Τὸ νὰ πιστεύῃ κάποιος κάπου, ὁπουδήποτε, εἶναι ἀποκλειστικό του δικαίωμα. Εἶτε λέγεται Χριστός, εἶτε Μωάμεθ, εἶτε Βούδας, εἶτε ὁ Μανώλης, εἶτε ὁ Θανάσης εἶτε ἡ Πετρούλα. Δικαίωμά του! Ἀποκλειστικό. 
Ὅπως δικαίωμά του εἶναι τὸ κρεβάτι του, τὸ φαγητό του, ἡ καθαριότητα ἤ ἡ βρωμιά του. Ὅπως δικαίωμά του εἶναι τὸ κόμμα του, ἡ «ἰδεολογία» του καὶ τὰ ὄνειρά του. 
Ὅμως δὲν εἶναι δικαίωμα ΚΑΜΜΙΑΣ πολιτείας νὰ μαντρίζῃ μέσα στὰ σχολεῖα θρησκευτικὲς τοποθετήσεις καὶ τελικῶς νὰ ἐπιβάλῃ ἀπόψεις ἄλλων σὲ μικρὰ παιδάκια. Θέλεις κύριε τό παιδί σου νά τό κάνῃς χριστιανό, νεοδημοκράτη, κνίτη, ὀλυμπιακό, πασοκτζή ἤ τέλος πάντων ὅ,τι σοῦ ἀρέσει; Ἐλεύθερα. Γιατί αὐτό νά γίνῃ μέσα στό σχολεῖο; Καί γιατί ὁ νόμος ἀπαγορεύει σέ ἕνα παιδί νά ψηφίσῃ πρίν τά 18 του; Γιατί δέν τόν κρίνει ἱκανόν κι ἄξιον νά ἔχῃ πολιτική σκέψι ἀλλά τόν κρίνει ἱκανόν κι ἄξιον νά δέχεται θρησκευτική κατεύθυνσιν;  Εἶναι κακό νά στείλουμε ἕνα πεντάχρονο παιδί στήν κάλπη, μέ τίς δικές μας ὁδηγίες, γιά νά ἐπιλέξῃ τόν Ἄλβα ἤ τόν Βήτα, ἀλλά δέν εἶναι κακό νά τό κατευθύνουμε θρησκειολογικά; Μέ ποιό δικαίωμα ἐμπλέκουμε στήν ἐκπαίδευσι τοῦ δημοσίου καί τοῦ ἰδιωτικοῦ σχολείου, σέ κάθε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, τήν ὄποιαν θρησκεία; Μήπως τελικῶς ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοί πού ἀποφασίζουμε γιά τό ἐάν τά Συνέχεια →