Καὶ πολὺ καλὰ κάνουμε… Τοὺς θαυμάζουμε διότι αὐτοί, κατὰ κάποιον τρόπο, ὑπερέβησαν τὰ δεσμὰ τῆς ἀνθρωπίνου φύσεώς τους καὶ ἀνῆλθαν ὑπὲρ ἄνω αὐτῶν, ὑπηρετῶντας -μᾶλλον συνειδητῶς- πανανθρώπινες Ἀξίες, Ἀρχὲς καὶ Ὁράματα… Καὶ εἶναι πανανθρώπινα αὐτὰ διότι ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν τοπικότητα, ἐφ ὄσον, πρῶτα καὶ ἐπάνω ἀπὸ ὄλα, ὑπηρετοῦν τὴν Ἐλευθερία.

Ναί, χρειάζεται… Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιτυγχάνῃ τοὺς σκοπούς του ὅμως, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς κρατᾷ διαρκῶς ἐν ἐπιφυλακῇ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἐπιτευχθοῦν οἱ σκοποί του.

Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιπαρέλθουμε τὴν καθημερινὴ βιαιότητα, νὰ σιτισθοῦμε καὶ νὰ καλύψουμε τὶς λοιπές μας ἀνάγκες, διαρκῶς καλούμεθα νὰ παραμένουμε δυνατοὶ κι ἀποφασισμένοι καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἑτοιμοπόλεμοι. Ὅσο λιγότερο ἀποφασισμένοι, τόσο δυσκολοτέρα ἡ διαδρομή μας. Ὅσο περισσότερο ἀποφασισμένοι, τόσο πιὸ καλὰ τὰ ἀποτελέσματά μας.