Μία πραγματικῶς φρικτὴ πλευρὰ τῆς τάχα μου δημοκρατικῆς αὐτῆς χώρας.
Μία πληγή…
Μία παράμετρος ποὺ ἀποσιωπᾶται, ἀλλὰ ποὺ τελικῶς μᾶς ἀφορᾷ ὅλους!
Στὶς ΗΠΑ πλέον εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ φυλακισθῇ κάποιος, διότι ἁπλῶς τὸ σύστημα χρειάζεται περισσοτέρους …δούλους!
Τοὺς δικαστὲς δὲν ἐνδιαφέρουν τὰ ἐλαφρυντικά, δὲν ἐνδιαφέρουν τὸ εἶδος τοῦ ἀδικήματος, δὲν ἐνδιαφέρει ὁ ἴδιος ὁ σωφρονισμός. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ ἐξυπηρετηθῇ τὸ σύστημα ποὺ ὑπηρετοῦν, μὲ ὅλο καὶ περισσοτέρους Συνέχεια
Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντος, ερευνητών και κοινού, για τις ιστορικές καταβολές της σημερινής Eυρώπης. Aφορμή πρέπει να ήταν οι προσπάθειες της ευρωπαϊκής ενοποίησης: Tο όραμα να οικοδομηθεί μια Eυρώπη ενωμένη, ύστερα από τόσους αιώνες πολυαίμακτων συρράξεων και με νωπή τη φρίκη δύο ενδοευρωπαϊκών πολέμων που έγιναν παγκόσμιοι βυθίζοντας την ανθρωπότητα σε απερίγραπτη θηριωδία.
Έγραφε ο κορυφαίος Γάλλος μεσαιωνολόγος Jacques Le Goff προλογίζοντας μια διεθνή εκδοτική σειρά με τίτλο «Xτίζοντας την Eυρώπη»: «Oικοδομείται η ενωμένη Eυρώπη. Eίναι μια μεγάλη ελπίδα. Δεν θα πραγματωθεί το όραμα, αν αγνοήσουμε την Iστορία. Mια Eυρώπη χωρίς την ιστορία της θα ήταν ορφανή και δυστυχισμένη. Γιατί το σήμερα έρχεται από το χθες και το αύριο βγαίνει από το παρελθόν. Eνα παρελθόν που δεν πρέπει να παραλύει το παρόν, αλλά να το βοηθάει να είναι διαφορετικό, με πιστότητα στις καταβολές του, και καινούργιο, επειδή σαρκώνει την πρόοδο».
Mια πλήθουσα βιβλιογραφία συνοδεύει την έκρηξη ενδιαφέροντος για τον πρώιμο Mεσαίωνα, τη Συνέχεια
Kαι να που φτάσαμε στο διά ταύτα λοιπόν…
Αφού τέλειωσαν ή μάλλον αφού την τελείωσαν την μεσαία τάξη (για την κατώτατη δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε,σε λίγο δεν θα υφίσταται καν), τώρα σειρά έχει η εγχώρια ελίτ!
εἰκόνα
Ναί, ἀπὸ τὸ 2002 καμαρώνουν τὰ σούργελα!
Ναί, πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ καλὰ παιδιὰ τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως πραγμάτων, ποὺ ἔχουν βάλῃ στόχο τους νὰ ἰσοπεδώσουν τὰ πάντα, ἀλλὰ καμαρώνουν ἀν τὶ νὰ αὐτοκτονοῦν!!!
Ὁ παγκοσμιοποιημένος Ἀρσένης… Καὶ ἡ κυρούλα του βεβαίως βεβαίως…
Ἀπὸ τὶς 25 Ἀπριλίου 2002 ὁ Ἀρσένης ἀνεφέρετο στὶς προσπάθειες ποὺ ἔκανε τὸ μΠΑτΣΟΚ, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς ἐντάξῃ στὶς γραμμὲς τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Καὶ μάλιστα, ἐὰν προσέξετε τὸ παρακάτω κείμενον κάπως περισσότερο, θὰ Συνέχεια
Του Σάκη Τενεκούδη*
31 Δεκεμβρίου 2026, πλανήτης Γη. Ο παλιός χρόνος μετράει ώρες. Σε λίγο ετοιμάζεται να φύγει πιστός κι αυτός στο ατέλειωτο ταξίδι της αιωνιότητας. Όπως κάθε χρονιά, κάθε διαχρονική περίοδο ελαχιστότατη ή μέγιστη ανάλογα με τη χρονική αντίληψη της ανθρώπινης σκέψης από τη στιγμή του Big-Ban μέχρι το άπειρο.
Η ανθρωπότητα μεταβαλλόμενη κοινωνικά, ηθικά και τεχνικά κατά τρόπο γεωμετρικό, προσπαθεί να βρει το στίγμα και τον χαρακτήρα της μέσα από τις άφθαρτες και κλασικές θεωρίες της φιλοσοφικής, θρησκευτικής και υπερβατικής σκέψης.
Η σάρωση της εξέλιξης όμως έχει κτυπήσει βάναυσα τις εθνολογικές ισορροπίες. Συγκρινόμενες με τους προηγούμενους αιώνες, το μόνο που ένας ιστορικός αναλυτής μπορεί να κάνει, είναι Συνέχεια
