Στὴν Κωνσταντινούπολι πλέον ὑπάρχει -κι ἐπισήμως- ἕνα περίεργον εὑρημα τὸ ὁποῖον θυμίζει (δὲν θυμίζει, ἀπεικονίζει) διαστημόπλοιον! (Δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως διαστημόπλοιον. Εἶναι σκέτο ἀερόπλοιον. Τὸ ἐὰν ἦταν καὶ διαστημόπλοιον ἐρευνᾶται!)
Ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπαμε στὰ κινούμενα σχέδια καὶ στὶς ταινίες ἐπιστημονικῆς φαντασίας.
Διόλου ὄμως δὲν μὲ ξαφνιάζει κάτι τέτοιο. (Ὅπως καὶ πολλὰ ἄλλα ἄλλως τε….)
Ἕνα βρώμικο μωρό. Ἕνα πολὺ βρώμικο μωρό. Ἤ ὄχι καὶ τόσο βρώμικο…
Τὸ νὰ πλύνῃς μωρό, ἰδίως ἐὰν εἶσαι ἄμαθος, εἶναι πράγματι μία πάρα πολὺ δύσκολος ὑπόθεσις.
Γλυστρᾶ!!! Γλυστρᾶ πάρα πολύ!
Σήμερα, γιὰ καλὴ τύχη τῶν νέων γονέων, ὑπάρχουν πολλὲς εὐκολίες.
Γιὰ παράδειγμα αὐτός ὁ τρόπος: Συνέχεια
Ὅταν πρῶτο-ἐδιάβασα τὰ βιβλία τοῦ Ματίεβιτς καὶ τῆς Μέρτζ, καθῶς ἐπίσης καὶ τὰ συμπεράσματα τοῦ Ζίγκφριντ Πετρίδου, συνειδητοποίησα πὼς αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὴν συμβατικὴ ἱστορία εἶναι κολοκύθια μὲ ῥίγανη!
Ἡ πραγματικότης, αὐτὰ δῆλα δὴ ποὺ συνέβησαν κι ὄχι αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε πὼς συνέβησαν, εἶναι τελείως διαφορετικὴ καὶ σαφῶς δὲν ἔχει καμμίαν σχέσι μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ διαβάζουμε στὰ διάφορα βιβλία καὶ διδασκόμεθα στὰ σχολεῖα μας.
Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ μάθουμε ἱστορία κι ὄχι νὰ παπαγαλίζουμε κρατοῦσες ἀποψεις, ὀφείλουμε νὰ «πέσουμε μὲ τὰ μοῦτρα» στὶς ἐλάχιστες διασωθεῖσες πηγές, νὰ κρατᾶμε διαρκῶς σημειώσεις καὶ νὰ συγκρίνουμε πληροφορίες, ἀκόμη κι ὅταν φαίνονται ἄσχετες μεταξύ τους.
Συνέχεια
Ἐνδιαφέρουσα ὀπτική, ἐὰν ἐξαιρέσουμε φυσικὰ τὰ μὴ ὅμοια στοιχεῖα.
Ἡ Ὀδύσσεια ἀναφέρεται σὲ πρόσωπα κι ὄχι σὲ ὁμάδες.
Ἡ μνηστηροφονία εἶναι σαφῶς μία καλὴ εὐκαιρία νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὁ ἔνας, ἐπεὶ δὴ ἐκπροσωπεῖ τὸ Δίκαιον καὶ τὸ Ἠθικόν, δύναται νὰ ἐπιτύχῃ τὰ «παράλογα»!
Κι ἐὰν σήμερα φαντάζῃ παράλογον τὸ γεγονὸς τῆς ἀνατροπῆς τῶν κρατούντων, τότε καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀνατρέξουμε καὶ στὸ σπήλαιον τοῦ Κύκλωπος Πολυφήμου, πρὸ κειμένου νὰ δοῦμε κάτι ἀκόμη πιὸ …παράλογον!
«Διότι φαΐ δὲν ἔχει…
Χόρευε ἀρκούδα ὄμορφα… Χόρευε ὅπως σοῦ βαρῶ τὸ ντέφι…
Χόρευε διότι ἐὰν δὲν χορεύῃς θὰ μείνῃς νηστική….
Πονάει ἡ πείνα ἀρκούδα… Πονάει….»
Συνέχεια
«Τό πᾶν εὑρίσκεται στήν εὐγένια καί τήν ποιότητα, σέ ἀντίθεσι μέ τό μέγεθος καί τήν ποσότητα πού χαρακτηρίζουν τήν Δύσι»
«Οἱ εὐρωπαῖοι ἄντλησαν ἀπό τίς Ἑλληνικές Ἀξίες γιά νά φθάσουν στήν Ἀναγέννησι, ἀλλά ἡ Ἀναγέννησις ἡ δική τους εἶναι κάτι πολύ διαφορετικό ἀπό αὐτό πού θά μπορούσαμε νά εἴχαμε κάνει ἐμεῖς (οἱ Ἕλληνες) ἄν δέν μᾶς σταματοῦσε ἡ Συνέχεια
