Ὅταν εἶδα τὴν παραπάνω γελοιογραφία ἐνεθυμήθην τὶς συζητήσεις μας μὲ τὸν θεῖο διδάσκαλο, γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν κατάφερε κάποια παγκόσμιος αὐτοκρατορία ἔως σήμερα νὰ ὁλοκληρώσῃ τὰ ἔργα της.
Κι ἐπεὶ δὴ τῶν Γερμανῶν τὰ ἔργα μάλλον εἶναι σχετικὰ πρόσφατα, καλλίτερα στὴν θέσι τους νὰ τοποθετήσουμε κάθε βάρβαρο ποὺ προσεπάθησε, λυσσαλέα, ἀνᾲ τοὺς αἰῶνες, νὰ ἐλέγξῃ, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀφανίσῃ τὴν ἀνθρωπότητα.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀντιλαλοῦνε τὰ Σφακιᾶ…
Κάθε ἡμέρα εἶναι ἕνα καινούργιο κάλεσμα.
Πολλὲς φορὲς παρατηρῶ ἀνθρώπους ποὺ συναντῶνται τυχαία καὶ σὰν νὰ ὑπάρχῃ μεταξύ τους ἕνα προστατευτικὸ περίβλημα, σὰν νὰ ὑπάρχῃ ἕνας ἀμνιακὸς σάκκος ποὺ τοὺς προστατεύει καὶ τοὺς χωρίζει ἀπὸ τὸν κόσμο γύρω τους. Μοιάζει σὰν νὰ μὴ πρέπῃ νὰ μιλήσῃ ἡ ψυχή, σὰν νὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ περιστοιχίζεται ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ὑψηλοὺς τοίχους καὶ φράκτες φόβου καὶ ἀγωνίας. Οἱ περισσότεροι παρουσιάζουν μικρὰ κομμάτια ψυχῆς ἢ καθόλου ψυχὴ καὶ εἶναι σὰν νὰ ἀποτελῶνται μόνον ἀπὸ ἐπιθυμίες, πλάνα καὶ προθεσμίες. Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Συνέχεια
Τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸ ὑπόγειο.
Τὸ παρακάτω κείμενον τὸ ἔγραψε ὁ Ἄκης. Εἶναι μία πολὺ ἐπίπονη, ἀπὸ συναισθηματικῆς πλευρᾶς, προσπάθεια νὰ ἀπαντηθοῦν τὰ ὅσα σήμερα βιώνουμε. Καὶ εἶναι, τολμῶ νὰ πῶ, μία πολὺ ἔντιμη προσέγγισις αὐτῶν. Ἁπλῶς ἐγὼ τώρα πιὰ ἀντιλαμβάνομαι τὰ γεγονότα διαφορετικῶς… Ἀπὸ ἀπόστασι…. Καὶ νομίζω, δίχως νὰ εἶμαι βεβαία, πὼς μπορῶ νὰ θέσω κι ἐγὼ ἄλλα ἐρωτήματα, ποὺ ἴσως νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις… Ἴσως… Ὄχι ὅμως ἀκόμη. Γιὰ τὴν ὥρα ἄς προβληματιστοῦμε περισσότερο.
Κι ἄς μεγαλώνῃ διαρκῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐρωτηματικῶν ποὺ μᾶς κατακλύζουν. Θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ ἡ στιγμὴ νὰ Συνέχεια
Τί κάνουν οἱ λύκοι ἀνάμεσα στά πρόβατα;
Τὰ κατασπαράζουν!
Ἐμεῖς ὅμως δὲν εἴμαστε πρόβατα. Ἤ τοὐλάχιστον δὲν ἔχουν καταφέρει ἀκόμη νὰ μᾶς κάνουν ἐν τελῶς…
Κάτι τρέχει ἀνάμεσά μας…
Κάτι μᾶς τραβᾶ καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν ἀποχαύνωσι ποὺ μᾶς ἐπέταξαν.
Ὅσο γιὰ τοὺς λύκους… Ναί, πράγματι, ἔχουν ἀμολυθεῖ ἀνάμεσά μας…
Ἀλλὰ δὲν σκιάζομαι… Σιγὰ σιγὰ τοὺς ξεσκίζουμε τὶς προβιὲς καὶ τοὺς ἀποκαλύπτουμε…
Συνέχεια
Εἶσαι ὅλα ὅσα ἔχεις.
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιὰ κάθε ἡμέρα κάνεις τοὐλάχιστον ἕνα συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοὶ ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως γιατί ὑπάρχει μιὰ γνώσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατί ὑποκείπτουμε. Ἄλλοι συμβιβασμοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ ἀθόρυβοι. Εἶναι δυνατοὶ γιατί, ἐνδεδεχομένως, νοιώθουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀποφύγουμε καὶ ἀθόρυβοι γιατί δὲν τοὺς συνειδητοποιοῦμε. Κάθε συμβιβασμὸς ποὺ κάνουμε εἶναι ἕνα νόμισμα ποὺ προσπαθοῦμε μὲ αὐτὸ νὰ ἐξαγοράσουμε μιὰ μελλοντικὴ εὐτυχία. Συμβιβαζόμαστε ἀπὸ φόβο καὶ ἀπὸ ἄγνοια, ὅταν δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς τὶς ἀξίες μας ἀλλὰ καὶ τὸ τί ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς κι ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἀποτυχίας ἢ τῆς ἀποῤῤίψεως ἢ ἀπὸ τὸ φόβο τῆς μοναξιᾶς. Συνέχεια