… ἡλίου σκιά …

— Γειὰ σου δροσούλα πρωϊνή ,
γειὰ σας τοῦ δάσους ἄνθη ·
περπάταγα εἰς τὰ μέρη σας
καὶ ζήλεψα τὴν χάρι σας !..

— Γειὰ σου σκιὰ τοῦ ἡλίου μας ·
ἐμεῖς χαζολογᾶμε ·
γιὰ ἐσένα ὅλο λέμε ,
τὸ ῥοῦχον σου κυττᾶμε …

λέμε πὼς εἶναι τῆς νυκτὸς
τὸ χρῶμα εἰς τὸ κορμὶ σου 
καὶ τοῦ ἀνέμου ὀ πηγαιμὸς
ζηλεύει τὸ φιλὶ σου !..
Συνέχεια →

«Τίποτε δὲν ἀπόμεινε στὸν κόσμο πιὰ γιὰ μένα,
ὅλα βρωμοῦν τριγύρω μου καὶ φαίνονται χεσμένα.
Ὅλα σκατὰ γενήκανε καὶ ὁ δικός μου κῶλος
σκατὰ ἐγίνηκε κι αὐτός, σκατὰ ὁ κόσμος ὅλος.
Μόνο σκατὰ φυτρώνουνε στὸν τόπο αὐτὸ τὸν ἄγονο
κι ὅλοι χεσμένοι εἴμαστε, σκατάδες στὸ τετράγωνο.
Μᾶς ἔρχεται κάθε σκατάς, θαρροῦμε πὼς σωθήκαμε,
μὰ μόλις φύγει βλέπομε πὼς ἀποσκατωθήκαμε. Συνέχεια →

«Τοῦ κώλου !…»

Γεννήθηκα τριαντάφυλλον …
ἁπλώθηκα εἰς τὸ χῶμα γύρω …
ῥίζωσα … Συνέχεια →