Ἄλλαξε ὄνομα! Ἄλλαξε νονούς… Ἄλλαξε δουλεμπόρους, ἀλλὰ δουλεία παρέμεινε…
Διότι ἐὰν καλοεξετάσουμε τὴν ἱστορία τῆς δουλείας στὸν πλανήτη, θὰ σταματήσουμε μὲ πόνο στὴν Ἀφρική. Καὶ τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς οὐδέποτε ἔπαψε καὶ μόνον ἄλλαξε τρόπους ἐπιβολῆς….
Ὄχι πὼς δὲν ὑπῆρχε δουλεία καὶ στὴν ἀρχαιότητα. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ δουλεία ἦταν κάτι ποὺ Συνέχεια
Εἰλικρινῶς. Ὅλοι ἐσεὶς ποὺ δημιουργήσατε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ τὸ «βαπτίσατε» ἱστορικὴ σειρὰ, μὲ κουράζετε! Εἶχα νὰ παρακολουθήσω τηλεόρασι πλέον τῶν πέντε ἐτῶν καὶ τώρα στήνομαι ἐμπρὸς στὴν ὀθόνη, κάνοντας κάτι ποὺ πάντα ἀπεχθανόμουν. Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἱστορικὸ ἀφιέρωμα, ἀλλὰ λόγῳ τῶν πολὺ «προσεκτικῶν» ἀποσιωπήσεών του, δὲν εἶναι.
Ὁμολογῶ πὼς δὲν ἤθελα νὰ σᾶς δῶ καὶ σκεφτόμουν σοβαρὰ νὰ συμμετάσχω σὲ κάποιες δράσεις ποὺ ξεκινοῦν τὶς ἐπόμενες ἡμέρες, μὲ στόχο τὴν ἀποδόμησι ὅλων αὐτῶν ποὺ ἑτοιμάσατε καὶ τῆς δημιουργίας …ἀρνητικῆς διαφημίσεως γιὰ τὸ «ἱστορικὸ» σας ἔργο!
Δὲν μὲ ἀφορᾷ ἡ ἐμπορικότητά του «ἔργου» σας, ἀλλὰ τὰ ὅσα περνάει ὑπογείως. Καὶ τὰ περνάει ἀγαπητοὶ μου. Εἶτε τὸ παραδέχεστε, εἶτε ὄχι! Ἁπλᾶ, αὐτὸ ποὺ δὲν καταλαβαίνετε εἶναι ὅτι ὅλο αὐτὸ ποὺ πασχίζετε νὰ «χτίσετε», δυστυχῶς γιὰ ἐσᾶς, θὰ γυρίσῃ εἰς βᾶρος σας! Ξέρετε γιατὶ; Ἴσως πράγματι νὰ καταφέρετε Συνέχεια
Ὁ Ἑρμῆς κατὰ τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία εἶναι ὁ ἀγγελιοφόρος θεός. Δῆλα δή αὐτός ποὺ μεταφέρει τὴν πληροφορία. Τὸν συναντοῦμε σὲ πολλὲς σκηνὲς μέσα στὴν Ὀδύσσεια καὶ τὴν Ἰλιάδα ἀλλὰ τὸν συναντοῦμε καὶ σὲ κάποιες ἄλλες σκηνὲς μέσα στὴν Ἑλληνικὴ μυθολογία γενικότερα. Ἔλαβε μέρος στὴν Τιτανομαχία μὲ τὸ μέρος τῶν θεῶν καὶ θὰ λέγαμε πὼς ἦταν ἰδιαιτέρως δραστήριος.
Ἐπίσης, λόγῳ τῶν στηλῶν-ὁδηγῶν (Ἑρμαῖ) μποροῦμε νὰ τὸν θεωρήσουμε κι ὡς ὁδηγό-μπροστάρη. Συνέχεια
αὐτό εἶναι τό σκάφος πού ἐφοδίασε μέ ἐνέργεια;
Δὲν ἔχω νὰ πῶ κάτι καλὸ ἤ κακό.
Δὲν ἔχω γνωρίσει τὸ πρόσωπο ἀπὸ κοντὰ καὶ τελικῶς δὲν θέλω νὰ τὸν γνωρίσω.
Θὰ δεκτῶ ὅλα ὅσα ἰσχυρίζεται ὥς ἀλήθεια, δίχως στὸ ἐλάχιστον νὰ προσπαθήσω νὰ τὸν ἀμφισβητήσω.
Ἔχω κατὰ καιροὺς ὑποστηρίξει τὴν προσπάθειά του ἤ τέλος πάντων ἔχω λάβει συμπαθούσα θέσιν.
Συνέχεια
Ὅλο καὶ συχνότερα διαβάζω γιὰ παρ’ ὁλίγον δολοφονημένους, ποὺ κάτι συνέβῃ καὶ τελικῶς ξύπνησαν, ἀποφεύγοντας τὸν διαμελισμό. Ἀλήθεια, πόσοι ἄλλοι δέν τόν ἀπέφυγαν; Καί τελικῶς, ὅταν ἕνα κράτος, σάν τό δικό μας, καθιστᾶ τό σῶμα μας ἰδιοκτησία του, πόσα καί ποιά δικαιώματα μᾶς ἀπομένουν γιά νά διαχειριστοῦμε τά ὅποια μας δικαιώματα στήν διαβίωσιν;
Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν κάποιοι φίλοι ἔπιναν νερὸ στὸ ὄνομά σου Μάκη, τοὺς ἄκουγα καὶ παρέμενα σκεπτική.
Δὲν πολυμιλοῦσα… Κάτι θὰ ἤξεραν περισσότερο αὐτοί, ἔλεγα… Ὅμως ἐκεῖνο τὸ τσεκούρι Μάκη δὲν τὸ συγχωροῦσα… Δὲν τὸ καταλάβαινα… Δὲν χωροῦσε στὴν λογική μου…
Ἔλεγα μέσα μου: «δὲν γίνεται κάποιος ποὺ στὰ εἴκοσί του κυκλοφορεῖ μὲ τσεκούρι, στὰ σαράντα του νὰ ἔχῃ γίνῃ ἄνθρωπος… Ἀλλὰ καὶ πάλι… Μήπως τό κρατοῦσε γιά νά ἀμυνθῇ;»
Συνέχεια
