Κι αὐτὴν τὴν φορά θὰ ἐπιτύχῃ.
Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλον δρόμο. Διότι δὲν μᾶς ἄφησαν ἄλλον δρόμο.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ἐπανάστασις τῶν γραναζιῶν.
Ἕνα ἐξαιρετικὸ κείμενον ἀπό τὸν Θαλαμοφύλακα, ποὺ δὲν εἶναι καὶ τόσο …φρέσκο. Ὅμως καταγράφει τὸν πραγματικό ῥόλο μας καὶ τοὺς ῥόλους γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς προορίζουν.
Ἕνα ὁλόκληρο σύστημα δημιουργίας «κλώνων» κι ὄχι ἐλευθέρων ἀνθρώπων, ποὺ στηρίζεται ἀπό ἐμᾶς γιὰ νὰ μᾶς διαφεντεύῃ καὶ νὰ μᾶς ἐλέγχῃ. Αὐτὸ αὐτομάτως σημαίνει πὼς ἐὰν ἐμεῖς ἀπουσιάσουμε, τὸ σύστημα καταρρέει. Καὶ ἢ ποὺ θὰ γίνουμε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι Συνέχεια
Τὰ δύο σενάρια…..
Ζοῦμε ἐν μέσῳ μίας ὑστερίας… Ἀπὸ παντοῦ φθάνουν μηνύματα πλήρους ἀποσυνθέσεως τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τῶν ἀξιῶν, τῶν κοινωνικῶν δομῶν…
Ἐὰν σταθοῦμε ὡς ψύχραιμοι παρατηρητὲς νὰ χαζέψουμε ὅσα συμβαίνουν, τὸ πιθανότερον εἶναι νὰ καταλήξουμε σὲ κάποιον βυθό… Δὲν ἀντέχεται τόση θλίψις καὶ τόση κατρακύλα…
Ὅμως εἶναι ἔτσι;
Δύο λογικὰ ἐρωτήματα ἀνακύπτουν μετὰ ἀπὸ ὅλες τὶς προσεκτικὲς παρατηρήσεις: πᾶμε γιὰ πλήρη ἀφανισμό ἤ γιὰ ἀναδόμησι;
Ἐὰν αὔριο ἐξηφανιζετο τὸ χρέος;
Ὅλα θὰ ἦσαν καλά; Ἐὰν αὔριο μὲ κάποιο μαγικό ῥαβδάκι παύαμε νὰ χρωστοῦμε, ὅλοι θὰ πήγαιναν στὰ σπίτια τους; Τέλος οἱ διαμαρτυρίες; Τέλος οἱ «ἀγανακτήσεις»;
Ἐὰν αὔριο τὸ πρωΐ ἔβγαινε σύσσωμη ἡ Ε.Ε., τὸ ΔΝΤ, οἱ ΗΠΑ οἱ ξεῖπα καὶ τὸ κακὸ συναπάντημα καὶ ἀνελάμβαναν ὅλα μας τὰ χρέη, πρὸ κειμένου νὰ μὴν τοὺς πάρῃ «ξώφαλτσα» ἡ δική μας κατάρρευσις, θὰ ἐπιστρέφαμε ὅλοι στὰ σπίτια μας; Δὲν θὰ ἔτρεχε Συνέχεια
Θέλω τὸν ἥλιο μου πίσω!
Ἐκεῖ στὸ Σύνταγμα ἡ Ἑλλὰς ἀναγεννᾶται. Ἐκεῖ στὸ Σύνταγμα οἱ Ἕλληνες ξαναβρίσκουν τὸν ἑαυτό τους. Ξαναγράφουν τὴν ἱστορία τους, μὲ τὸν μοναδικό τρόπο ποὺ ἐκεῖνοι γνωρίζουν. Τὴν ἀλήθεια. Τὸ φῶς. Τὴν φυσικὴ διαδρομή πετῶντας κάθε ἐπίκτητο καὶ ἱκανὸ νὰ τους ἀλλοιώσῃ τὸ βλέμμα καὶ τὸν δρόμο.
Ποιοί ἔχουν τὴν ἀνάγκη νὰ ὁμιλοῦν στὸ «πλῆθος» σήμερα;
Ένας φίλος/συναγωνιστής έχει μια δική του ραδιοφωνική εκπομπή και μου ζήτησε να βγω στον αέρα να μιλήσω, γιατί “τα λέω πολύ ωραία”, μιλάω από καρδιάς. Του λέω, μα μόνο με τους φίλους μου Νίκο μου μπορώ να μιλήσω έτσι, αν βγω σε μικρόφωνο, επειδή το νοιώθω στημένο, δεν θα ανοίξω την καρδιά μου. Ο φίλος μου επέμεινε, πρέπει να ακούγονται τέτοιες φωνές, να μην ακούγονται μόνο αυτοί που ξέρουν τι θα πουν. Σ’ αυτό δεν μπορούσα να φέρω αντίρρηση, έχει απόλυτο δίκιο. Τότε με ρώτησε αν γνωρίζω κάποιον αγνό αγωνιστή που θα μπορούσε να μιλήσει για τα τεκταινόμενα στο Σύνταγμα. Στο μυαλό μου αμέσως ήρθε ένας λεβέντης που γνώρισα από τις πρώτες μέρες της Συνέχεια