Μόνο μέσα στὴν ἀληθινὴ ζωὴ μπορεῖς, καθὼς στρίβεις στὴν γωνία τοῦ δρόμου, νὰ νοιώσῃς ὅτι σὲ κατακλύζει ξαφνικὰ μιὰ αἰσθήσις εὐτυχίας, ἐπειδὴ …κατάπιες ἕνα κόμματι φθινοπωρινοῦ ἡλίου, π Συνέχεια →

Ἡ μεγάλη προδοσία ποὺ βιώνουμε ὡς λαός, τὶς τελευταῖες δεκαετίες, δὲν εἶναι τόσο αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὰ ἐθνικά μας ζητήματα, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ δὲν ὁμολογῶνται. Εἷναι αὐτὰ ποὺ ψιθυρίζονται καὶ αὐτὰ ποὺ ὀσμιζόμεθα. Εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀπεφασίσθησαν, ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μας, γιὰ τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ ἢ ὄχι νὰ ἐπιβιώσουμε. Εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀπέκρυψαν καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς Ἱστορίας μας. Εἶναι τέλος πάντων κάθε παγίδευσις, κάθε προπαγάνδα, κάθε ἀποσιώπησις, μὰ κυρίως εἶναι τὰ ἀναπάντητα «γιατί», ποὺ οὐδέποτε μᾶς ἐπετράπη ἀκόμη καὶ νὰ ὑποψιασθοῦμε. Συνέχεια →

Τὸ ὁποῖον, θέλουμε δὲν θέλουμε, μποροῦμε δὲν μποροῦμε, ἀντέχουμε δὲν ἀντέχουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ πολεμήσουμε. Καὶ θὰ πολεμήσουμε, οὔτως ἢ ἄλλως, διότι δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογή.
Εἴτε λοιπὸν θὰ ἐπιλέξουμε τὸ νὰ γίνουμε πολεμιστές, εἴτε θὰ ὑποχρεωθοῦμε στὸ νὰ γίνουμε πολεμιστές…
Εἶναι ὁ μονόδρομός μας… Συνέχεια →

Γίνε κομμάτι τοῦ δρόμου…
Γίνε ὁ δρόμος…

Μὴν φοβηθῇς τὸ ἄγνωστον…
Μὴν τρομάξῃς ἀπὸ τὴν ὁρμή του..
Μὴν πισωγυρίσῃς ἀπὸ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης… Συνέχεια →

Ἔ καί; Ὅλοι δέν τό παθαίνουν;
Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν ἔχουμε ψευδο-ἐμμονές.
Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ ἐὰν μποροῦμε νὰ τὶς ἐγκαταλείψουμε, ὅταν αὐτὲς καταῤῥίπτονται.
Κι εὐτυχῶς, ὅλο καὶ περισσότεροι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πράγματι, ὅσο κι ἐὰν ξεβολεύονται, τὶς ἐγκαταλείπουν γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ σπάσουν μερικὰ ἀπὸ τὰ δεσμά τους. Συνέχεια →