Χρωστᾶς 3000 στό δημόσιο;
Κανένα πρόβλημα. Θὰ μπαίνῃς φυλακή, τὸ αὐτόφωρο γιὰ αὐτὴν τὴν περίπτωσι παρατείνεται σὲ …δύο χρόνια!
Ποῦ θά τούς βάζουν ὅλους αὐτούς;
Τί τά ἔχουμε τόσα γήπεδα βρέ;
Χρωστᾶς μικρότερο ποσό; Κατάσχεται ὁ μισθὸς ἢ ἡ σύνταξίς σου.
Μά δέν ἔχεις νά φᾷς;
Γιὰ αὐτὸ ὑπάρχουν οἱ φιλάνθρωποι καὶ τὰ συσσίτια.
Ναί, ἡ γνώσις νικᾶ κάθε φόβο.
Τὸν ἐξαφανίζει.
Ἡ λέξις φόβος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία φωτός, δῆλα δὴ γνώσεως.
Ἄρα ὁ φωτισμός, ἡ γνώσις, τὸν ἐξαφανίζει.
Εἶναι σὰν τὸ παιδί, ποὺ ὅταν εἶναι μικρὸ καὶ τὸ κρατᾶ ἡ γιαγιά του ἀγκαλιά, τὴν ὥρα ποὺ πέφτουν κεραυνοί, Συνέχεια
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος, εἶναι κάτι μοναδικὸ ἐξαιρετικό, ἀξιοπρόσεκτο, ἀνεπανάληπτο εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ διασταυρώνοται τὰ μονοπάτια τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐτσι καὶ ἡ ἱστορία του εἶναι σημαντικὴ αἰωνία καὶ θεϊκή. Μέσα ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο παίρνει μορφὴ καὶ σχῆμα τὸ πνεῦμα κι αὐτὸ τὸν κάνει θαυμαστό. Ὁ κάθε ἕνας μέσα ἀπὸ τὴν ἀτένισί του στὸν κόσμο ἀναζητᾶ νὰ προσδιορίσῃ τὸν ἑαυτό του, τοὺς ἀνθρώπους γύρω του, καὶ νὰ κατανοήσῃ τὸ σκοπό του. Ὁ κάθε ἕνας κουβαλᾶ κατάλοιπα ἀπὸ τὴν γέννησί του καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά του βιώματα, φῶς καὶ σκιὲς ἑνὸς ἀρχεγόνου κόσμου. Ὅλοι μας ἔχουμε μιὰ κοινὴ καταγωγὴ καὶ ἀναδυθήκαμε μέσα ἀπὸ μιὰ ἀστραπὴ στὸν ἴδιο περίλαμπρο κῆπο. Ὡστόσο ὁ κάθε ἕνας ἔχει τὴν δική του διαδρομή, τὴ δική του ἀποστολή, τὰ δικά του χαρίσματα, τὸ δικὸ προσωπικὸ ἔργο. Συνέχεια
Κι ὄχι μερικὰ πατήματα σὲ κάποιους ὑπολογιστές.
Ὃὔτε χρέη. Οὔτε λογαριασμοί. Οὔτε τράπεζες. Οὔτε αὐτὰ ποὺ πασχίζουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ βλέπουμε.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι Φῶς, κι ὄχι γεμάτες κι ἄδειες τσέπες.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι τρόπος ζωῆς, σκέψεως, ἀντιλήψεως κι ὄχι κατάῤῥευσις τραπεζικῶν καὶ κρατικῶν συστημάτων.
Κάθε ἡμέρα δεχόμεθα ἕναν σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος μὲ τὸ κινητό του, τώρα πιὰ μὲ τὰ κινητά του, τὸ I pod του μὲ τὸ laptop του ἀπὸ φόβο μήπως καὶ μείνει ἔστω καὶ ἕνα λεπτὸ μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὅλα αὐτὰ τὰ gadgets εἶναι οἱ σύγχρονες Σειρῆνες ποὺ μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὸν προορισμό μας.
Ποῦ πᾶμε ἔτσι ἀρματωμένοι σάν στρατιῶτες πού εἶναι σέ ἕναν συνεχῆ πόλεμο; Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
