Ἐγὼ ὁ ἄνθρωπος…
Κόντευε νὰ ξημερώσῃ ὅταν ἄκουσα τὸν καλπασμόν. Συνέχισα τὸ περπάτημὰ μου, ἀναζητῶντας τὸ ξάφνιασμα ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν τοῦ φωτεινοῦ εὐλογητοῦ. Παντοῦ σκοτάδι. Συνέχεια
Ἐγὼ ὁ ἄνθρωπος…
Κόντευε νὰ ξημερώσῃ ὅταν ἄκουσα τὸν καλπασμόν. Συνέχισα τὸ περπάτημὰ μου, ἀναζητῶντας τὸ ξάφνιασμα ἀπὸ τὴν ἐμφάνισιν τοῦ φωτεινοῦ εὐλογητοῦ. Παντοῦ σκοτάδι. Συνέχεια
«Ἀρχόντισσα Ροδίτισσα, πῶς μπῆκες;Φωτιὰ ἔρχεται…
Εἶμαι ὀ Ἔλλην ἐγὼ …τοῦ παγκοσμίου Τίποτα ἐχθρὸς….

Γεννήθηκα Ἕλλην…Ἐραστὴς τοῦ Ὥραίου ἐκ Φύσεως…
Σύντροφος τῆς Ἐλευθερίας…
Τοῦ Ἡλίου Ἀδελφὸς…
Μὲ σκέψεις χαμένες εἰς τὰ βάθη τοῦ ἀπεράντου νοὸς…
Χαζεύω τὸ γκρέμισμα τῆς Πατρίδος…
Κι’ ἐμᾶς…”τσιγγάνους”…
νὰ ξεπουλάμε τὰ συντρίμια της !!!
Φωτιὰ ἔρχετε…
διότι ἔρχομαι…
Ἔρχομαι δύναμιν φέρων…
Χαριτωμένο, θὰ ἔλεγα!
Ή ΑΡΝΗΣΗ ΧΡΕΟΥΣ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ
Ώς πότε παλληκάρια θα ζούμε με ευρώ
με δάνεια και χρέος χωρίς τελειωμό;
Kάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη δραχμή
παρά σαράντα χρόνια ευρώ και δανειακή.
Νύκτα ἦταν μόνον πιά·
ἡ σκοτεινὴ καὶ ξεδιάντροπη
μὲ κυνηγοῦσε μανιασμένα·
κι’ ἔτρεχα !..
μὰ ἦταν μόλις δυὸ τρεχαλιὲς ξωπίσω μου·
τότες ἦταν ποὺ ζήτησα
τοῦ χαμένου τὴν εὔνοιαν φωτός·
νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἤθελα ἀψηλὰ
εἰς τὶς πέντες βαθμίδες .
Καὶ ἰδοῦ εἶπε·
ἐδῶ ἡ κλίμαξ
καὶ τὸ πρῶτον πάτημα …
καὶ πλανήθηκα·
Συνέχεια
— Καλημέρα τῆς ζωῆς ποιητή !..
— Καλημέρα τοῦ κόσμου Σοφία !..
θαυμάζω τὰ εἰς τοὺς χρόνους σου ἴχνη
καὶ μέσα μου ἡ λαχτάρα ζεῖ …
μελάνι τὸ αἷμα !..
νὰ γράψῃ θέλει ,
τῆς τούτης γῆς τὴν Σοφία …
πὼς σὲ πηγὲς τοῦ Ὁλύμπου λουσμένη
καὶ ἁπλωμένα σὲ ἀμμουδιὰ χρυσόκοκκην εἶναι
τὰ μελανιὰ σου μαλλιά …
ἀφήνοντας ἐν τῷ φῳτί
τὰ χέρια τ’ ἀνδρειωμένα ,
Συνέχεια