Ὅταν ἡ καθημερινότης μου εἶναι γεμάτη ἄγχος, νεῦρα, φόβους, ἀνασφάλειες, ἀρνητικότητες καί, τελικῶς, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα διαρκῶς μοῦ ἀπομένει μεγάλη πίκρα, ἀπογοήτευσις, ὀργὴ ἢ ἀκόμη καὶ μῖσος ναί, σίγουρα, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξω. Ἴσως νὰ σκέπτομαι πὼς πρέπει νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τὸν κόσμο μας, στὰ πάντα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τόσο, ὥστέ, ἐπὶ … Συνέχεια
Πατῶντας στὸν παρακάτω σύνδεσμο θὰ διαβάσετε ὅλην τὴν σχετικὴ ἔρευνα: 17 Ἰουλίου 1203. Ἡ ἅλωσις πρὸ τῆς πρώτης ἁλώσεως
Πατ[ψντας στὸν παρακάτω σύνδεσμο θὰ διαβάσετε ὅλην τὴν σχετικὴ ἔρευνα: 17 Ἰουλίου 1822. Ὁ Κολοκοτρώνης κλείνει τὸν Δράμαλη στὴν «φάκα»!
Ἡ πορεία τοῦ Ἀνθρώπου στὸν πλανήτη, στὴν πραγματικότητα, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀμέτρητες, μικρὲς ἢ μεγάλες, ἀνατροπές. Ἀνατροπὲς κυρίως νοητικές, ποὺ τὸν ὁδηγοῦν καὶ σὲ κοινωνικές, ἠθικές, οἰκονομικὲς ἀνακατατάξεις. Μὰ ὅλες αὐτὲς οἱ ἀνατροπὲς γιὰ νὰ συμβοῦν ἀπαιτεῖται μία σοβαρὴ παράμετρος: νὰ συμβοῦν μὲ καθαρὴ καρδιά, διάφανη συνείδησιν καὶ ἀπολυτότητα.
Θὰ ἀντικρύσουμε ἕναν ἄλλον κόσμο, πραγματικό. Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἦσαν …πλαστά. Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ …«κλουβιά» μας, θὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐθελουσίως παραμέναμε ἐντός τους.
Τὸ συναίσθημά μας εἶναι ἕνας ὑπέροχος σύντροφος γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο γύρω μας. Ἀλλὰ τὸ συναίσθημα ΔΕΝ εἶναι ὁδηγός. Ὁδηγὸς εἶναι ἡ ἀντίληψις, ἡ διαίσθησις, ἡ ἐμπειρία, ἡ γνῶσις, ἡ λογική… Τὸ συναίσθημα, ἁπλῶς, ὅταν μποροῦμε νὰ τὸ παρατηρήσουμε μὲ ἐντιμότητα καὶ νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἶναι ἕνας θαυμάσιος σύντροφος, ποὺ μᾶς προστατεύει … Συνέχεια
