Ὅταν κάποτε συνειδητοποίησα πὼς τὰ λάθη μου εἶναι τὰ δικά μου βήματα γιὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν ἀναγκῶν μου καὶ γιὰ τὴν πορεία πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν, ἔπαυσα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζω σὰν κάτι ποὺ ὄφειλα νὰ ἀφήσω πίσω μου ἤ σὰν κάτι ποὺ ἔπρεπε νὰ ξεχάσω ἤ νὰ διαγράψω ἀπὸ τὴν μνήμη κι ἔπιασα νὰ τὰ …εὐγνωμονῶ.
Αὐτὰ τὰ λάθη, τὰ ὅποια λάθη, ποὺ συνέβησαν λόγῳ ἀγνοίας τοῦ ὀρθοῦ, ἦταν τὰ ἀναγκαῖα «χαστούκια» ποὺ χρειαζόμουν, πρὸ κειμένου νὰ μάθω πὼς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸν λάθος, δὲν γίνεται νὰ φθάσω κάπου… Ἀκόμη καὶ τὶς στιγμὲς ποὺ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς
Τὸ δικό μας ὅριο εἶναι ὁ οὐρανός.
Ἡ ἀποϊεροποίησις τῶν φόβων μπορεὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ ἔνα ἅλμα, νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπό τὶς ἀσφυκτικὲς δυνάμεις…
…Μιὰ φωτεινὴ στιγμὴ…
…ἴσως νὰ μποροῦμε νὰ Συνέχεια
Ἡ συνολικὴ εἰκονα, ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ ἀθροίσματος τῶν ἐπιμέρους ἐντυπώσεων.
Ἐκεῖνο ποὺ ἀπαιτῶ εἶναι νὰ “δένει” ὁ ὁραματισμὸς (ἡ θεωρία, ἢ ἡ εἰκασία, ἂν θέλετε) μὲ τὸ σύνολο τῶν ἐμπειριῶν καὶ γνώσεων ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν κόσμο, μὲ τὴ συνολικὴ ἀντίληψη ποὺ ἔχουμε γι’ αὐτόν. Αὐτὸ τὸ “δέσιμο”, ὅταν ὑπάρχει, ἐμένα τοὐλάχιστον, μὲ πείθει περισσότερο ἀπὸ κάθε χειροπιαστή, ὑλική, ἐργαστηριακὴ ἀπόδειξη, χωρὶς φυσικὰ αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι παραγνωρίζω τὴν ἀξία τῶν τελευταίων. Κάθε ἄλλο, ἁπλῶς εἶναι θέμα προτεραιοτήτων… Συνέχεια
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… (α)
Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὶς σχέσεις μας, εἶναι ὁ βαθμὸς ἀληθείας καὶ ψέμματος ποὺ τὶς χαρακτηρίζει.
Στὶς περισσότερες σχέσεις ἀποκρύβονται σοβαρὲς ἀλήθειες ἤ καλύπτεται ἡ πραγματικότης μὲ «ἀθῶα» ψέμματα.
Ὅλη αὐτὴ ἡ κατάστασις ὅμως, ποὺ διαιωνίζεται, ἀφήνει πολλὰ κενὰ στὶς σχέσεις…
Κενά, ποὺ ἰδίως σὲ συνθῆκες κρίσεως, ὅπως αὐτὴ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τώρα, ἀποκαλύπτουν …«ξαφνικά» τὴν γύμνια τῶν σχέσεων.
Σχέσεις ποὺ τελικῶς καταῤῤέουν σὰν χάρτινοι πύργοι… Δίχως φανερὰ αἴτια… Συνέχεια
Οἱ ἄλλες «ὀπτικές» ποὺ μᾶς ἀνοίγουν …δρόμους.
Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ κάποιον φθάνει σὲ ἀδιέξοδο καὶ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει μιὰ αἰσθήσι πικρίας, ἀπογοητεύσεως καὶ νοιώθουμε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε καμμία ἐπιλογή.
Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ στὴν πραγματικότητα ὁ τρόπος ποὺ βλέπουμε τὰ πράγματα εἶναι περιοριστικὸς καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε ὅτι ἔχουμε κι ἄλλες ἐπιλογές.
Σὲ κάθε γεγονὸς ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις ἀντιλήψεως.
Ἡ δική μας θέσις, δηλαδὴ τὸ πῶς ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, θέλουμε καὶ περιμένουμε νὰ εἶναι τὰ πράγματα, σύμφωνα μὲ τὸ μοντέλο μας γιὰ τὸν κόσμο.
Ἡ θέσις τοῦ ἄλλου, δηλαδὴ τὸ πῶς ὁ ἄλλος ἀντιλαμβάνεται, θέλει καὶ περιμένει νὰ εἶναι τὰ πράγματα σύμφωνα, μὲ τὸ δικό του μοντέλο γιὰ τὸν κόσμο.
Καὶ τέλος ἡ θέσις τοῦ παρατηρητοῦ, αὐτοῦ δηλαδὴ ποὺ βλέπει ἀπ΄ ἔξω τὴν κατάστασι. Συνέχεια
Εἶναι σημαντικὸ νὰ παραμένουμε ὁ ἑαυτός μας.
Τὸ νὰ συνδεθοῦμε μὲ κάποιον ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε καὶ τὴν προσωπικότητά μας, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολότερα πράγματα ποὺ ὑπάρχουν.
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι υἱοθετοῦν διάφορες μορφὲς συνδέσεως μὲ τοὺς ἄλλους.
Εἴτε ἀσπάζονται ὁλοκληρωτικά τὶς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου, χάνοντας τὴν δική τους διαδρομή, ἤ κρατοῦν τὸν ἄλλο σὲ ἀποστάσι, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν κόσμο τους καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπομακρύνονται καὶ παραμένουν μόνοι. Συνέχεια