Τὰ κατασπαράζουν!
Ἐμεῖς ὅμως δὲν εἴμαστε πρόβατα. Ἤ τοὐλάχιστον δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς κάνουν ἐν τελῶς…
Κάτι τρέχει ἀνάμεσά μας…
Κάτι μᾶς τραβᾶ καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωσι ποὺ μᾶς ἐπέταξαν.
Ὅσο γιὰ τοὺς λύκους… Ναί, πράγματι, ἔχουν ἀμολυθεῖ ἀνάμεσά μας…
Ἀλλὰ δὲν σκιάζομαι… Σιγὰ σιγὰ τοὺς ξεσκίζουμε τὶς προβιὲς καὶ τοὺς ἀποκαλύπτουμε…
Συνέχεια
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιὰ κάθε ἡμέρα κάνεις τοὐλάχιστον ἕνα συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοὶ ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως γιατί ὑπάρχει μιὰ γνώσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατί ὑποκείπτουμε. Ἄλλοι συμβιβασμοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ ἀθόρυβοι. Εἶναι δυνατοὶ γιατί, ἐνδεδεχομένως, νοιώθουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀποφύγουμε καὶ ἀθόρυβοι γιατί δὲν τοὺς συνειδητοποιοῦμε. Κάθε συμβιβασμὸς ποὺ κάνουμε εἶναι ἕνα νόμισμα ποὺ προσπαθοῦμε μὲ αὐτὸ νὰ ἐξαγοράσουμε μιὰ μελλοντικὴ εὐτυχία. Συμβιβαζόμαστε ἀπὸ φόβο καὶ ἀπὸ ἄγνοια, ὅταν δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς τὶς ἀξίες μας ἀλλὰ καὶ τὸ τί ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς κι ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἀποτυχίας ἢ τῆς ἀποῤῤίψεως ἢ ἀπὸ τὸ φόβο τῆς μοναξιᾶς. Συνέχεια
Ναί, συμφωνῶ!
Ἀπολύτως!
Καὶ μάλιστα ὅσο χειρότερος καὶ δυνατότερος καὶ βρωμερότερος ὁ «ἀφέντης», τόσο πιὸ θαμμένη στὰ Τάρταρα ἡ φυλακή του! Στὰ Τάρταρα ὅμως… Ὄχι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ…
Διότι τόσους αἰῶνες ἀρκετὰ ἔπαιξαν στὴν πλάτη τῶν λαῶν πεντόβολα.
Συνέχεια
Ἐάν ἐγώ ἔχω ἀφήσει τόν Ἑαυτόν μου νά σέρνεται, νά χάνεται καί νά σβήνῃ, ποιός ἀκριβῶς θά μέ σεβασθῇ; Ποιός θά στέκεται δίπλα μου ὡς φίλος ἤ ὡς σύντροφος; Ποιός θά μέ κυττᾷ ἴσια στά μάτια σάν ἴσος;
Ὅσο περισσότερο πέφτω, τόσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι.
Ὅσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι, τόσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ.
Ὅσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ, τόσο λιγότερο συναντῶ ἀνθρώπους ἴσους, ποὺ νὰ μὲ ἐκτιμοῦν καὶ νὰ μὲ Συνέχεια
Ὁ καθαρισμὸς τῶν στάβλων τοῦ Αὐγεία ἀπὸ ῤωμαϊκὸ ἀνάγλυφο.
Σήμερα τηλεφωνήθηκα μὲ τὸν καλό μου φίλο Α.
Ὁ φίλος Α. εἶναι ἰδιαιτέρως πατριώτης, μὲ καθαρὴ κρίσι γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ μὲ ἔντονο πόθο νὰ ἀπελευθερώσουμε τὴν Πατρίδα μας.
Ὁ φίλος Α. πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων ἀπεφάσισε νὰ δημιουργήσῃ ἕνα νέο κόμμα, μέσα σὲ τόσα ἄλλα ποὺ δημιουργήθηκαν ἢ θὰ δημιουργηθοῦν στὸ μέλλον.
Ἔχω πολλὲς φορὲς καταγγείλῃ τὶς καταστροφικὲς ἐπιδράσεις τοῦ συστήματος ἀ-παιδείας στὴν προσωπικότητα τῶν παιδιῶν. Βέβαια, ἐὰν μποροῦσαν οἱ φερόμενοι ὡς δάσκαλοι, νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν δική τους συνενοχὴ καὶ συμμετοχὴ στὸ ἔγκλημα, πολὺ πιθανόν, κάποιοι, νὰ αὐτοκτονοῦσαν.
Διότι τὸ πρόβλημα ξεκινᾶ ἀπὸ τὰ ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα. Ἐκεῖ ποὺ καταστρέφουν τὴν ἀντιληπτικὴ ἱκανότητα τῶν μελλοντικῶν δασκάλων, μεταμορφώνοντάς τους σὲ μηχανὲς παραγωγῆς ὑπηκόων.
