Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Πολὺς Δίας μᾶς ἔζωσε….

ἀπὸ τὸν/τὴν

6

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

Πολὺς Δίας μᾶς ἔζωσε....33

Κι ἀρχίζω νὰ ἀνησυχῶ…

Δίας ἐδῶ, Δίας ἐκεῖ, Δίας καὶ παρὰ πέρα…

Δίας στὸ πορτοφόλι μας, Δίας καὶ μὲ παντιέρα….

Δίας μὲς στὰ σχολεῖα μας ἀλλὰ καὶ στὰ …βιβλία μας!

Δίας στὸν νόμο ἀλλὰ καὶ στὸν ἀστυνόμο…

Ἀλλὰ ἄς σταματήσω καλλίτερα τὰ ἀστεῖα.

Εἶναι πράγματι παράξενο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει.

Ἄν κι ὅλο τὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν διαλύεται, τὰ μόνα ποὺ ἐξακολουθοῦν ἀκόμη νὰ λειτουργοῦν θαυμάσια, εἶναι τὰ προγράμματα Δίας.
Συνέχεια →

Ἀγώνας γιὰ ἐλευθερία!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Διαρκῆς…
Ἀσταμάτητος…
Δίχως ἀρχὴ καὶ τέλος…
Αὐτὰ τὰ δεσμὰ πρέπει νὰ σπάσουν…
Νὰ διαλυθοῦν…
Νὰ γίνουν σκόνη κι ἀέρας…

Συνέχεια →

Ἡ τρίτη Γερμανικὴ εἰσβολή.

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Δύο κάννες σημαδεύουν -ὄχι καὶ τόσο …ἀνδρίκια – ἕναν δεμένον κι ἄοπλον!!!

Ἐχθὲς 6 καὶ σήμερα 7 Ἀπριλίου, ξεκίνησε ἐπισήμως ἡ δευτέρα γερμανικὴ εἰσβολὴ στὴν χώρα μας, πρὸ 72 ἐτῶν.
Ἡ πρώτη ἦταν λίγο μετὰ τὴν ἐπανάστασι, μὲ τὴν ἔλευσι τοῦ Ὄθωνος καὶ τὴν Ἀντιβασιλεία καὶ συνέβῃ, ἐπισήμως τοὐλάχιστον, ἀναίμακτα. Ἀλλὰ δὲν ἦταν ἔτσι…
Ἡ δευτέρα αὐτὴ ποὺ ὁλοκληρώθηκε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1941, συνέβῃ διὰ τῆς βίας καὶ συνοδεύθηκε ἀπὸ ποταμοὺς αἵματος.
Ἡ τρίτη, αὐτὴ ποὺ βιώνουμε τώρα, ἔχει ἐπίσης ξεκινήσῃ. Τὸ αἷμα ἀκόμη δὲν ῥέει στοὺς δρόμους, ἀλλὰ ἐπεὶ δὴ οἱ Γερμανοὶ εἶναι Μπαρμπάρους Μπαρμπάρους (κατὰ Ἰούλιον Καίσαρα) ἄς μὴν ἀνησυχοῦμε… Θὰ φροντίσουν….

Συνέχεια →

Τότε ποὺ οἱ ναζὶ (κι ὄχι μόνον) συκοφαντοῦσαν τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμό.

ἀπὸ τὸν/τὴν

12

Ἀπὸ καιρὸ ἤθελα νὰ γράψω γιὰ τὴν λεηλασία τῶν συμβόλων μας, μὲ ἀναλυτικότερο τρόπο, ἀπὸ πολλοὺς λαούς, ἀλλὰ πάντα καταπιανόμουν μὲ ἕνα, τὸ πολὺ δύο σύμβολα. 
Σήμερα ὅμως θὰ ἀναφερθῶ σὲ περισσότερα, τὰ ὁποῖα ἐκ τῶν πραγμάτων σταδιακῶς ἀποκαλύπτονται καὶ γίνονται γνωστά, σὲ ὅλο καὶ μεγαλυτέρα μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ μας. 
Πέραν λοιπὸν τῆς γνωστῆς τετραγάμμας, καθῶς ἐπίσης καὶ τοῦ δωρικοῦ χαιρετισμοῦ, οἱ ναζὶ πάσχισαν νὰ οἰκειοποιηθοῦν κι ἄλλα, πολλά, γιὰ τὰ ὁποῖα ἐλάχιστα γνωρίζουμε. 

Συνέχεια →

Κι ἐάν ὀνειρεύομαι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ναί, γιατί ὄχι;
Πῶς θά μπορέσω νά φτιάξω τόν κόσμο μου ὅπως τοῦ πρέπει κι ὄχι ὅπως μοῦ ἔμαθαν πώς τοῦ πρέπει;
Ὀνειρεύομαι λοιπόν;
Ναί, μὲ ἀνοικτὰ καὶ μὲ κλειστὰ μάτια…
Οὐσιαστικῶς ὀνειροδομῶ!
Συνέχεια →

Ἐν ἀναμονῇ στήν γωνία ἤ…;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Κάποτε, ὅταν ἀκόμη ἤμουν στὴν ἐφηβεία, ἕνας ἀγαπημένος δάσκαλος καὶ φίλος, μοῦ ἔλεγε συχνὰ πυκνά: «καλλίτερα νὰ σὲ ὑποτιμοῦν καὶ νὰ σὲ ἀγνοοῦν, παρὰ νὰ σὲ φοβοῦνται»…
Ἔλεγε κι ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ἀπεδείκνυε πὼς εἶναι προτιμότερον νὰ περιμένῃς τὸν ὅποιον ἐχρθὸ νὰ ξεδιπλώσῃ ὅλα του τὰ ὅπλα, παρὰ νὰ στέκεσαι ἐμπρός του, ἀσάλευτος, δίχως δυνατότητες ἐλιγμῶν καὶ τελικῶς εὔκολος στόχος καὶ ἄμεσα ἀναγνωρίσιμος.

Συνέχεια →