Ἀνέβα, γιὰ νὰ δῇς τὴν Πατρίδα…


Εἶναι ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ μὲ ἀνεστάτωσαν…

Βγαλμένα ἀπὸ τὴν καρδιὰ κάποιου, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη Πατρίδα… Γεμάτη Ἑλλάδα…

Ἔχεις δῇ τό φεγγάρι νά σκάῃ στόν Ἐρύμανθο, γράφει…
Το ἔχεις δῇ; Ἐρωτῶ κι ἐγώ… Ὄχι ἐσᾶς… Τὸν Ἑαυτόν μου…
Ναί, εἶχα τὴν τύχη καὶ τὴν τιμή… Ναί, τὸ ἔχω δῇ… Ὅπως τὸ ἔχω δῇ κι ἄλλοῦ… Σὲ ἄλλους τόπους, ποὺ ὅμως ὅλοι γιὰ ἐμέναν εἶναι Πατρίδα…

Συνέχεια

Θέλει Ἀρετὴν καὶ Τόλμην ἡ Ἐλευθερία!

Ἀνδρέου Κάλβου ἀδιαπραγμάτευτες ἀλήθειες…
Ἀπόλυτες…
Δεσμευτικές…

Πῶς θά γίνῃς ἐλεύθερος ἐάν ἔχεις πάθη; Ἐάν δῆλα δή πάσχῃς;
Συνέχεια

Μόνον ἐὰν μαθαίνουμε ἀπὸ τὰ λάθη μας…

Μποροῦμε νὰ ὀνειρευτοῦμε…
Μόνον τότε δικαιούμαστε νὰ ξαναφτιάξουμε τὸν κόσμο μας ὅπως τοῦ πρέπει κι ὅπως μᾶς πρέπει…
Μόνον τότε ἔχουμε δικαίωμα νὰ περιμένουμε τὸ αὔριο μὲ λαχτάρα…

Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ἐάν δέν μάθω καί ἀπό τά λάθη μου, τότε γιατί νά ὑπάρχουν στήν ζωή μου;
Συνέχεια

Ὁ Ἕλλην ὅμως εἶναι πάντα Ἄνθρωπος!!!

Καί τί σημαίνει τελικῶς Ἄνθρωπος; Γιατί δέν στεκόμαστε στό ἁπλούστερον; Μήπως εἶναι Ἄνθρωπος τό κάθε τί ἤ ὁ καθείς; Ἤ μήπως Ἄνθρωπος σημαίνῃ κάτι πολύ συγκεκριμένον;

Θέλω δὲν θέλω, θὰ καταφύγω στὸν Ἀριστοτέλη.

Εἶναι βλέπετε ὁ μοναδικὸς πλήρης ὁρισμὸς τοῦ Ἀνθρώπου καταγεγραμμένος ἀπὸ τὸν παπποῦ.
Καί γιατί νά ἀνατρέξω στόν παπποῦ Ἀριστοτέλη κι ὄχι σέ πιό σύγχρονες θεωρήσεις; 
Μήπως διότι ὁ μόνος πού χρησιμοποίησε τήν ἀπόδειξι εἶναι αὐτός;
Συνέχεια

Τί θά ἔκανε ὁ Κολοκοτρώνης ἐάν ζοῦσε σήμερα;

Τό ἔχουμε ἄρα γέ σκεφθεῖ αὐτό;
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ τί θά ἔκανε;
Πῶς θά τόν ἀντιμετωπίζαμε;
Πῶς θά συμπεριεφέρετο;  Ποιούς θά θεωροῦσε ἐχθρούς, ποιούς φίλους καί ποιούς προσκυνημένους; 

Νομίζω πὼς ὅλοι μας στεκόμεθα μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν στρατηγό, τὰ ὁποῖα ἔπραξε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, καὶ σπανίως πασκίζουμε νὰ ἐμβαθύνουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς ἀντιλήψεώς του καὶ τῆς μεγαλοκαρδίας του.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα τοῦ τρόπου σκέψεώς του, εἶναι ἡ στάσις του ἀπέναντι στὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καὶ στοὺς Μανιᾶτες του.
Συνέχεια

Πόσο σέ ἔχω ἀδικήσει καρδιά μου;

Γύρισα πρὶν λίγο. Κουρασμένος, σκεφτικός, δύσθυμος. Τὴν ὥρα ποὺ κλείδωσα τὸ αὐτοκίνητο τὸ βλέμμα μου διέκρινε το φῶς τοῦ φεγγαριοῦ νὰ διαχέεται στὰ λιβάδια. Πανσέληνος. Κάτι σκίρτησε μέσα μου. Σήκωσα τὸ κεφάλι ψηλά. Πουθενὰ τὸ φεγγάρι. Ἕνα κατάμαυρο σύννεφο σὲ σχῆμα γῦπα τὸ κάλυπτε. Συνέχεια