Τότε δὲν αἰσθάνομαι καὶ τμῆμα κάποιου σώματος ἤ κάποιου ὀργανισμοῦ…
Μὰ ἐὰν δὲν αἰσθάνομαι τμῆμα ἑνὸς ὀργανισμοῦ, τότε εἶμαι κάτι ἀπεκομμένο καὶ ἄνευ ταὐτότητος.
Κατ’ ἐπέκτασιν δὲν ἀνήκω κάπου… Συνεπῶς συντόμως τὸ εἶδος μου θὰ σβήση… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τρέμουν…
Τρέμουν, σὰν φθάσῃς τὴν κορυφή,
τρέμουν, εὐροσίσυφοι στὴν ἀπέναντι πλαγιά,
τρέμουν, τὸν Ἄτλαντα, δύναμη φοβερὴ Συνέχεια
Τὸ «γιὰ πάντα».
Τὸ «γιὰ πάντα» εἶναι μιὰ ποιητικὴ φράσις ποὺ δίνει θέλγητρα στὸ παρόν, ξυπνάει τὴν μυθιστορηματικότητα καὶ κάνει τὴν ὑπάρξη νὰ ξεπερνᾷ τὴν φθορὰ καὶ νὰ ἐπεκτείνεται πέρα κι ἀπὸ τὴν πιὸ κοφτερὴ ἄκρη τοῦ ἀπείρου . Συνέχεια
Βία;;;
Γιατί νά λειτουργοῦμε ὑπό συνθῆκες πιέσεως;
Γιατί νά πρέπῃ νά δουλεύουμε κι ὄχι νά παράγουμε ἔργο;
Γιατί στόν πλανήτη διαρκῶς ἡ βία εἶναι ἡ κινητήριος δύναμις;
Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἀπό τά ἀρχαιότατα χρόνια, ἔπρεπε νά δουλεύῃ γιά νά παράξῃ τήν τροφή του;
Γιατί νά πολεμᾷ πρό κειμένου νά διατηρῇ τήν ἐλευθερία του;
Γιατί νά πεθαίνει ὅταν δέν εἶναι ἀρκετά καλός στόν πόλεμο; Συνέχεια
Πετῶντας τὰ σκουπίδια μας ἐπάνω στοὺς ἄλλους…
Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ θεωροῦμε τοὺς ἄλλους ὑπευθύνους γιὰ τὰ δικά μας λάθη, τὶς ἐπιλογές μας ἤ τὶς ἀτυχίες μας.
Εἶναι ἀκόμη πιὸ εὔκολο νὰ ξεσπᾶμε ἐπάνω τους τὸν θυμό μας, ἰδίως ἐὰν πιστεύουμε πὼς εἶναι, κατὰ ἕνα μικρὸ ἤ μεγάλο μέρος, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν δική μας πραγματικότητα.
Καὶ εἶναι δύσκολο, ἔως ἀδύνατον, νὰ διακρίνουμε τὶς δικές μας εὐθύνες, ὅταν κι ὅπου ὑπάρχουν καὶ νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ δικά μας λάθη. Συνέχεια
Τὸ χρῆμα παραμένει τὸ …μέσον!!!
Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων, στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα, ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, ποὺ ὁ ἐγκέφαλός μας κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό…
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταριοῦνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰν ἀναγκαία ἀνηθικότητα. Ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν.
Κατὰ τὴν γνώμη μου ἡ χυδαιότητα τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξή του ἀλλὰ στὴνν ἔλλειψή τοῦ.
Στὴν σπανιότητά του καὶ στὴν ἄνιση κατανομή του. Συνέχεια