“Βάστα, Ρόμελ!”(Διαβάστε τι έγραφε ο Δημήτρης Ψαθάς για τη δύσκολη θέση που βρέθηκαν οι μαυραγορίτες της Κατοχής μετά τη νίκη των Συμμάχων στο Ελ Αλαμέιν!.. Λέτε να συμβεί κι εδώ μετά την άνοδο των τιμών στα σούπερ μάρκετ;)
-Βάστα, Ρόμελ! Αντιλαλούν οι δρόμοι.
-Βάστα, Ρόμελ! Ωρύονται οι άνθρωποι.
-Βάστα, Ρόμελ!
Το λένε στα σπίτια και στα μαγαζιά κι ολούθε. Χαρά. Και γέλια. Κι ούτε κανένας λογαριάζει πια τις φάτσες των Συνέχεια
Ἐδῶ καὶ μερικὰ 24ωρα ἔχω ἔντονο τὴν αἴσθησι πὼς συντόμως, πολὺ συντόμως, θὰ μᾶς ἀνακοινώσουν πὼς εἴμαστε κατεστραμμένοι. Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται!!!
Δὲν εἶναι ἡ δραχμούλα μας ποὺ ἔρχεται σιγὰ σιγά, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἀνυπαρξία αὐταρκείας.
Κάτι ποὺ τεχνητῶς φυσικὰ διατηρεῖται, διότι καὶ τὶς ὑποδομὲς ἔχουμε καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὰ δεδομένα.
Ὅμως μὲ προβληματίζει τὸ ὅ,τι ξαφνικά, ἀπὸ τὴν μία τὰ «λάθη» κι ἀπὸ τὴν ἄλλην τὰ «κουρέματα», ποὺ ὅμως δὲν εἶχαν λογικὴ βάσι, ἄρχισαν νὰ γίνονται τῆς …μοδός! Ὅλη ἡ Εὐρώπη ἀπειλεῖται μὲ ἀνάλογες πράξεις. Συνέχεια
10 Ἀπριλίου 1826. Ἡ μεγάλη Ἔξοδος!
Ἡ ἱεροτέρα πράξις τοῦ ’21!
Ἡ πιὸ δαφνοστεφανωμένη Ἔξοδος τῆς Παγκοσμίου Ἱστορίας.
Δὲν τὰ κατάφεραν οἱ περισσότεροι, θὰ ἀπαντήσουν κάποιοι.
Ναί, δὲν τὰ κατάφεραν. Ἀλλὰ ἐπολέμησαν ὅλοι! ΟΛΟΙ!!! Γιὰ μῆνες!
Ὅταν μπῆκαν στὴν μάχη ἐγνώριζαν πὼς ἔχουν περισσότερες πιθανότητες νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ζήσουν. Μὰ δὲν ἐδίστασαν. Μπῆκαν!
Δὲν εἶναι λοιπὸν μόνον ἡ Ἔξοδος!
Εἶναι καὶ ὅλη ἡ προηγουμένη διαδικασία. Εἶναι ὅλα ὅσα συνέβησαν κι ἔδεσαν, ἤ ἐχώρισαν, διὰ παντὸς τοὺς Συνέχεια
Οἱ περισσότεροι ὅταν μιλοῦν γιὰ κατεπιεσμένα συναισθήματα ἐννοοῦν τὰ ἀρνητικὰ κι αὐτὸ γιατί δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ καταπιέζῃ τὰ συναισθήματά του ἐπιλεκτικά. Ἐτσι ἐνῶ ἀρχίσαμε νὰ θέλουμε νὰ κρύψουμε τὰ ἀρνητικά μας συναισθήματα στὴν πραγματικότητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε κατελύσαμε τὸν μηχανισμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὰ συναισθήματα μᾶς γενικά, τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος ποταμὸς μέσα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνέκφραστα θετικὰ συναισθήματα. Συνέχεια
Πολλὲς φορές, ἴσως τὶς περισσότερες, οἱ ὀμορφιὲς περνοῦν ἀπὸ ἐμπρός μας ἀλλὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ τὶς παρατηρήσουμε.
Εἶναι σὰν νὰ ὁδηγοῦμε ἕνα ταχύτατο ὄχημα καὶ νὰ προσέχουμε μόνον τὸν δρόμο.
Ὅλα τὰ τοπία μᾶς προσπερνοῦν, ἤ τὰ προσπερνοῦμε, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε κάποιες στιγμὲς καὶ νὰ τὰ παρατηρήσουμε.
Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ ἡ διαβίωσίς μας… Δὲν τὴν παρατηροῦμε…
Κι ἔτσι τὰ ὄμορφα συμβαίνουν γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ δίχως ἐμᾶς….
Χανιά!
Στρατιωτικὸς νόμος μέσα κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι!
Πρόβα;
Λᾶθος!
Πρόβες συμβαίνουν ὁπουδήποτε σὲ ὅλην τὴν ἐπικράτεια, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο.
Ἀπὸ τὸ Ἁπλούστερον, ποὺ λεγόταν Κερατέα, ἔως τὸ σοβαρότερον ποὺ λέγεται χρυσός.
Συνέχεια
