Εἰλικρινῶς κι ἀπὸ καρδιᾶς.
Οὐδέποτε μὲ ἐνόχλησε τὸ ὅποιο «πιστεύω» κάποιου συμπολίτου μου. Μπορῶ νὰ συνδιαλαγῷ μαζύ του, νὰ διαφωνήσῳ, νὰ συμφωνήσῳ ἀλλὰ τὸ πιστεύω του, στραβὸ ἤ ἴσιο, εἶναι σεβαστό. Πολλῶ δὲ μᾶλλον ὁ θεός του ἤ ἡ ἀθεΐα του.

Αὐτὸ ποὺ δὲν ἀντέχω ὅμως εἶναι ἡ ὑποκρισία. Αὐτὴν δὲν τὴν παλεύω καὶ δὲν τὴν θέλω στὴν ζωή μου.
Καὶ εἶναι σημαντικὸς δείκτης γιὰ ἐμέναν, ὁ σημαντικότερος ὅλων, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιληφθῷ ἐὰν αὐτὸς ποὺ ἔχῳ ἀπέναντι μου εἶναι σοβαρὸς καὶ χρήσιμος ἄνθρωπος ἤ, στὴν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων, καραγκιόζης. Συνέχεια →