Τὸ ἀστεῖον (ὅσο καὶ τρομακτικόν!!!) τῆς καθημερινότητός μας εἶναι πὼς μόνον οἱ μὴ ἔχοντες Ἀρετὴ προβάλλονται, ἀναδεικνύονται καὶ ἐπιβάλλονται στοὺς γύρω τους, μὲ ὅλο καὶ πιὸ θρασεῖς τρόπους.
Τὸ τρομακτικὸν δὲ τῆς ὑποθέσεως εἶναι πὼς ἐπὶ πλέον ἔχει παγιωθῆ ἡ ἄποψις πὼς πάντα θὰ κρατοῦν τὰ ἡνία τοῦ κόσμου μας αὐτὰ τὰ κατακάθια, καταδεικνύοντας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνισοῤῥοπία τῶν ὀλίγων, ἐπὶ προσθέτως καὶ τὴν ἡττοπάθεια τῶν πολλῶν, ἀλλὰ καὶ παγιώνοντας μίαν μεμψιμοιρία καταστροφικὴ γιὰ τὴν λογική μας. Συνέχεια →

Τὸ δάκρυ, τὰ δύσκολα, τὰ ἀνάμεικτα καὶ πολυσύνθετα προβλήματα ἦσαν πάντα στὸν πλανήτη κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, καλούμεθα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε. Ἐὰν ἐπιτρέπαμε σὲ καταθλίψεις καὶ σὲ αὐτοκτονικὲς τάσεις νὰ μᾶς καταβάλλουν, εἶναι βέβαιον πὼς ἀπὸ αἰῶνες πρὶν θὰ εἶχε σβήση ἡ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν διστάσουν νὰ ἐξακολουθήσουν, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ φρικτὲς γενοκτονίες, κάποιοι σημαίνει πὼς ΟΛΟΙ μας μέσα μας κουβαλᾶμε ἀστείρευτες πηγὲς δυνάμεως, ποὺ ἀξίζει, σὲ κάθε δυσκολία μας, νὰ τὶς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τὶς ἐλευθερώνουμε. Διότι ὁ ἄνθρωπος στὰ δύσκολα συνήθως εἶναι …μόνος του.
Καὶ μόνον στὰ δύσκολα ἀποδεικνύεται ἡ ἀποφασιστικότης του νὰ ζήσῃ, ἤ ὄχι. Συνέχεια →

Ποὺ μᾶς λείπει… Συνέχεια →

Ἡ λαϊκὴ σοφία μᾶς λέει πὼς στὴν ἀνάγκη μας θὰ σπεύσουν πρῶτα οἱ γείτονες καὶ μετὰ οἱ δικοί μας. Κι αὐτὸ διότι μόνον οἱ γείτονες διαβιοῦν κοντά μας, μᾶς ἀκοῦν καὶ μᾶς βλέπουν.
Πόσο καλά λοιπόν τά ἔχουμε μέ τούς γείτονές μας;
Συνέχεια →

Μοιάζει ὁ κόσμος σὰν κάτι νέο… Πρωτόγνωρο…
Ὅλη μας ἡ προσοχὴ συγκεντρώνεται στὴν στιγμὴ καὶ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸ γενικότερο πλαίσιο, ἐντὸς τοῦ ὁποίου συμβαίνουν τὰ γεγονότα. Μᾶς ἐνδιαφέρει ΜΟΝΟΝ τὸ ἴδιο τὸ γεγονός.
Κι αὐτὸ τὸ χάσαμε…
Ἀλλὰ ὀφείλουμε, στὴν ζωή μας, στὰ ὄνειρά μας καὶ στὸν κόσμο μας νὰ τὸ ξαναβροῦμε. Συνέχεια →

Ἴσως νὰ μὴν τολμῶ νὰ τὸ πιστέψω αὐτό, μὰ ναί, εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον δική μου ὑπόθεσις τὸ ἐὰν θὰ εἶναι καλὴ ἤ κακὴ ἡ ἡμέρα μου.
Καὶ συμβαίνει αὐτὸ διότι τὰ πάντα γύρω μου τὰ βλέπω μὲ τὰ δικά μου μάτια. Τὸ ἐὰν τὰ μάτια μου θὰ εἶναι θολὰ ἤ καθαρὰ ὅμως εἶναι δική μου ἀπόφασις. Συνέχεια →