Tα πάντα κῖνῶνται ἀργά.
Τὰ μολυβένια σύννεφα στὸν μουντὸ οὐρανό, τὰ νερὰ στὰ ποτάμια καὶ τοὺς ποταμοβραχίονες, τὰ νοτισμένα μισοσαπισμένα φύλλα σπρωγμένα ἀπὸ τὸ φύσημα τοῦ ἀέρος, οἱ γάτες ποὺ ἰσοῤῥοποῦν σὲ μικρὲς ἐπιφάνειες, οἱ ἄνθρωποι ποὺ μὲ ἀδιάφορα βλέμματα προσπερνοῦν κυττάζοντας χωρὶς νὰ βλέπουν, οἱ ἀδέσποτοι σκύλοι περιμένοντας χωρὶς κι αὐτοὶ νὰ ξέρουν τί, τὰ αὐτοκίνητα τσαλαβουτῶντας σὲ βροχόνερα, οἱ σκέψεις μας γιὰ τὸ αὔριο πνιγμένες ἀπὸ τὸ ἄγχος του σήμερα. Συνέχεια →

Τί ἐννοῶ ὅταν λέῳ «μῦθο»;
Τὴν δική μας πραγματικότητα.
Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς, καὶ μόνον ἐμεῖς, δίχως ἀποδείξεις καὶ λογική, θεωροῦμε ἀληθές. Αὐτὸ στὸ ὁποῖον πιστεύουμε ἄνευ ἐρωτηματικῶν κι ἀμφιβολιῶν. Αὐτὸ ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως τρέφουν καθημερινῶς τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως…
Αὐτὸ ποὺ ἐὰν δὲν τὸ ἔχουμε θὰ …αὐτοκτονήσουμε, διότι ξαφνικὰ θὰ ἀπογυμνωθοῦμε ἀπὸ ἐλπίδες καὶ θὰ πρέπη νὰ …ἐργαστοῦμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, πρὸ κειμένου νὰ βροῦμε τοὺς τρόπους ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ νὰ ζήσουμε…
Αὐτὸ ποὺ ΔΕΝ θὰ μᾶς ὑποδείξουν, διότι προτιμοῦν νὰ μᾶς πετοῦν ἕνα συσσίτιο, ὥς ἐλεημοσύνη, παρὰ νὰ μᾶς ἔχουν παραγωγικούς, δημιουργικοὺς κι ἀνεξαρτήτους.
Αὐτὸ ποὺ καταπίνουμε ἀμάσητο… Ἔτσι… διότι εἶναι πιὸ εὔκολος ὁ ἀργὸς θάνατος, ὅταν δὲν λέγεται θάνατος, παρὰ ἡ πραγματικὴ ζωή, ποὺ οὐδέποτε τελειώνει, ἀλλὰ σὲ θέλει ἐκεῖ, διαυγῆ, ζωντανό, ἐν ἐγρηγόρσει… Συνέχεια →

Ἡ μεγαλυτέρα Πηγὴ ἀπ᾿ ὅπου ἀντλοῦν οἱ προφῆτες (ὅλων τῶν ἐποχῶν) τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὄχι μόνον τὰς Προφητεῖας των.!

ΗΣΙΟΔΟΣ
ἔργα καὶ ἡμέραι (ἀπόσπασμα 175-200)

…..μηκέτ᾽ ἔπειτ᾽ ὤφελλον ἐγὼ πέμπτοισι μετεῖναι
ἀνδράσιν, ἀλλ᾽ ἢ πρόσθε θανεῖν ἢ ἔπειτα γενέσθαι.
νῦν γὰρ δὴ γένος ἐστὶ σιδήρεον· οὐδέ ποτ᾽ ἦμαρ
παύσονται καμάτου καὶ ὀιζύος οὐδέ τι νύκτωρ
φθειρόμενοι· χαλεπὰς δὲ θεοὶ δώσουσι μερίμνας.
ἀλλ᾽ ἔμπης καὶ τοῖσι μεμείξεται ἐσθλὰ κακοῖσιν.
Συνέχεια →