Αὐτὸ εἶναι μία ἀρχὴ ποὺ πάντα, γιὰ ὁ,τιδήποτε, ὀφείλουμε νὰ τὴν κρατᾶμε διαρκῶς σὲ ἰσχύ, μόνοι μας. Ἐμεῖς τὴν περιφρουροῦμε. Ὄχι οἱ ἄλλοι. Δὲν θὰ ἐλθη ποτὲ κάποιος νὰ μᾶς προστατεύσῃ. Ποτὲ κάποιος δὲν θὰ μᾶς προσφέρη κάτι ἔτσι, γιατὶ τοῦ …περίσσεψε*!!! Ἐὰν συνειδητοποιήσουμε αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, τότε τὰ δεδομένα τῆς ζωῆς μας αὐτομάτως θὰ … Συνέχεια
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ ἔως σήμερα γιατί σπανιότατα οἱ εὐχές «πιάνουν»; Ἔχουμε προβληματισθεῖ κατ’ ἐλάχιστον ἀναφορικῶς μέ τό πότε διακινῶνται οἱ εὐχές καί γιά ποιούς λόγους; Ἡ εὐχή, (εὔ-χομαι—> καλῶς νὰ ἔχω -;;;-) δηλώνει κάτι ποὺ θὰ θέλαμε νὰ συμβῇ. Εἶναι ὑποπροϊὸν (ἢ καὶ σὲ κάποιες περιπτώσεις πανομοιότυπον) τῆς ἐλπίδος καὶ συνήθως ἐμπεριέχει μπόλικες ἐλπίδες καὶ διόλου … Συνέχεια
Ὅταν τὸ σπίτι σου ἔχει κτυπηθῇ ἀπὸ τοὺς σεισμούς, πολλὲς φορές, εἶναι τραυματισμένο, ἔχει μπαλώματα, τσιμεντοενέσεις, ὑποστηλώματα καὶ σὲ ἕναν ἐπερχόμενον σεισμό, ἴδιον ἤ μεγαλύτερον, θὰ καταπέση καὶ θὰ σὲ πλακώση, μαζὺ μὲ τοὺς ἀγαπημένους σου. Κάθε ἐπὶ πλέον στιγμὴ παραμονῆς σὲ ἕνα τέτοιο κτίριο εἶναι ἐπικίνδυνη.
Οἱ πολλοὶ θὰ ἀρνηθοῦν νὰ κάνουν μίαν ἀλλαγή. Οἱ ὀλίγοι θὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ συμβῇ μία ἀναγκαία ἀλλαγή.
Κάθε στιγμὴ κύτταρά μας πεθαίνουν καὶ εἴτε ἀπομακρύνονται μὲ ὅλους τοὺς τρόπους ἀπὸ τὸ σῶμα μας, εἴτε «ἀποῤῥοφῶνται» ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ σῶμα μας μέσῳ τῆς φαγοκυτταρώσεως. Οἱ διεργασίες αὐτὲς εἶναι αὐτόματες καὶ οὐδέποτε τὶς ἀντιλαμβανόμεθα μὲ τὶς αἰσθήσεις μας. Ἡ φαγοκυττάρωσις ὅμως, ποὺ ἀξίζει κάθε στιγμὴ νὰ ἐνθμούμεθα, εἶναι ἐκείνη ἡ διεργασία ποὺ ὅλα τὰ … Συνέχεια
Δικό μας σκοπό… Ἀτομικό… Ὄχι τῶν ἄλλων… Διότι ὅταν ὑπηρετοῦμε κάτι ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς τότε δὲν ζοῦμε… Διαβιοῦμε …ἐλπίζοντες!!! Ἡ φρίκη τοῦ νὰ συνειδητοποιῇς πὼς διαβιεῖς ὅπως σὲ ἔχουν ἐκπαιδεύση καὶ πὼς ὑπηρετεῖς ἕναν ἔξω ἀπὸ ἐσέναν, ἐπίκτητο καὶ τεχνητό, σκοπό, δὲν περιγράφεται. Ἡ συνειδητοποίησις αὐτῆς τῆς πραγματικότητος σὲ φέρνει πρὸ τῶν εὐθυνῶν σου, ἐὰν … Συνέχεια
