Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

«Μὰ ἐγὼ ἔχω ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ!!! Τὸ 99% τῶν συνανθρώπων μου ὅπως κι ἐγὼ σκέπτεται!!!»

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Εἶπε κάποιος γνωστός μου… Πολὺ γνωστός…. Παιδιόθεν…
Βέβαια αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ὑπαντρεύθη πρὸ τριάντα ἐτῶν περίπου, ἔκανε ἀμέσως παιδιὰ καὶ τώρα περιφέρει τὸ σαρκίον του γιὰ νὰ ἐκφέρῃ ἀπόψεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ.

Ἔτσι λοιπὸν τὶς πρὸ ἄλλες εὐρεθήκαμε σὲ συγγενικό μου σπίτι.
Τὰ παιδιά, ἀνεψούδια μου τὰ περισσότερα, στριφογύριζαν γενικῶς καὶ ἔκαναν φασαρία. Ὁ κύριος ἠνοχλήθη καὶ παρενέβη, γιὰ νὰ τὰ στείλῃ στὴν μεγάλη μυαλοπολτοποιήτρα, τὴν τουβοῦ…
Ἐγὼ ἀντέδρασα, εὐγενικῶς στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ὅσο κυλοῦσε ἡ ὥρα, ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα δυσφοροῦσα…
Κάποιαν στιγμὴ ἐδήλωσα πὼς στὸ δικό μου σπίτι τηλεόρασις δὲν ὑπάρχει, γιὰ λόγους προστασίας τῆς ἀντιλήψεώς μας.
Κι ἐκεῖ ὁ «φωτεινὸς παντογνώστης» (ἤ ἄλλως καὶ …Μῆτσος!!!) ἐξεῤῥάγη… Συνέχεια →

Delete!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Καὶ φθάνει ἡ στιγμὴ ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε τὸ ἐπόμενον βῆμα… Τὸ ὁποιοδήποτε ἐπόμενον βῆμα…
Πῶς θά τό κάνουμε; Θά κουβαλᾶμε ἐνοχές, φοβίες καί πικρίες ἀπό τό παρελθόν μας;
Ἤ μήπως θά ἀδειάσουμε τά …φορτώματα γιά νά πορευτοῦμε ἐλεύθεροι;

Ἡ καλλιτέρα στάσις, ὅταν εἴμαστε πράγματι ἀποφασισμένοι νὰ προχωρήσουμε στὸ ἐπόμενο βήμα μας, εἶναι τὸ Delete. Ἡ διαγραφή.
Ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ διαγράψουμε πραγματικὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐλύπησαν, τότε δὲν μποροῦμε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ τὶς φοβίες μας… Συνέχεια →

Τὸ πᾶθος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ πάθος ἔχει γιὰ Μοῦσα του τὴν αὐθεντικότητα…
Εἶναι μιὰ ἀρχέγονος καὶ παλλομένη ἐνέργεια, ποὺ ποτίζει ὁλόκληρο τὴν ζωή.
Μία ὑπερφυσικὴ παρουσία ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ κάθε κτύπο τῆς καρδιᾶς. Συνέχεια →

Τὸ δάκρυ τοῦ καλλιτέχνου

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κλεισμένος εδώ και μήνες μέσα σε ένα δωμάτιο με μουσικά όργανα, βιβλία, ταινίες και πινέλα ψάχνει ο καλλιτέχνης να βρει άλλο ένα απάτητο μονοπάτι της ψυχής του, ψάχνει μία νότα που θα τον ησυχάσει, ένα στιχάκι που θα απαλύνει τον πόνο των καιρών.
 
Ταξιδεύει μέσα από τα βιβλία σε κόσμους τρελλών ποιητών, σε κόσμους δολοφονημένων φιλοσόφων, ταξιδεύει μέσα σε νότες μιας αρχαίας άρπας, ταξιδεύει μέσα σε ήχους μιας ηλεκτρικής κιθάρας, μα η φωτιά σιγοκαίει τα σωθικά του.
 
Τα νέα από τον πέρα κόσμο τρυπώνουν σαν το σαράκι στον κόσμο του μέσα από το γυαλί και του πληγώνουν την καρδιά.
Τον πνίγει το αίμα που κυλά πάνω στην γη, αίμα από παιδάκια, αίμα από μάνες, αίμα από αθώους εξαπατιμένους στρατιώτες, αίμα από ανθρώπους που ξεχάσαν την ψυχή τους σε κάποια πουλημένη ελπίδα, αίμα από ανθρώπους που πούλησαν την ψυχή τους στην ηδονή της σάρκας.

Συνέχεια →

Ἡ Ἀνάγκη ὡς σύμμαχος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἀκόμη κι ἐὰν θεωροῦμε πὼς ἔχουμε ἐκγλωβισθεῖ σὲ ἀδιέξοδον, ἀκόμη καὶ τότε, πάντα ὑπάρχει λύσις.
Ἡ κάθε λύσις ὅμως, γιὰ νὰ εὑρεθῇ καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ πρέπει νὰ ἐμφανισθῆ ἡ Ἀνάγκη. Ἡ μητέρα πολλῶν ἀποφάσεων, λύσεων καὶ ἀνακατευθύνσεων.

Πολλὲς φορές, ἴσως τὶς περισσότερες, ἡ μοναδική μας διέξοδος ἐμφανίζεται ὅταν ἡ Ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλῃ. Συνέχεια →

Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναζητοῦμε τὰ αἴτια…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τοῦ κάθε προβλήματος.
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε τὰ αἴτια τῆς ἐκφράσεως τοῦ ὁποιουδήποτε προβλήματος, τότε εἶναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ νὰ μπορέσουμε νὰ …«θεραπεύσουμε» ἤ νὰ θεραπεύσουμε τὸ ὁποιοδήποτε σύμπτωμα.
Τὸ φρικτὸ παράδειγμα, ποὺ σχεδὸν ΟΛΟΙ μας ἔχουμε βιώσει, ἀφορᾶ στοὺς ἰατρούς. Συμπεριφέρονται βάσει τῆς λογικῆς τοῦ …«πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Ἀσχολοῦνται μὲ τὸ σύμπτωμα καὶ ΠΟΤΕ μὲ τὸ αἴτιον.
Κι ἔτσι ὅταν ἐγὼ ἔχω ἐμφανίσει μίαν ταχυπαλμία ἤ ἕνα ἐξάνθημα ἤ ἕναν καρκινικὸ ὄγκο τότε οἱ ἰατροὶ ἐπιτίθενται στὸ σύμπτωμα καὶ σχεδὸν ποτὲ δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὸ τὶ δημιούργησε τὸ σύμπτωμα.

Ἀνάλογα παραδείγματα φυσικὰ συναντοῦμε στὴν ἐκπαίδευσιν, στὴν κοινωνία μας, στὴν πολιτεία μας…. Στὰ πάντα.
Κι ἔτσι βλέπουμε ἀκραῖες ἐκφράσεις ὀργῆς, ἀπὸ κάθε παράταξιν, μὲ στόχο φυσικὰ νὰ ἀντιμετωπιστοῦν, ὡς συνήθως, τὰ συμπτώματα.
Συνέχεια →