Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ θύματος, εἶναι δεδομένη ἡ κατάληξίς του καὶ φυσικὰ τὸ τέλος του.
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ πολεμιστοῦ διασφαλίζει, καθημερινῶς, λόγῳ τῆς συστηματικῆς του προετοιμασίας, σοβαρὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεώς του. Συνέχεια →

Ἡ ταυτότητα τῆς ἀνεπαρκείας ποὺ δίνουμε στὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ ἡ αἴσθησις ὅτι δὲν εἴμαστε ἀρκετοί, δὲν εἴμαστε ἐπαρκεῖς, δὲν ἀξίζουμε, ἐκφράζεται μὲ ἀκραίους τρόπους. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸ συναίσθημα τῆς ὑπερεπαρκείας.
Ἐκφράσεις συναισθημάτων κατωτερότητος ἤ ἀνωτερότητος, ποὺ ὅμως φανερώνουν αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ κρύψουμε.
Τὸ συναίσθημα τῆς κατωτερότητος (εἶμαι λιγότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) καὶ τὸ συναίσθημα τῆς ἀνωτερότητος (εἶμαι καλλίτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) εἶναι ἐκφάνσεις τοῦ ἰδίου πράγματος.
Συνέχεια →

Νὰ πιστεύουμε σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ πιστεύουμε καὶ στοὺς ἄλους…
…ἐτοῦτος ὁ κόσμος μόνον ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν στὶς δυνατότητές τους καὶ στὶς δυνατότητες τῶν γύρω τους θὰ ξανα-ἀνθίση… Συνέχεια →

Καὶ μακάρι αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι νὰ ἦσαν ἡ αἰτία κινητοποιήσεως ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων. Ἀλλά πῶς;

Καὶ λέω ἀφορμή, ἀλλὰ ὄχι αἰτία, διότι γιὰ νὰ κινητοποιηθῇ κάποιος πρέπει καὶ νὰ διαθέτῃ τὸ ἀναγκαῖο ἐκεῖνο ἀντιληπτικὸ ἐπίπεδον ποὺ ἡ κινητοποίησις θὰ «ζυμώνεται» μέσα του γιὰ καιρό, θὰ συμβαίνη σὲ ἐπὶ μέρους στάδια καὶ πολὺ πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἀδιεξόδων, θὰ ἔχη «κτισθῆ» ὡς στάσις ζωῆς ποὺ θὰ ὁδηγήση, ἐξ ἀνάγκης, σὲ ἀποφάσεις καὶ σὲ δράσεις. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ πτῶσις πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προϋπῆρχε Ἄνοδος.
Γιὰ νὰ ξανα-ὑπάρξῃ Ἄνοδος ὅμως πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ πτῶσις.
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ στασιμότης, σὲ ἐπίπεδα πτωτικά, ἢ καὶ ἀνοδικά, διότι ἡ Φύσις δὲν ἀγαπᾶ τὴν ἀκινησία. Συνέχεια →