώνεις τὰ χέρια σου καὶ τὰ παίρνεις. Εἶναι τόσα πολλά, ποὺ ἐπιλέγεις. Δὲν σὲ ῥωτᾶ κανεῖς. Δὲν σὲ ἐμποδίζει κανεῖς.
Κάποιαν στιγμὴ ὅμως ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ λογαριασμοῦ. Κι ὁ λογαριασμὸς εἶναι ἀπαιτητικός, ἀπόλυτος καὶ θὰ πληρωθῇ μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο. Θέλεις δὲν θέλεις.
Πρὶν σᾶς παρουσιάσω τὸ παρακάτω κείμενον, θὰ κάνω ἕνα σχόλιο.
Δὲν εἶναι ὁ πλούσιος ποὺ δημιουργεῖ τὶς ἄθλιες εἰκόνες ποὺ ὅλοι μας βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα. Εἶναι ἡ ἀπουσία ἤθους, δικαιοσύνης καὶ τιμωρίας. Εἶναι ἡ ἀσυδοσία ποὺ ἔχει καταλάβει μὲ κάθε τρόπο τὴν κοινωνία μας. Εἶναι ἡ Ὕβρις ποὺ δρᾶ, ἀγνοῶντας τὸν ἐρχομὸ τῆς Νεμέσεως.
Εἶναι ἡ λᾶθος ἐπιλογὴ τοῦ δρόμου. Κάπου, κάποτε, κάποιαν στιγμὴ, ὅταν φθάσαμε στὸ σταυροδρόμι μας, ἐκεῖνο τῆς ἐπιλογῆς, διαλέξαμε τὸν εὔκολο δρόμο. Αὐτὸν μὲ τὶς χαρές, τὰ πανηγύρια καὶ τὴν ἀσυδοσία. Μπαίνοντας σὲ αὐτὸν τὸν δρόμο, ξεχάσαμε κάθε ἄλλο χρήσιμο. Ἕνα Συνέχεια
Εἶναι ἡ φύσις μου τέτοια μᾶλλον. Μιλῶ πολύ, γράφω πολύ, ἐκφράζομαι διαρκῶς. Ἀλλὰ ἀρχίζω νὰ ἀναρωτιέμαι ἐὰν ἀξίζῃ τὸν κόπο.
Τὶς πρὸ ἄλλες, ἕνα κοριτσάκι περίπου 8 ἐτῶν, εἶχε γεμίσῃ τὸ κουβαδάκι του μὲ ἀχινούς. Τὸ ἐρώτησα γιὰ τὸ τὶ θὰ τοὺς κάνῃ καὶ μοῦ ἀπήντῃσε γελώντας εὐτυχισμένο: «μοῦ ἀρέσει». Προσπάθησα νὰ συζητήσω μαζύ του, νὰ τοῦ ἐξηγήσω πὼς ὁ ἀχινὸς θὰ ζήσῃ καλλίτερα μέσα στὸ νερό, πὼς θὰ πρέπῃ νὰ σκεπτόμεθα κάθε ὂν αὐτοῦ τοῦ πλανήτου μὲ ἰδιαίτερο σεβασμό… Μὲ ἄκουγε χαμογελῶντας εὐτυχισμένο καὶ ὅταν τελείωσα μοῦ ἐπανέλαβε: «μοῦ ἀρέσει»…. Ἐπέμεινα γιὰ λίγο ἀκόμη, γνωρίζοντας πὼς τοὺς ἤθελε γιὰ δόλωμα πρὸ Συνέχεια
Ἀργήσατε.
Δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς σταματήσετε πλέον!
Δὲν ἔχουμε ἁπλῶς ξεκινήσει, ἔχουμε ἢδη νικήσει!
Ὅσο κι ἐὰν δυσκολεύετε τὸ ἔργο μας. Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν δημιουργήσετε. Ὅσους φραγμοὺς κι ἐὰν βάλετε, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ σταματήσετε!
Μᾶς κάνετε πλέον νὰ χαμογελοῦμε! Ἢ νὰ κλαῖμε ἔως δακρύων. Δὲν εἶσθε μόνον ἀστεῖοι μὲ ὄσα πράττετε ἀλλὰ καὶ γελοῖοι! Ἀκραῖα γελοῖοι!!
