Ἐκεῖ ὑπάρχουν τὰ θέλω μας, κρυφὰ καὶ φανερά.
Ἐκεῖ κρύβονται τὰ ὄνειρά μας.
Ἐκεῖ φωλιάζουν οἱ σχεδιασμοί μας, οἱ ἀνησυχίες μας, οἱ φόβοι μας, οἱ πόθοι μας, οἱ ὅποιες ἐπιθυμίες μας…
Ἀπὸ ἐκεῖ ἀντλοῦμε αἰσιοδοξία, χαρά, ἀνοχή, ἀντοχή, ὑπομονὴ καὶ καρτερικότητα.
Ἐὰν ὅμως μὲ ὅλα αὐτὰ ἀδυνατοῦμε νὰ δομήσουμε καὶ νὰ προγραμματίσουμε τὸ πῶς θὰ κινηθοῦμε αὔριο, ἀφήνοντας τόσο σημαντικὲς ἐπιλογὲς στὴν θεὰ …Τύχη, εἴμαστε μόνον ἐμεῖς ὑπεύθυνοι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Καθαρή σκέψις;
Καθαρὴ σκέψις δύσκολα ὑπάρχει στὶς ἡμέρες μας…
Λίγο τὰ προβλήματα… Λίγο οἰ φόβοι… Λίγο ἡ προπαγάνδα…
Τὸ μυαλό μας φουρτουνιάζει…
Κι ὅμως…
Εἶναι τόσο ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν τὸ νὰ μποροῦμε νὰ ἀφιερώνουμε λίγες στιγμὲς μέσα στὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας ΜΟΝΟΝ στὸν ἑαυτόν μας… Νὰ ἑστιάσουμε τὸ βλέμμα μας σὲ κάτι ποὺ ἀγαπᾶμε… Ἤ νὰ σκεφθοῦμε κάτι ποὺ μᾶς ἀρέσῃ πολύ…
Ἤ, σκέτο, νὰ ὀνειρευθοῦμε… Συνέχεια
Πάντα θὰ ὑπάρχη ἕνα τμῆμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ ἀρέση στοὺς ἄλλους κι ἕνα τμῆμα ποὺ δὲν ἀρέσῃ…
Μάκαρι νὰ μποροῦσα νὰ πῷ, μάκαρι νὰ μποροῦσα νὰ ἰσχυρισθῷ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγάπησα μὲ ἀγάπησαν καὶ ἐκεῖνοι, ἤ ὅτι εἶχαν τὶς ἴδιες ἀνάγκες μὲ ἐμένα ἤ ὅτι σκεπτόμασταν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.
Πολλὲς φορὲς εὐχόμουν νὰ εἶχα κάτι περισσότερο ἤ νὰ ἔχῳ κάτι ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ μοῦ δώσῃ.
Ξέρω ὅτι σ΄ αὐτὸ τὸ συναίσθημα δὲν εἶμαι μόνη…
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἔχουν βιώσει.
Πολλοὶ νοιώθουν θυμὸ ὅταν σκέπτονται πὼς ἔνοιωσαν μόνοι καὶ ἀμφισβήτησαν τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐκτίμησι ποὺ ἔνοιωθαν γιὰ τὰ κοντινά τους πρόσωπα, ὅταν τὰ ἐχρειάσθησαν καὶ δὲν ἦταν ἐκεῖ.
Ἀλλὰ τώρα ξέρω πολὺ καλὰ ὅτι δὲν παίρνεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους αὐτὸ ποὺ τοὺς δίνεις… Συνέχεια
Ἐγὼ θὰ μὲ σώσω…
Πῶς νά σταθῷ μέσα σέ ἕναν κόσμο πού πίνει κόκα κόλες καί καταναλώνει προϊόντα τῆς BAYER;
Πῶς νά συνομιλήσῳ μέ κάποιους πού θεωροῦν πώς θά σωθοῦν διότι θά μᾶς …λυπηθῇ τό ξανθό γένος;
Πῶς νά διαβιώσῳ σέ μίαν κοινωνία πού οἱ περισσότεροι πιστεύουν πώς πρέπει νά μᾶς λυπηθῇ κάποιος γιά νά σωθοῦμε;
Γιατί ἐπί τέλους δέν ἀποφασίζουμε πώς ἡ μόνη σωτηρία μας εἶναι ΜΟΝΟΝ τά χέρια μας, τά πόδια μας καί τά μυαλά μας; Συνέχεια
Ἔχεις δικαίωμα…
Ἔχεις πολλὲς ἐπιλογὲς γιὰ τὴν ζωή σου, πέρα ἀπὸ τὴν ἁπλῆ ἐπιβίωσι.
Ἔχεις δικαίωμα νὰ θρηνήσῃς γιὰ ὅ,τι δὲ πῆρες, ἐνῶ τὸ χρειαζόσουν καὶ γιὰ ὅ,τι σοῦ ἔδωσαν χωρὶς νὰ τὸ θέλῃς.
Ἔχεις δικαίωμα νὰ καθορίζῃς καὶ νὰ ἀκολουθῇς τὶς δικές σου ἀξίες καὶ τοὺς δικούς σου κανόνες.
Ἔχεις δικαίωμα στὴν ἀξιοπρέπεια καὶ στὸν σεβασμό.
Ἔχεις δικαίωμα νὰ ἀποφασίζῃς, νὰ καθορίζῃς καὶ νὰ τιμᾷς τὶς δικές σου προτεραιότητες. Συνέχεια
Μιὰ τιποτένια ὑπόστασις
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Έψαξα να βρω αφορμές μέσα από τηλεπαράθυρα, μέσα από ειδήσεις, μέσα από συζητήσεις, μέσα από την εξυπνάδα των άλλων, μέσα από την βλακεία των καιρών, μέσα από τα οικονομικά προβλήματα, μέσα από δολοφονίες κρατικές ή μη, μέσα από σχολιασμούς οπαδών αθλητικών ομάδων, μέσα από ταινίες, μέσα από θρησκευτικά πιστεύω, μέσα από ένα κατάλογο πολύ μακρύ και διαφορετικό σε προϊόντα, ανθρώπους, καταστάσεις, υλικά αγαθά, που το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι ένα……….