Πολλοὶ ἄνθρωποι εὑρίσκονται σὲ μίαν κατάστασι ποὺ δὲν τοὺς ἱκανοποιεῖ καὶ νοιώθουν, κατὰ κάποιον τρόπο, σὰν νὰ εὑρίσκονται φυλακισμένοι μέσα σὲ ἕνα κλουβί. Θέλουν κάτι καλλίτερο, ἀλλὰ ὅταν τὸ σῦμπαν τραντάζῃ τὸ κλουβί τους, γιὰ νὰ τοὺς ἀπελευθερώσῃ, ἐκεῖνοι ἁρπάζονται ἀπὸ τὰ κάγκελα γιατί προτιμοῦν τὸ οἰκεῖο…
Οἱ «φίλοι» μας οἱ Ἄγγλοι ποὺ παρακολουθοῦσαν ἐκ τοῦ μακρόθεν τὸν «συνωστισμὸ» τῆς σφαγῆς.
Ἀναζητῶντας δωρεὰν μαθήματα ξένων γλωσσῶν στὸ διαδίκτυο ἔπεσα σὲ μίαν πολὺ ἐνδιαφέρουσα σελίδα. Τὴν προσοχή μου τράβηξαν δύο τρεῖς σημειώσεις, μὲ πολὺ ἔντονα γράμματα, ποὺ ἀφοροῦσαν στὸ ποιοὶ μποροῦσαν νὰ λάβουν μέρος σὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ τμήματα. Κι ἐπεὶ δὴ τὸ θέμα μοῦ φάνηκε ἀστεῖο, τὸ συζήτησα μὲ τοὺς φίλους μου Παναγιώτη κι Ἑλένη.
Κι ἐκεῖ συνέβῃ τὸ …θαῦμα!!!
Βιαστικὴ ὅπως ἤμουν, κι ἐφ΄ ὅσον δὲν μὲ ἀφορᾷ τὸ τὶ πιστεύει ὁ καθείς, δὲν πρόσεξα κάποιες «ἰδιαίτερες σχέσεις» τῶν ἐν λόγῳ διοργανωτῶν. Τὸ ἔκανε ὅμως ἡ Ἑλένη, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Παναγιώτου.
Συνέχεια
Ὅταν εἶδα τὴν παραπάνω γελοιογραφία ἐνεθυμήθην τὶς συζητήσεις μας μὲ τὸν θεῖο διδάσκαλο, γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν κατάφερε κάποια παγκόσμιος αὐτοκρατορία ἔως σήμερα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα της.
Κι ἐπεὶ δὴ τῶν Γερμανῶν τὰ ἔργα μάλλον εἶναι σχετικὰ πρόσφατα, καλλίτερα στὴν θέσι τους νὰ τοποθετήσουμε κάθε βάρβαρο ποὺ προσεπάθησε, λυσσαλέα, ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες, νὰ ἐλέγξῃ, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀφανίσῃ τὴν ἀνθρωπότητα.
Πολλὲς φορὲς παρατηρῶ ἀνθρώπους ποὺ συναντῶνται τυχαία καὶ σὰν νὰ ὑπάρχῃ μεταξύ τους ἕνα προστατευτικὸ περίβλημα, σὰν νὰ ὑπάρχῃ ἕνας ἀμνιακὸς σάκκος ποὺ τοὺς προστατεύει καὶ τοὺς χωρίζει ἀπὸ τὸν κόσμο γύρω τους. Μοιάζει σὰν νὰ μὴ πρέπῃ νὰ μιλήσῃ ἡ ψυχή, σὰν νὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ περιστοιχίζεται ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ὑψηλοὺς τοίχους καὶ φράκτες φόβου καὶ ἀγωνίας. Οἱ περισσότεροι παρουσιάζουν μικρὰ κομμάτια ψυχῆς ἢ καθόλου ψυχὴ καὶ εἶναι σὰν νὰ ἀποτελῶνται μόνον ἀπὸ ἐπιθυμίες, πλάνα καὶ προθεσμίες. Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον τὸ ἔγραψε ὁ Ἄκης. Εἶναι μία πολὺ ἐπίπονη, ἀπὸ συναισθηματικῆς πλευρᾶς, προσπάθεια νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ὅσα σήμερα βιώνουμε. Καὶ εἶναι, τολμῶ νὰ πῶ, μία πολὺ ἔντιμη προσέγγισις αὐτῶν. Ἁπλῶς ἐγὼ τώρα πιὰ ἀντιλαμβάνομαι τὰ γεγονότα διαφορετικῶς… Ἀπὸ ἀπόστασι…. Καὶ νομίζω, δίχως νὰ εἶμαι βεβαία, πὼς μπορῶ νὰ θέσω κι ἐγὼ ἄλλα ἐρωτήματα, ποὺ ἴσως νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις… Ἴσως… Ὄχι ὅμως ἀκόμη. Γιὰ τὴν ὥρα ἄς προβληματιστοῦμε περισσότερο.
Κι ἄς μεγαλώνῃ διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐρωτηματικῶν ποὺ μᾶς κατακλύζουν. Θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ νὰ Συνέχεια
