Οἱ περισσότεροι ὅταν μιλοῦν γιὰ κατεπιεσμένα συναισθήματα ἐννοοῦν τὰ ἀρνητικὰ κι αὐτὸ γιατί δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ καταπιέζῃ τὰ συναισθήματά του ἐπιλεκτικά. Ἐτσι ἐνῶ ἀρχίσαμε νὰ θέλουμε νὰ κρύψουμε τὰ ἀρνητικά μας συναισθήματα στὴν πραγματικότητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε κατελύσαμε τὸν μηχανισμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὰ συναισθήματα μᾶς γενικά, τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος ποταμὸς μέσα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνέκφραστα θετικὰ συναισθήματα. Συνέχεια →

Πολλὲς φορές, ἴσως τὶς περισσότερες, οἱ ὀμορφιὲς περνοῦν ἀπὸ ἐμπρός μας ἀλλὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ τὶς παρατηρήσουμε. 
Εἶναι σὰν νὰ ὁδηγοῦμε ἕνα ταχύτατο ὄχημα καὶ νὰ προσέχουμε μόνον τὸν δρόμο. 
Ὅλα τὰ τοπία μᾶς προσπερνοῦν, ἤ τὰ προσπερνοῦμε, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε κάποιες στιγμὲς καὶ νὰ τὰ παρατηρήσουμε. 
Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ ἡ διαβίωσίς μας… Δὲν τὴν παρατηροῦμε…
Κι ἔτσι τὰ ὄμορφα συμβαίνουν γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ δίχως ἐμᾶς….

Συνέχεια →

Διαρκῆς…
Ἀσταμάτητος…
Δίχως ἀρχὴ καὶ τέλος…
Αὐτὰ τὰ δεσμὰ πρέπει νὰ σπάσουν…
Νὰ διαλυθοῦν…
Νὰ γίνουν σκόνη κι ἀέρας…

Συνέχεια →