Τὸ 1993 ἀκούσαμε ἀπὸ τὸν πρώην «ἐπίτιμο» τὴν «ἱστορική» του πλέον ἐκδοχὴ (ἄποψιν/γραμμή/ἀπόφασιν ὑλοποήσεως ἐντολῶν ἐκ τῶν …«γνωστῶν-ἀγνώστων» κέντρων ἐλέγχου τοῦ πλανήτου) γιὰ τὸ σκοπιανό.

Ἡ ἀναστάτωσις ἦταν καθολικὴ καὶ πανελλήνιος, ἐνᾦ οἱ διαδηλώσεις γιὰ τὸ θέμα τοῦ ὀνόματος τῶν Σκοπίων ἔλαβαν ἐκρηκτικὲς διαστάσεις, ὀργανωμένες, σὲ μεγάλο βαθμό, ἀπὸ τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Ἐννοεῖται πὼς ἐμεῖς μπορεῖ νὰ φωνάζαμε, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἔδιδαν καὶ πολλὴ σημασία, ἐφ΄ ὅσον ἐξ ἀρχῆς τὸ θέμα τῆς ὀνομασίας τοῦ ἐν λόγῳ κρατιδίου-μορφώματος ἦταν θέμα γεωπολιτικῆς καὶ οὐδέποτε ἐθνικῆς ταὐτότητος τῶν Σκοπιανῶν. Πρὸς τοῦτον καὶ ἔσπευδαν διαρκῶς τὰ σιτιζόμενα ἐκ τοῦ πSoros σαπρόφυτα νὰ ἀναπαράξουν τὶς γνωστὲς ἀνιστορικότητες, μὲ κάθε εὐκαιρία. Συνέχεια →