Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἕνας κόσμος, εἶναι κάτι μοναδικὸ ἐξαιρετικό, ἀξιοπρόσεκτο, ἀνεπανάληπτο εἶναι ἕνα σημεῖο ποὺ διασταυρώνοται τὰ μονοπάτια τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐτσι καὶ ἡ ἱστορία του εἶναι σημαντικὴ αἰωνία καὶ θεϊκή. Μέσα ἀπὸ κάθε ἄνθρωπο παίρνει μορφὴ καὶ σχῆμα τὸ πνεῦμα κι αὐτὸ τὸν κάνει θαυμαστό. Ὁ κάθε ἕνας μέσα ἀπὸ τὴν ἀτένισί του στὸν κόσμο ἀναζητᾶ νὰ προσδιορίσῃ τὸν ἑαυτό του, τοὺς ἀνθρώπους γύρω του, καὶ νὰ κατανοήσῃ τὸ σκοπό του. Ὁ κάθε ἕνας κουβαλᾶ κατάλοιπα ἀπὸ τὴν γέννησί του καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά του βιώματα, φῶς καὶ σκιὲς ἑνὸς ἀρχεγόνου κόσμου. Ὅλοι μας ἔχουμε μιὰ κοινὴ καταγωγὴ καὶ ἀναδυθήκαμε μέσα ἀπὸ μιὰ ἀστραπὴ στὸν ἴδιο περίλαμπρο κῆπο. Ὡστόσο ὁ κάθε ἕνας ἔχει τὴν δική του διαδρομή, τὴ δική του ἀποστολή, τὰ δικά του χαρίσματα, τὸ δικὸ προσωπικὸ ἔργο. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἡ Ἑλλάς εἶναι Φῶς…
Κι ὄχι μερικὰ πατήματα σὲ κάποιους ὑπολογιστές.
Ὃὔτε χρέη. Οὔτε λογαριασμοί. Οὔτε τράπεζες. Οὔτε αὐτὰ ποὺ πασχίζουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ βλέπουμε.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι Φῶς, κι ὄχι γεμάτες κι ἄδειες τσέπες.
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι τρόπος ζωῆς, σκέψεως, ἀντιλήψεως κι ὄχι κατάῤῥευσις τραπεζικῶν καὶ κρατικῶν συστημάτων.
Ἤσουν καλό ROBOT σήμερα;
Κάθε ἡμέρα δεχόμεθα ἕναν σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος μὲ τὸ κινητό του, τώρα πιὰ μὲ τὰ κινητά του, τὸ I pod του μὲ τὸ laptop του ἀπὸ φόβο μήπως καὶ μείνει ἔστω καὶ ἕνα λεπτὸ μόνος μὲ τὸν ἑαυτό του. Ὅλα αὐτὰ τὰ gadgets εἶναι οἱ σύγχρονες Σειρῆνες ποὺ μᾶς ἀποσποῦν ἀπὸ τὸν προορισμό μας.
Ποῦ πᾶμε ἔτσι ἀρματωμένοι σάν στρατιῶτες πού εἶναι σέ ἕναν συνεχῆ πόλεμο; Συνέχεια
Τί λέτε μωρέ; Πεθαίνει ἡ Ἑλλάς;
Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ ἀκόμη σκοτώνουν τὴν ζωή τους.
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Σήμερα είναι μια μέρα ξεχωριστή για μένα, είναι μια μέρα γενεθλίων.
Είναι τα γενέθλια που επέλεξα από μόνος μου να έχω, είναι το πέρασμά μου από τον θάνατο στην ζωή.
Ήταν μια Κυριακή πρωί πριν από πέντε χρόνια που φυσιολογικά δεν έπρεπε να είχα ξυπνήσει.
Και η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να ξυπνήσω, δεν ήθελα να ζήσω, νόμιζα πως δεν είχα κανέναν λόγο ύπαρξης.
Νόμιζα πως είχα εξαντλήσει όλες μου τις δυνάμεις και τα όνειρα για ζωή, νόμιζα πως τέλειωσαν όλα, πως όλα ήταν νεκρά.
Η εικόνα που είχα εκείνο το πρωί μύριζε θάνατο.
Τῆς φυλακῆς τὰ σίδερα εἶναι γιὰ τὸν …Κολλάτο!
Τί νά πῇ κάποιος γιά τό πρόσωπό του;
Δὲν τὸ βάζει κάτω.
Γείτονας τῆς γερμανικῆς πρεσβείας κι ἐνοχλεῖ… Ἐνοχλεῖ πολύ…
Καὶ κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνομαι, ὅπως λέει καὶ μία φίλη, σὲ λίγο θὰ δοῦμε νὰ μετακομίζῃ ἡ γερμανικὴ πρεσβεία κάπου ἀλλοῦ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν τὸν βλέπῃ! Συνέχεια