Διάβαζα λοιπὸν γιὰ τὰ …μὴ ἔργα Παπακωνσταντίνου, τοῦ γνωστοῦ πρώην τσάρου, καὶ γέλαγα…
Τὶ λίστες πήγαιναν, τὶ λίστες ἔρχονταν, τὶ δισκάκια χοροπηδοῦσαν….Ὄχι, δὲν γέλαγα γιὰ τὴν ἀπύθμενη βλακεία του, οὔτε γιὰ τὴν σωρεία τῶν ψευδῶν, οὔτε γιὰ τὴν ἐμμονή του νὰ μᾶς βλέπῃ σὰν ἠλιθίους.
Γέλαγα γιὰ τὸ ὅ,τι ἀκόμη ὑπάρχουν συνάνθρωποί μας ποὺ στὶς ἐπόμενες ἐκλογὲς θὰ τρέξουν νὰ τὸν ψηφίσουν. Διότι ναί, ἀκόμη ὑπάρχουν.
Ὄχι διότι εἶναι γηραιοί, κωφοί, στραβοί… Ἀλλὰ βλέπετε, ἔτσι ἔμαθαν. Ἀπὸ τὴν μία νὰ βρίζουν τὸν βο(υ)λευτή τους κι ἀπὸ τὴν ἄλλην νὰ τὸν σταυρώνουν στὶς ἐκλογές.  Παράνοια! Τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ! Συνέχεια →