Ὁ ἄνθρωπος, ὡς γνωστόν, τὰ μαθήματά του τὰ παίρνει, συνήθως, μέσῳ, ἀκόμη κι ὀδυνηρῶν, παθημάτων. Ἐὰν τὰ παθήματά του ὅμως δὲν γίνουν ἀφορμὴ γιὰ νὰ σταθῇ καὶ νὰ προβληματισθῇ καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθῇ, πρὸ κειμένου τελικῶς νὰ διδαχθῇ ἀπὸ αὐτά, τότε αὐτὰ τὰ παθήματα, κάθε ἐπομένη φορὰ θὰ εἶναι ὅλο καὶ σκληρότερα.
Στὶς 20 Φεβρουαρίου τοῦ 1822 ὁ Μιαούλης πῆρε τὴν τολμηρὴ ἀπόφαση, γιὰ πρώτη φορά, ὁ ἑλληνικὸς στόλος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν ἐχθρὸ κατὰ παράταξη. Οἱ Ἕλληνες τελικὰ νικοῦν τὸν ὀθωμανικὸ στόλο στὴν Ναυμαχία τῶν Πατρῶν…
Καλὲς Ἀπόκριες.!
Ἤ ὄχι; Κι ἐάν δέν μποροῦμε νά τά ἀντιμετωπίσουμε ὅλα αὐτά τά νέα προβλήματα; Ἤ μήπως ἔφθασε ἡ στιγμή νά μάθουμε; Μήπως τελικά ὑπάρχουν παράμετροι πού δέν ὑπολογίσαμε; Μήπως δέν εἶναι τόσο ἄσκημα τά δεδομένα ὅσο φαίνονται;
Καλημέρα!!! Μὲ Ἀγάπη, Ὀμορφιά, Φῶς καὶ Θαύματα!!!
Ἡ ἀμφισβήτησις εἶναι μέσον κι ὄχι σκοπός. Χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ φθάσουμε σταδιακῶς στὴν Ἐλευθερία, μέσα ἀπὸ τὴν μάθησιν. Ἡ μάθησις εἶναι μία πορεία δίχως ἀρχὴ καὶ τέλος. Ἡ μάθησις διαρκῶς διευρύνεται καὶ γίνεται πολυπλοκότερη, ὅταν κι
